କାନ୍ତାରେ ଵିଜନେ ଚୈକା ଭ୍ରମନ୍ତୀ ଦୁଃଖପୀଡିତା
ଏକା ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ମୁଁ ଉଜାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲି ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ଵକୃତଂ କର୍ମ ମହ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ଏଭଳି, ସେ ତାଙ୍କର କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଖୋଲି କହିଦେଲେ ।
ସ୍ଥିତୌ ଵର୍ଷାଣି ଦଶ ଚ ଆଵାଂ ମାଂସଫଲାଶିନୌ
ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ସେଠାରେ ମାଂସ ଓ ଫଳ ଖାଇ ରହିଲୁ ।
ତତ୍ର ଦେଵାଲଯେ ରାଘତ୍ରୌ ମୁଦିତୌ ମାଂସଭୋଜନାତ୍
ସେଠାରେ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ରାତିରେ ଆମେ ମାଂସ ଭୋଜନ କରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲୁ ।
ପ୍ରାରବ୍ଧକର୍ମ ଭୋଗାନ୍ତମାଵାଂ ଯୁଗପଦାଗତୌ
ଆମର ଭାଗ୍ୟର କର୍ମ ଭୋଗ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଏକ ସମୟରେ ଚାଲିଗଲୁ ।
ନେତୁମାଵାଂ ନୃତ୍ଯରତୌ ସୁଧୋରାଂ ଯମଯାତନାମ୍
ନୃତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଆସି ଆମକୁ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ।
ଦେଵାଵସଥସଂସ୍କାରସଂଜ୍ଞିତେନ କୃତେନ ନଃ
କିନ୍ତୁ ଦେବମନ୍ଦିର ପବିତ୍ରତା ନାମକ ଯଜ୍ଞ ଆମେ କରିଥିବାରୁ—
ତେ ଦୂତା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶଙ୍ଖଚକ୍ର ଗଦାଧରାଃ
ଦେବଦେବଙ୍କ ଦୂତମାନେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିଲେ,
କିରୀଟକୁଣ୍ଡଲଧରା ହାରିଣୋ ଵନମାଲିନଃ
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ଗଳାରେ ହାର ଓ ଅରଣ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ,
ଭଯଙ୍କରାନ୍ଯାଶହସ୍ତାନ୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରିଣୋ ଯମକିଙ୍କରାନ୍
ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ, ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ, ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ ।
ଆଵଯୋଗ୍ରାହଣେ ଯତ୍ତାନୃଚୁଃ କୃଷ୍ଣପରାଯଣାଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ସେମାନେ, ଆମକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଦୂତମାନେ ପାଖରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ କହିଲେ ।
ମୁଞ୍ଚଧ୍ଵମେତୌ ନିଷ୍ପାପୌ ଦମ୍ପତୀ ହରିଵଲ୍ଲଭୌ
“ଏହି ଦମ୍ପତି ନିରପରାଧ ଓ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ । ଏମାନେକୁ ଛାଡିଦିଅ ।”
ଅପାପେ ପାପଧୀର୍ଯସ୍ତୁ ତଂ ଵିଦ୍ଯାତ୍ପୁରୁଷାଧମମ୍
ଯେଉଁଠି ନିର୍ମଳ ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ରଖିଥାଏ, ସେ ଲୋକକୁ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବିବାକୁ ଚାହିଁବା।
ପାପେ ତ୍ଵପାପଧୀର୍ଯସ୍ତୁ ତଂ ଵିଦ୍ଯାଦଧମାଧମମ୍
ଯଦି କେହି ମନରେ ଦୁଷ୍ଟତା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରିଥାଏ, ସେ ଲୋକ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନରୁ ନିମ୍ନ ଅଟେ।
ଯମେନ ପାପିନୋ ଦଣ୍ଡ୍ଯାସ୍ତନ୍ନେଷ୍ଯାମୋ ଵଯଂ ତ୍ଵିମୌ
ଯମ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦଣ୍ଡିତ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ଦୁଇଜଣକୁ ଆମେ ଯମଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିବା।
ଧର୍ମାଧର୍ମଵିଵେକୋ ଽଯଂ ତନ୍ନେଷ୍ଯାମୋ ଯମାନ୍ତିକମ୍
ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ବିଭେଦ ଅଛି, ଏହି ବିବେକକୁ ଆମେ ଯମଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିବା।
ପ୍ରତ୍ଯୂଚୂସ୍ତାନ୍ଯମଭଟାନଧର୍ମେ ଧର୍ମମାନିନଃ
ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଅଧର୍ମ କରୁଥିବା ଧର୍ମରେ ଗର୍ବିତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ସମ୍ଯଗ୍ଵିଵେକଶୂନ୍ଯାନାଂ ନିଦାନଂ ହ୍ଯାପଦାଂ ମହତ୍
ଯେଉଁମାନେ ସଠିକ୍ ବିବେକରେ ଅପରାଗ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ।
ଯୂଯଂ କିମର୍ଥମଦ୍ଯାପି କର୍ତ୍ତୁଂ ପାପାନି ସୋଦ୍ଯମାଃ
ତମେ ଏଯାଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାହିଁକି ପାପ କାମ କରିବାକୁ ଏତେ ଉତ୍ସୁକ?
ତିଷ୍ଟନ୍ତି ନରକେ ଘୋରେ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କତାରକମ୍
ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ରହିଥାନ୍ତି।
କିମର୍ଥଂ ପାପକର୍ମାଣି କରିଷ୍ଯେ ଽଥ ପୁନଃ ପୁନଃ
ମୁଁ କାହିଁକି ପୁନିପୁନି ପାପ କାମ କରିବି?
କିନ୍ତ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଚରିତାନ୍ଧର୍ମାନ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମୋ ଯଥାତଥମ୍
ଏହି ଦୁଇଜଣ କେଉଁ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ କାମ କରିଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ଆମେ ସତ୍ୟ ଭାବରେ କହିବା।
ହରିଣା ତ୍ରାଯମାଣୌ ଚ ମୁଞ୍ଚଧ୍ଵମଵିଲମ୍ବିତମ୍
ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ରକ୍ଷିତ ହେଇଥିଲେ, ତେଣୁ ଦେରି ନକରି ଛାଡିଦିଅ।
ଅନ୍ତକାଲେ ଵିଷ୍ଣୁଗୃହେ ତେନ ନିଷ୍ପାପତାଂ ଗତୌ
ଜୀବନର ଶେଷରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୃହରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ଲଭତେ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ କିମୁ ଶୂଶ୍ରୂଷଣେ ରତାଃ
କେହି ଉଚ୍ଚତମ ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚିବା, ତେଣୁ ସେବାରେ ଲଗିଥିବାମାନେ ତ ଅଧିକ ଉତ୍ତମ ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚିବେ।
କୃଷ୍ଣସେଵୀ ନରୋ ଽନ୍ତେ ଽପି ଲଭତେ ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ଶେଷରେ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି ପାଏ।
ତେ ଦୂତାଃ ସହସା ଯାନ୍ତି ପାପିନୋ ଽପି ପରାଂ ଗତିମ୍
ସେ ଦୂତମାନେ ଶୀଘ୍ର ଯାନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚିବା।
ସୋ ଽପି ଯାତି ପରଂ ସ୍ଥାନଂ କିମୁଦ୍ଵାତ୍ରଘିଂଶଵତ୍ସରାନ୍
ସେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚିବା, ତେଣୁ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଦେବସେବା କରିଥିବାମାନେ କେତେ ଉତ୍ତମ ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚିବେ!
ଏତୌ ହରିଗୃହେ ନିତ୍ଯଂ ଜୀର୍ଣଶୀର୍ଣାଧିରୋପକୌ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ସଦା ହରିଙ୍କ ଗୃହରେ ଥିଲେ, ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ସେବା କରିଛନ୍ତି।
କଥମେତୌ ମହାଭାଗୌ ଯାତନାଭୋଗମର୍ହଥ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ଏତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କିପରି ସେମାନେ ଯାତନା ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ?