କିମର୍ଥମେତଦ୍ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଯଥାଵଦ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ଏହି ଘଟଣା କିପାଇଁ ଘଟିଲା? ତୁମେ ଏହାକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କହିବା ଉଚିତ ।
ଆଶ୍ଚର୍ଯଭୂତଂ ଲୋକାନାମାଵଯୋଶ୍ଚରିତଂ ତ୍ଵିହ
ଏଠାରେ ଆମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ବିସ୍ମୟର କଥା ।
କୁମାର୍ଗଗନିରତୋ ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକାହିକେ ରତଃ
ମୁଁ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲି ।
ଗୋଧ୍ନଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମହା ଚୌରଃ ସର୍ଵପ୍ରାଣିଵଧେ ରତଃ
ମୁଁ ଗାଏ ମାରୁଥିଲି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରୁଥିଲି, ଚୋରି କରୁଥିଲି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲି ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତଃ କିଯତ୍କାଲମନାହତ୍ଯଂ ମହଦୃଚଃ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ କେତେ ଦିନ ଅପରାଧ କରି ଅପରିହତ ରହିଥିଲି, ବଡ଼ ଋଷି?
ମୃଗମାଂସାଶନୋ ନିତ୍ଯଂ ତଥା ପାନ୍ଥାଵିଲ୍ଲମ୍ପକଃ
ମୁଁ ସଦା ପଶୁମାଂସ ଖାଉଥିଲି, ଏବଂ ଯାତ୍ରୀମାନେକୁ ଚୋରି କରିଥିଲି ।
ଏକଦା କ୍ଷୁତ୍ପରିଶ୍ରାନ୍ତୋ ନିଦାଘାର୍ତ୍ତଃ ପିପାସିତଃ
ଏକ ଦିନ, ଭୋକରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ଗରମରେ ଜଳିଯାଇ, ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି ।
ହଂସକାରଣ୍ଡଵାକୀର୍ଣଂ ତତ୍ସମୀପେ ମହତ୍ସରଃ
ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଝିଅ ଥିଲା, ଯାହା ହଂସ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା ।
ଅପିବଂ ତତ୍ର ପାନୀଯଂ ତତ୍ତୀରେ ଵିଗତଶ୍ରମଃ
ମୁଁ ସେଠାରେ ଜଳ ପିଇଲି, ତୀରରେ ବସି ମୋର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର ହେଲା ।
ତସ୍ମିଞ୍ଜୀର୍ଣୀଲଯେ ଵିଷ୍ଣୋନର୍ନିଵାସଂ କୃତକଵାନହମ୍
ସେଠାରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଘରରେ, ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ଆଶ୍ରୟ ତିଆରି କଲି ।
ପର୍ଣୈସ୍ତୃଣୈଶ୍ଚ କାଷ୍ଠୈଘୈର୍ ଗୃହଂ ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରକଲ୍ପିତମ୍
ପତ୍ର, ଘାସ ଓ କାଠର ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଏକ ଘର ଭଲଭାବେ ବନେଇଥିଲି ।
ତତ୍ରାହଂ ଵ୍ଯାଧଵୃତ୍ତିସ୍ଥୋ ହତ୍ଵା ବହୁଵିଧାନ୍ମୃଗାନ୍
ସେଠାରେ, ଶିକାରୀ ଭଳି ଜୀବନ ଜିବି, ମୁଁ ବହୁ ପ୍ରକାର ପଶୁ ମାରିଥିଲି ।
ଅଥେଯମାଗତା ସାଧ୍ଵୀ ଵିନ୍ଧ୍ଯଦେଶସମୁଦ୍ଭଵା
ତାପରେ, ଏକ ସତୀ ନାରୀ ଆସିଲେ, ଯିଏ ବିନ୍ଧ୍ୟ ଦେଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।
ବନ୍ଧୁଵର୍ଗପରିତ୍ଯକ୍ତା ଦୁଃଖିତା ଜୀର୍ଣଵିଗ୍ରହା
ସେ ନାରୀ, ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ଥିଲେ ।
ଦୈଵଯୋଗାକତ୍ସମାଯାତାଭ୍ରମନ୍ତୀ ଵିଜନେ ଵନେ
ଭାଗ୍ୟର ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ଏକା ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଉଜାଡ଼ ଥିଲାରେ ଭ୍ରମଣ କରି ଆସିଲେ ।
ଇମାଂ ଦୁଃଖାର୍ଦିତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜାତା ମେ ଵିପୁଲା ଦଯା
ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ଦୟା ଜନ୍ମ ନେଲା ।
ଗତଶ୍ରମାତ୍ଵିଯଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ମଯା ପୃଷ୍ଟା ଯଥା ତଯମ୍
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମଣ କରି କ୍ଲାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କଲି ।
ନାନ୍ମାଵକୋକିଲା ଚାହଂ ନିଷାଦକୁଲସଭ୍ଭଵା
ମୁଁ କୋଇଲି ନୁହେଁ, ମୁଁ ନିଷାଦ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି ।
ପରସ୍ଵହାରିଣୀ ନିତ୍ଯଂ ସଦା ପୈଶୁନ୍ଯଵାଦିନୀ
ମୁଁ ସଦା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନ ଚୋରି କରୁଥିଲି, ଏବଂ ସମ୍ବିଧାନ ଭାବରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଷା କହୁଥିଲି ।
କିଯତ୍କାଲଂ ତତଃ ପତ୍ଯା ଭୃତାହଂ ଲୋକନିନ୍ଦିତା
କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୋ ପତି ମୋତେ ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ, ଯଦିଓ ସମାଜରେ ମୁଁ ନିନ୍ଦିତ ଥିଲି ।
କାନ୍ତାରେ ଵିଜନେ ଚୈକା ଭ୍ରମନ୍ତୀ ଦୁଃଖପୀଡିତା
ଏକା ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ମୁଁ ଉଜାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲି ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ଵକୃତଂ କର୍ମ ମହ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ଏଭଳି, ସେ ତାଙ୍କର କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଖୋଲି କହିଦେଲେ ।
ସ୍ଥିତୌ ଵର୍ଷାଣି ଦଶ ଚ ଆଵାଂ ମାଂସଫଲାଶିନୌ
ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ସେଠାରେ ମାଂସ ଓ ଫଳ ଖାଇ ରହିଲୁ ।
ତତ୍ର ଦେଵାଲଯେ ରାଘତ୍ରୌ ମୁଦିତୌ ମାଂସଭୋଜନାତ୍
ସେଠାରେ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ରାତିରେ ଆମେ ମାଂସ ଭୋଜନ କରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲୁ ।
ପ୍ରାରବ୍ଧକର୍ମ ଭୋଗାନ୍ତମାଵାଂ ଯୁଗପଦାଗତୌ
ଆମର ଭାଗ୍ୟର କର୍ମ ଭୋଗ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଏକ ସମୟରେ ଚାଲିଗଲୁ ।
ନେତୁମାଵାଂ ନୃତ୍ଯରତୌ ସୁଧୋରାଂ ଯମଯାତନାମ୍
ନୃତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଆସି ଆମକୁ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ।
ଦେଵାଵସଥସଂସ୍କାରସଂଜ୍ଞିତେନ କୃତେନ ନଃ
କିନ୍ତୁ ଦେବମନ୍ଦିର ପବିତ୍ରତା ନାମକ ଯଜ୍ଞ ଆମେ କରିଥିବାରୁ—
ତେ ଦୂତା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶଙ୍ଖଚକ୍ର ଗଦାଧରାଃ
ଦେବଦେବଙ୍କ ଦୂତମାନେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିଲେ,
କିରୀଟକୁଣ୍ଡଲଧରା ହାରିଣୋ ଵନମାଲିନଃ
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ଗଳାରେ ହାର ଓ ଅରଣ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ,
ଭଯଙ୍କରାନ୍ଯାଶହସ୍ତାନ୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରିଣୋ ଯମକିଙ୍କରାନ୍
ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ, ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ, ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ ।