ଜ୍ଞାନିନାଂ ସର୍ଵଗୋ ଯସ୍ତୁ ସ ମେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତୁ
ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଣା, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ହୂଯତେ ଚ ପୁନର୍ଦ୍ଵାତାର୍ଥଂଭ୍ଯାଂ ସ ମେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରତୀଦତୁ
ଯିଏ ପୁନି ଦୁଇ ଦ୍ୱାର ପାଇଁ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ।
ଗତିଦାତା ଵିଶ୍ଵମୃଗ୍ଯଃ ସ ମେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୂଦତୁ
ଯିଏ ପଥ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଖୋଜାଯାଉଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ତାନର୍ଚଯନ୍ତି ଵିବୁଧାଃ ସ ମେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତୁ
ଯିଏକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ନିର୍ଗୁଣଂ ଚ ଗୁଣାଧାରଂ ସ ମେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତୁ
ଯିଏ ଗୁଣରେ ନିର୍ପେକ୍ଷ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଧାର, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ଆଚାର୍ଯଂ ପୂଜଯେତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଦକ୍ଷିଣାଚ୍ଛାଦନାଦିଭିଃ
ପରେ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ପୁତ୍ରମତ୍ରିକଲତ୍ରାଦ୍ଯୈଃ ସ୍ଵଯଂ ଚ ସହ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ପୁତ୍ର, ମା, ଜନାନୀ, ଜନାନୀ, ପତ୍ନୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସହିତ, ନିଜେ ଓ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ମିଶି।
ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ସୁସମାହିତଃ
ଏହାର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ କଣ, ମୁଁ କହିବି; ତୁମେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।
ତାଵନ୍ତି ପାପଜାଲାନି ନଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଯେତେ ପାପର ଜାଳ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଧ୍ଵଜଂ ଵିଷ୍ଣୁଗୃହେ କୃତ୍ଵା ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାତକୈଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଧ୍ୱଜ ଉତ୍ତଳନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତାଵଦ୍ଯୁଗସହସ୍ରାଣି ହରିସାରୁପ୍ଯମଶ୍ନୁତେ
ଯେତେ ଯୁଗ ସହସ୍ର ଅଛି, ସେତିକି ଦିନ ହରିଙ୍କ ସାରୂପ୍ୟ ମିଳେ।
ତେ ଽପି ସର୍ଵେ ପ୍ରମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ମହାପାତକକୋଟିଭିଃ
ଏହି ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
କର୍ତୁଃ ସର୍ଵାଣି ପାପାନି ଧୁନୋତି ନିମିଷାର୍ଦ୍ଧତଃ
ଯିଏ କରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ସ ଦେଵଯାନେନ ଦିଵଂ ଯାତୀଵ ସୁମତିର୍ନୃପଃ
ସେ ସୁବୁଦ୍ଧି ରାଜା ଦେବମାନେ ଯାଉଥିବା ପଥରେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିବେ।
ସର୍ଵକର୍ମଵରିଷ୍ଟଂ ଚ ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଧ୍ଵଜଧାରଣମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଧ୍ୱଜ ଧାରଣକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କହିଛ।
ତ୍ଵଯୋକ୍ତସ୍ତସ୍ଯ ଚରିତଂ ଵିସ୍ତରେଣ ମମାଦିଶ
ତୁମେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିଛ; ଦୟାକରି ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ମୋତେ ଶିଖା।
ବ୍ରହ୍ମଣା କଥିତଂ ମହ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ କହିଥିଲେ, ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ।
ସୋମଵଂଶୋଦ୍ଭଵଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସତ୍ପଦ୍ଵୀପୈକନାଯକଃ
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସତ୍ପଦ୍ବୀପର ଏକମାତ୍ର ନାୟକ।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନଃ ସର୍ଵସଂପଦ୍ଵିଭୂଷିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ହରିଭକ୍ତିପରାଣାଂ ଚ ଶୁଶ୍ରୂଷୁର୍ନିରହୄଙ୍କୃତିଃ
ସେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନିମ୍ନତା ସହ କେବେ ଅହଂକାର ନ କରି ସେବା କରୁଥିଲେ।
ସର୍ଵଭୂତହିତଃ ଶାନ୍ତଃ କୃତଜ୍ଞଃ କୀର୍ତିମାଂସ୍ତଥା
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ନିରତ, ଶାନ୍ତ, କୃତଜ୍ଞ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ ଥିଲେ।
ପତିଵ୍ରତା ପତିପ୍ରାଣା ନାମ୍ରା ସତ୍ଯମତିର୍ମୁନେ
ସେ ପତିଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ପତିକୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଭାବିଥିଲେ, ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ ଏବଂ ସଠିକ ମନ ଥିଲେ, ମୁନି।
ଜାତିସ୍ମରୌ ମହାଭାଗୌ ସତ୍ଯଜ୍ଞୌ ସତ୍ପରାଯଣୌ
ସେମାନେ ନିଜ ଜାତିକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିଲେ ଏବଂ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।
ତଡାଗାରାମଵପ୍ରାଦୌ ନସଂଖ୍ଯାତାନ୍ଵିତେନତୁଃ
ସେମାନେ ଅନେକ ପୋଖରୀ, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉଦ୍ଭିତ ତଳ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ନୃତ୍ଯତ୍ଯତ୍ଯନ୍ତସନ୍ତୁଷ୍ଟା ମନୋଜ୍ଞା ସଞ୍ଜୁଵାଦିନୀ
ସେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, ମନୋହର ଏବଂ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ଧ୍ଵଜମାରୋପଯତ୍ଯେଵ ମନୋଜ୍ଞଂ ବହୁଵିସ୍ତରମ୍
ସେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ବଡ଼ ପତାକା ଉଠାଇଥିଲେ।
ପ୍ରିମାଂ ମତ୍ଯମତିଂ ଚାମ୍ଯ ଦେଵା ଅପି ସଦାସ୍ତୁଵନ୍
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନକୁ ସଦା ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।
ଆଯଯୌ ବହୁଭିଃ ଶିପ୍ଯୈର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମୋ ଵିଭାଣ୍ଡକଃ
ବିଭାଣ୍ଡକ ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ସହିତ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଆସିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଯଯୌ ସପତ୍ନୀକଃ ପ୍ରଜା ଭିର୍ବହୁଵିସ୍ତରମ୍
ସେ, ନିଜ ପତ୍ନୀ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ସହିତ ବଡ଼ ସଂଖ୍ୟାରେ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ଆଗେଇ ଗଲେ।
ନୀଚାସନସ୍ଥିତୋ ଭୂଯଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ମୁନିମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ନିମ୍ନ ଆସନରେ ବସି, ହାତ ଜୋଡି ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।