ସତାମାଯମନଂ ସନ୍ତଂ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ସୁରଵାଵହମ୍
ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକମାନେ ଏହି ସଦ୍ଜନମାନଙ୍କ ଏକତ୍ରତାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଯାହା ଦେବମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ତେଜଃ କୀର୍ତିର୍ଧନଂ ପୁତ୍ରା ଇତି ପ୍ରହୁର୍ଵିପଶ୍ଚିତଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି, ଶକ୍ତି, କୀର୍ତି, ଧନ ଓ ପୁଅ ଏଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯତ୍ର ସନ୍ତଃ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତି ମହତୀଂ କରୁଣାଂ ପ୍ରଭୋ
ଯେଉଁଠି ସଦ୍ଜନମାନେ ବଡ଼ ଦୟା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ପ୍ରଭୁ।
ସ ସ୍ନାତଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ପୁଣ୍ଯାତ୍ମା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ହୋଇଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମାମାଜ୍ଞାପଯ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର କିଂ ପ୍ରିଯଂ କରଵାଣି ତେ
ମୁଁକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣମଣି, ତୁମକୁ କଣ ପ୍ରୀତି କରିବା ପାଇଁ କରିବି?
ସ୍ପୃଶଷନ୍କରେଣ ତଂ ପ୍ରୀତ୍ଯୁଵାଚାତିହର୍ଷିତଃ
ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ, ଅତି ଖୁସି ହୋଇ।
ଵିନଯାଵନତଃ ସର୍ଵୋ ବହୁଶ୍ରେଯୋ ଲଭେଦିହ
ଯେଉଁଠି ଲୋକ ନମ୍ର ଓ ଆଦରଶୀଳ, ସେଠି ଅନେକ ଭଲ କର୍ମ ଫଳ ମିଳେ ।
ଵିନଯାଲ୍ଲଭତେ ମର୍ତ୍ଯୋ ଦୁର୍ଲଭଂ କିଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ନମ୍ରତା ଦ୍ୱାରା, ସାଧାରଣ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ସେହି ଦୁର୍ଲଭ ବସ୍ତୁ ପାଇପାରେ, ଯାହା ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇବାରେ ଅସୁବିଧା ହୁଏ ।
ସ୍ଵସ୍ତି ତେ ସତତଂ ଭୂଯାଦ୍ଯତ୍ପୃଚ୍ଛାମି ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍
ତୁମର ଭଲ ହେଉ ଏବଂ ସଦା ଭଲ ରହ, ମୁଁ ଯାହା ପଚାରିବି, ତାହା ଏବେ କହ ।
ତାସୁ ନିତ୍ଯଂ ଧ୍ଵଜାରୋପେ ଵର୍ତ୍ତ୍ସେ ତ୍ଵଂ ସଦୋଦ୍ଯତଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ସଦା ପତାକା ଉଠାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିବା ଉଚିତ ।
କିମର୍ଥମେତଦ୍ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଯଥାଵଦ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ଏହି ଘଟଣା କିପାଇଁ ଘଟିଲା? ତୁମେ ଏହାକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କହିବା ଉଚିତ ।
ଆଶ୍ଚର୍ଯଭୂତଂ ଲୋକାନାମାଵଯୋଶ୍ଚରିତଂ ତ୍ଵିହ
ଏଠାରେ ଆମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ବିସ୍ମୟର କଥା ।
କୁମାର୍ଗଗନିରତୋ ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକାହିକେ ରତଃ
ମୁଁ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲି ।
ଗୋଧ୍ନଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମହା ଚୌରଃ ସର୍ଵପ୍ରାଣିଵଧେ ରତଃ
ମୁଁ ଗାଏ ମାରୁଥିଲି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରୁଥିଲି, ଚୋରି କରୁଥିଲି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲି ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତଃ କିଯତ୍କାଲମନାହତ୍ଯଂ ମହଦୃଚଃ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ କେତେ ଦିନ ଅପରାଧ କରି ଅପରିହତ ରହିଥିଲି, ବଡ଼ ଋଷି?
