ପର୍ଣୈସ୍ତୃଣୈଶ୍ଚ କାଷ୍ଠୈଘୈର୍ ଗୃହଂ ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରକଲ୍ପିତମ୍
ପତ୍ର, ଘାସ ଓ କାଠର ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଏକ ଘର ଭଲଭାବେ ବନେଇଥିଲି ।
ତତ୍ରାହଂ ଵ୍ଯାଧଵୃତ୍ତିସ୍ଥୋ ହତ୍ଵା ବହୁଵିଧାନ୍ମୃଗାନ୍
ସେଠାରେ, ଶିକାରୀ ଭଳି ଜୀବନ ଜିବି, ମୁଁ ବହୁ ପ୍ରକାର ପଶୁ ମାରିଥିଲି ।
ଅଥେଯମାଗତା ସାଧ୍ଵୀ ଵିନ୍ଧ୍ଯଦେଶସମୁଦ୍ଭଵା
ତାପରେ, ଏକ ସତୀ ନାରୀ ଆସିଲେ, ଯିଏ ବିନ୍ଧ୍ୟ ଦେଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।
ବନ୍ଧୁଵର୍ଗପରିତ୍ଯକ୍ତା ଦୁଃଖିତା ଜୀର୍ଣଵିଗ୍ରହା
ସେ ନାରୀ, ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ଥିଲେ ।
ଦୈଵଯୋଗାକତ୍ସମାଯାତାଭ୍ରମନ୍ତୀ ଵିଜନେ ଵନେ
ଭାଗ୍ୟର ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ଏକା ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଉଜାଡ଼ ଥିଲାରେ ଭ୍ରମଣ କରି ଆସିଲେ ।
ଇମାଂ ଦୁଃଖାର୍ଦିତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜାତା ମେ ଵିପୁଲା ଦଯା
ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ଦୟା ଜନ୍ମ ନେଲା ।
ଗତଶ୍ରମାତ୍ଵିଯଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ମଯା ପୃଷ୍ଟା ଯଥା ତଯମ୍
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମଣ କରି କ୍ଲାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କଲି ।
ନାନ୍ମାଵକୋକିଲା ଚାହଂ ନିଷାଦକୁଲସଭ୍ଭଵା
ମୁଁ କୋଇଲି ନୁହେଁ, ମୁଁ ନିଷାଦ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି ।
ପରସ୍ଵହାରିଣୀ ନିତ୍ଯଂ ସଦା ପୈଶୁନ୍ଯଵାଦିନୀ
ମୁଁ ସଦା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନ ଚୋରି କରୁଥିଲି, ଏବଂ ସମ୍ବିଧାନ ଭାବରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଷା କହୁଥିଲି ।
କିଯତ୍କାଲଂ ତତଃ ପତ୍ଯା ଭୃତାହଂ ଲୋକନିନ୍ଦିତା
କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୋ ପତି ମୋତେ ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ, ଯଦିଓ ସମାଜରେ ମୁଁ ନିନ୍ଦିତ ଥିଲି ।
କାନ୍ତାରେ ଵିଜନେ ଚୈକା ଭ୍ରମନ୍ତୀ ଦୁଃଖପୀଡିତା
ଏକା ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ମୁଁ ଉଜାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲି ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ଵକୃତଂ କର୍ମ ମହ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ଏଭଳି, ସେ ତାଙ୍କର କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଖୋଲି କହିଦେଲେ ।
ସ୍ଥିତୌ ଵର୍ଷାଣି ଦଶ ଚ ଆଵାଂ ମାଂସଫଲାଶିନୌ
ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ସେଠାରେ ମାଂସ ଓ ଫଳ ଖାଇ ରହିଲୁ ।
ତତ୍ର ଦେଵାଲଯେ ରାଘତ୍ରୌ ମୁଦିତୌ ମାଂସଭୋଜନାତ୍
ସେଠାରେ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ରାତିରେ ଆମେ ମାଂସ ଭୋଜନ କରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲୁ ।
ପ୍ରାରବ୍ଧକର୍ମ ଭୋଗାନ୍ତମାଵାଂ ଯୁଗପଦାଗତୌ
ଆମର ଭାଗ୍ୟର କର୍ମ ଭୋଗ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଏକ ସମୟରେ ଚାଲିଗଲୁ ।
ନେତୁମାଵାଂ ନୃତ୍ଯରତୌ ସୁଧୋରାଂ ଯମଯାତନାମ୍
ନୃତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଆସି ଆମକୁ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ।
ଦେଵାଵସଥସଂସ୍କାରସଂଜ୍ଞିତେନ କୃତେନ ନଃ
କିନ୍ତୁ ଦେବମନ୍ଦିର ପବିତ୍ରତା ନାମକ ଯଜ୍ଞ ଆମେ କରିଥିବାରୁ—
ତେ ଦୂତା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶଙ୍ଖଚକ୍ର ଗଦାଧରାଃ
ଦେବଦେବଙ୍କ ଦୂତମାନେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିଲେ,
କିରୀଟକୁଣ୍ଡଲଧରା ହାରିଣୋ ଵନମାଲିନଃ
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ଗଳାରେ ହାର ଓ ଅରଣ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ,
ଭଯଙ୍କରାନ୍ଯାଶହସ୍ତାନ୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରିଣୋ ଯମକିଙ୍କରାନ୍
ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ, ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ, ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ ।
ଆଵଯୋଗ୍ରାହଣେ ଯତ୍ତାନୃଚୁଃ କୃଷ୍ଣପରାଯଣାଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ସେମାନେ, ଆମକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଦୂତମାନେ ପାଖରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ କହିଲେ ।
ମୁଞ୍ଚଧ୍ଵମେତୌ ନିଷ୍ପାପୌ ଦମ୍ପତୀ ହରିଵଲ୍ଲଭୌ
“ଏହି ଦମ୍ପତି ନିରପରାଧ ଓ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ । ଏମାନେକୁ ଛାଡିଦିଅ ।”
ଅପାପେ ପାପଧୀର୍ଯସ୍ତୁ ତଂ ଵିଦ୍ଯାତ୍ପୁରୁଷାଧମମ୍
ଯେଉଁଠି ନିର୍ମଳ ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ରଖିଥାଏ, ସେ ଲୋକକୁ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବିବାକୁ ଚାହିଁବା।
ପାପେ ତ୍ଵପାପଧୀର୍ଯସ୍ତୁ ତଂ ଵିଦ୍ଯାଦଧମାଧମମ୍
ଯଦି କେହି ମନରେ ଦୁଷ୍ଟତା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରିଥାଏ, ସେ ଲୋକ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନରୁ ନିମ୍ନ ଅଟେ।
ଯମେନ ପାପିନୋ ଦଣ୍ଡ୍ଯାସ୍ତନ୍ନେଷ୍ଯାମୋ ଵଯଂ ତ୍ଵିମୌ
ଯମ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦଣ୍ଡିତ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ଦୁଇଜଣକୁ ଆମେ ଯମଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିବା।
ଧର୍ମାଧର୍ମଵିଵେକୋ ଽଯଂ ତନ୍ନେଷ୍ଯାମୋ ଯମାନ୍ତିକମ୍
ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ବିଭେଦ ଅଛି, ଏହି ବିବେକକୁ ଆମେ ଯମଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିବା।
ପ୍ରତ୍ଯୂଚୂସ୍ତାନ୍ଯମଭଟାନଧର୍ମେ ଧର୍ମମାନିନଃ
ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଅଧର୍ମ କରୁଥିବା ଧର୍ମରେ ଗର୍ବିତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ସମ୍ଯଗ୍ଵିଵେକଶୂନ୍ଯାନାଂ ନିଦାନଂ ହ୍ଯାପଦାଂ ମହତ୍
ଯେଉଁମାନେ ସଠିକ୍ ବିବେକରେ ଅପରାଗ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ।
ଯୂଯଂ କିମର୍ଥମଦ୍ଯାପି କର୍ତ୍ତୁଂ ପାପାନି ସୋଦ୍ଯମାଃ
ତମେ ଏଯାଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାହିଁକି ପାପ କାମ କରିବାକୁ ଏତେ ଉତ୍ସୁକ?
ତିଷ୍ଟନ୍ତି ନରକେ ଘୋରେ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କତାରକମ୍
ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ରହିଥାନ୍ତି।