ତାଵଦ୍ଯୁଗସହସ୍ରାଣି ହରିସାରୁପ୍ଯମଶ୍ନୁତେ
ଯେତେ ଯୁଗ ସହସ୍ର ଅଛି, ସେତିକି ଦିନ ହରିଙ୍କ ସାରୂପ୍ୟ ମିଳେ।
ତେ ଽପି ସର୍ଵେ ପ୍ରମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ମହାପାତକକୋଟିଭିଃ
ଏହି ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
କର୍ତୁଃ ସର୍ଵାଣି ପାପାନି ଧୁନୋତି ନିମିଷାର୍ଦ୍ଧତଃ
ଯିଏ କରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ସ ଦେଵଯାନେନ ଦିଵଂ ଯାତୀଵ ସୁମତିର୍ନୃପଃ
ସେ ସୁବୁଦ୍ଧି ରାଜା ଦେବମାନେ ଯାଉଥିବା ପଥରେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିବେ।
ସର୍ଵକର୍ମଵରିଷ୍ଟଂ ଚ ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଧ୍ଵଜଧାରଣମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଧ୍ୱଜ ଧାରଣକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କହିଛ।
ତ୍ଵଯୋକ୍ତସ୍ତସ୍ଯ ଚରିତଂ ଵିସ୍ତରେଣ ମମାଦିଶ
ତୁମେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିଛ; ଦୟାକରି ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ମୋତେ ଶିଖା।
ବ୍ରହ୍ମଣା କଥିତଂ ମହ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ କହିଥିଲେ, ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ।
ସୋମଵଂଶୋଦ୍ଭଵଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସତ୍ପଦ୍ଵୀପୈକନାଯକଃ
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସତ୍ପଦ୍ବୀପର ଏକମାତ୍ର ନାୟକ।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନଃ ସର୍ଵସଂପଦ୍ଵିଭୂଷିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ହରିଭକ୍ତିପରାଣାଂ ଚ ଶୁଶ୍ରୂଷୁର୍ନିରହୄଙ୍କୃତିଃ
ସେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନିମ୍ନତା ସହ କେବେ ଅହଂକାର ନ କରି ସେବା କରୁଥିଲେ।
ସର୍ଵଭୂତହିତଃ ଶାନ୍ତଃ କୃତଜ୍ଞଃ କୀର୍ତିମାଂସ୍ତଥା
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ନିରତ, ଶାନ୍ତ, କୃତଜ୍ଞ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ ଥିଲେ।
ପତିଵ୍ରତା ପତିପ୍ରାଣା ନାମ୍ରା ସତ୍ଯମତିର୍ମୁନେ
ସେ ପତିଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ପତିକୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଭାବିଥିଲେ, ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ ଏବଂ ସଠିକ ମନ ଥିଲେ, ମୁନି।
ଜାତିସ୍ମରୌ ମହାଭାଗୌ ସତ୍ଯଜ୍ଞୌ ସତ୍ପରାଯଣୌ
ସେମାନେ ନିଜ ଜାତିକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିଲେ ଏବଂ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।
ତଡାଗାରାମଵପ୍ରାଦୌ ନସଂଖ୍ଯାତାନ୍ଵିତେନତୁଃ
ସେମାନେ ଅନେକ ପୋଖରୀ, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉଦ୍ଭିତ ତଳ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ନୃତ୍ଯତ୍ଯତ୍ଯନ୍ତସନ୍ତୁଷ୍ଟା ମନୋଜ୍ଞା ସଞ୍ଜୁଵାଦିନୀ
ସେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, ମନୋହର ଏବଂ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ଧ୍ଵଜମାରୋପଯତ୍ଯେଵ ମନୋଜ୍ଞଂ ବହୁଵିସ୍ତରମ୍
ସେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ବଡ଼ ପତାକା ଉଠାଇଥିଲେ।
ପ୍ରିମାଂ ମତ୍ଯମତିଂ ଚାମ୍ଯ ଦେଵା ଅପି ସଦାସ୍ତୁଵନ୍
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନକୁ ସଦା ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।
ଆଯଯୌ ବହୁଭିଃ ଶିପ୍ଯୈର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମୋ ଵିଭାଣ୍ଡକଃ
ବିଭାଣ୍ଡକ ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ସହିତ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଆସିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଯଯୌ ସପତ୍ନୀକଃ ପ୍ରଜା ଭିର୍ବହୁଵିସ୍ତରମ୍
ସେ, ନିଜ ପତ୍ନୀ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ସହିତ ବଡ଼ ସଂଖ୍ୟାରେ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ଆଗେଇ ଗଲେ।
ନୀଚାସନସ୍ଥିତୋ ଭୂଯଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ମୁନିମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ନିମ୍ନ ଆସନରେ ବସି, ହାତ ଜୋଡି ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସତାମାଯମନଂ ସନ୍ତଂ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ସୁରଵାଵହମ୍
ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକମାନେ ଏହି ସଦ୍ଜନମାନଙ୍କ ଏକତ୍ରତାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଯାହା ଦେବମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ତେଜଃ କୀର୍ତିର୍ଧନଂ ପୁତ୍ରା ଇତି ପ୍ରହୁର୍ଵିପଶ୍ଚିତଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି, ଶକ୍ତି, କୀର୍ତି, ଧନ ଓ ପୁଅ ଏଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯତ୍ର ସନ୍ତଃ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତି ମହତୀଂ କରୁଣାଂ ପ୍ରଭୋ
ଯେଉଁଠି ସଦ୍ଜନମାନେ ବଡ଼ ଦୟା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ପ୍ରଭୁ।
ସ ସ୍ନାତଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ପୁଣ୍ଯାତ୍ମା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ହୋଇଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମାମାଜ୍ଞାପଯ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର କିଂ ପ୍ରିଯଂ କରଵାଣି ତେ
ମୁଁକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣମଣି, ତୁମକୁ କଣ ପ୍ରୀତି କରିବା ପାଇଁ କରିବି?
ସ୍ପୃଶଷନ୍କରେଣ ତଂ ପ୍ରୀତ୍ଯୁଵାଚାତିହର୍ଷିତଃ
ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ, ଅତି ଖୁସି ହୋଇ।
ଵିନଯାଵନତଃ ସର୍ଵୋ ବହୁଶ୍ରେଯୋ ଲଭେଦିହ
ଯେଉଁଠି ଲୋକ ନମ୍ର ଓ ଆଦରଶୀଳ, ସେଠି ଅନେକ ଭଲ କର୍ମ ଫଳ ମିଳେ ।
ଵିନଯାଲ୍ଲଭତେ ମର୍ତ୍ଯୋ ଦୁର୍ଲଭଂ କିଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ନମ୍ରତା ଦ୍ୱାରା, ସାଧାରଣ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ସେହି ଦୁର୍ଲଭ ବସ୍ତୁ ପାଇପାରେ, ଯାହା ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇବାରେ ଅସୁବିଧା ହୁଏ ।
ସ୍ଵସ୍ତି ତେ ସତତଂ ଭୂଯାଦ୍ଯତ୍ପୃଚ୍ଛାମି ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍
ତୁମର ଭଲ ହେଉ ଏବଂ ସଦା ଭଲ ରହ, ମୁଁ ଯାହା ପଚାରିବି, ତାହା ଏବେ କହ ।
ତାସୁ ନିତ୍ଯଂ ଧ୍ଵଜାରୋପେ ଵର୍ତ୍ତ୍ସେ ତ୍ଵଂ ସଦୋଦ୍ଯତଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ସଦା ପତାକା ଉଠାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିବା ଉଚିତ ।