ମୃଗମାଂସାଶନୋ ନିତ୍ଯଂ ତଥା ପାନ୍ଥାଵିଲ୍ଲମ୍ପକଃ
ମୁଁ ସଦା ପଶୁମାଂସ ଖାଉଥିଲି, ଏବଂ ଯାତ୍ରୀମାନେକୁ ଚୋରି କରିଥିଲି ।
ଏକଦା କ୍ଷୁତ୍ପରିଶ୍ରାନ୍ତୋ ନିଦାଘାର୍ତ୍ତଃ ପିପାସିତଃ
ଏକ ଦିନ, ଭୋକରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ଗରମରେ ଜଳିଯାଇ, ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି ।
ହଂସକାରଣ୍ଡଵାକୀର୍ଣଂ ତତ୍ସମୀପେ ମହତ୍ସରଃ
ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଝିଅ ଥିଲା, ଯାହା ହଂସ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା ।
ଅପିବଂ ତତ୍ର ପାନୀଯଂ ତତ୍ତୀରେ ଵିଗତଶ୍ରମଃ
ମୁଁ ସେଠାରେ ଜଳ ପିଇଲି, ତୀରରେ ବସି ମୋର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର ହେଲା ।
ତସ୍ମିଞ୍ଜୀର୍ଣୀଲଯେ ଵିଷ୍ଣୋନର୍ନିଵାସଂ କୃତକଵାନହମ୍
ସେଠାରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଘରରେ, ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ଆଶ୍ରୟ ତିଆରି କଲି ।
ପର୍ଣୈସ୍ତୃଣୈଶ୍ଚ କାଷ୍ଠୈଘୈର୍ ଗୃହଂ ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରକଲ୍ପିତମ୍
ପତ୍ର, ଘାସ ଓ କାଠର ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଏକ ଘର ଭଲଭାବେ ବନେଇଥିଲି ।
ତତ୍ରାହଂ ଵ୍ଯାଧଵୃତ୍ତିସ୍ଥୋ ହତ୍ଵା ବହୁଵିଧାନ୍ମୃଗାନ୍
ସେଠାରେ, ଶିକାରୀ ଭଳି ଜୀବନ ଜିବି, ମୁଁ ବହୁ ପ୍ରକାର ପଶୁ ମାରିଥିଲି ।
ଅଥେଯମାଗତା ସାଧ୍ଵୀ ଵିନ୍ଧ୍ଯଦେଶସମୁଦ୍ଭଵା
ତାପରେ, ଏକ ସତୀ ନାରୀ ଆସିଲେ, ଯିଏ ବିନ୍ଧ୍ୟ ଦେଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।
ବନ୍ଧୁଵର୍ଗପରିତ୍ଯକ୍ତା ଦୁଃଖିତା ଜୀର୍ଣଵିଗ୍ରହା
ସେ ନାରୀ, ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ଥିଲେ ।
ଦୈଵଯୋଗାକତ୍ସମାଯାତାଭ୍ରମନ୍ତୀ ଵିଜନେ ଵନେ
ଭାଗ୍ୟର ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ଏକା ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଉଜାଡ଼ ଥିଲାରେ ଭ୍ରମଣ କରି ଆସିଲେ ।
ଇମାଂ ଦୁଃଖାର୍ଦିତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜାତା ମେ ଵିପୁଲା ଦଯା
ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ଦୟା ଜନ୍ମ ନେଲା ।
ଗତଶ୍ରମାତ୍ଵିଯଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ମଯା ପୃଷ୍ଟା ଯଥା ତଯମ୍
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମଣ କରି କ୍ଲାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କଲି ।
ନାନ୍ମାଵକୋକିଲା ଚାହଂ ନିଷାଦକୁଲସଭ୍ଭଵା
ମୁଁ କୋଇଲି ନୁହେଁ, ମୁଁ ନିଷାଦ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି ।
ପରସ୍ଵହାରିଣୀ ନିତ୍ଯଂ ସଦା ପୈଶୁନ୍ଯଵାଦିନୀ
ମୁଁ ସଦା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନ ଚୋରି କରୁଥିଲି, ଏବଂ ସମ୍ବିଧାନ ଭାବରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଷା କହୁଥିଲି ।
କିଯତ୍କାଲଂ ତତଃ ପତ୍ଯା ଭୃତାହଂ ଲୋକନିନ୍ଦିତା
କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୋ ପତି ମୋତେ ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ, ଯଦିଓ ସମାଜରେ ମୁଁ ନିନ୍ଦିତ ଥିଲି ।