ଜଗତ୍ଯେକାର୍ଣଵୀଭୂତେ ନଷ୍ଟେ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମେ
ଯେବେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏକ ମହାସାଗରରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା,
ଅସଂଖ୍ଯାତାବ୍ଜଜନ୍ମାଦ୍ଯୈରାଭୂଷିତତନୂରୂହଃ
ଅନେକ ଅଗଣନୀୟ ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଦେହ ଓ ଆକୃତିରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ,
ସୂକ୍ଷ୍ମାତ୍ସୂକ୍ଷ୍ମତରୋ ଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଗ୍ରାସଂବୃଂହିତଃ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଥିବା ଦେବତା, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ସଂକୋଚ ଓ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି,
ମାର୍କଣ୍ଡେଯଃ ସ୍ଥିନସ୍ତସ୍ଯ ଲୀଲାଃ ପଶ୍ଯନ୍ମହେ ଶିତୁଃ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ତାଙ୍କଠାରେ ରହି, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଦେଖୁଥିଲେ।
ହରିରେକଃ ସ୍ଥିତ ଇତି ମୁନେ ପୂର୍ଵଂ ହି ଶୁଶ୍ରୁମ
ହେ ମୁନି, ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଶୁଣିଥିଲୁ, ଏକମାତ୍ର ହରି ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ।
ସର୍ଵଗ୍ରସ୍ତେନ ହରିଣା କିମର୍ଥଂ ସୋ ଽଵଶେଷିତଃ
ସମସ୍ତ କିଛି ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରସିତ ହେବା ପରେ, କାହିଁକି ସେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲେ?
ହରିକୀର୍ତିସୁଧାପାନେ କସ୍ଯାଲସ୍ଯଂ ପ୍ରଜା ଯତେ
ହରିଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତିର ଅମୃତ ପାନ କରିବାରେ କିଏ ଅଳସ ହେବ?
ଶାଲଗ୍ରାମେ ମହାତୀର୍ଥେ ସୋ ଽତପ୍ଯତ ମହାତପାଃ
ଶାଳଗ୍ରାମ ନାମକ ମହାତୀର୍ଥରେ, ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।
ନିରାହାରଃ କ୍ଷମାଯୁକ୍ତଃ ସତ୍ଯସନ୍ଧୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଅନ୍ନ ତ୍ୟାଗ କରି, କ୍ଷମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସତ୍ୟବାନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ କରିଥିବା,
ସର୍ଵଭୂତହିତୋ ଦାନ୍ତ ସ୍ତତାପ ସୁମହତ୍ତପଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ପରେଶଂ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁର୍ନାରାଯଣମନାମଯମ୍
ସେମାନେ ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଦେଵଦେଵେଶଂ ପହ୍ମନାଭଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍
ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବ, ପଦ୍ମନାଭ, ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ମୃକଣ୍ଡୁତପସା ତ୍ରସ୍ତାନ୍ପାହି ନଃ ଶରଣାଗତାନ୍
ମୃକଣ୍ଡୁଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଜଯୋ ଲୋକସ୍ଵରୁପାଯ ଜଯୋ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡହେତଵେ
ଜୟ ହେଉ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକୃତି! ଜୟ ହେଉ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର କାରଣ!
ନମସ୍ତେ ଲୋକନାଥାଯ ନମସ୍ତେ ଲୋକସାକ୍ଷିଣେ
ନମସ୍କାର ହେଉ, ଜଗତ୍ନାଥ! ନମସ୍କାର ହେଉ, ଜଗତର ସାକ୍ଷୀ!
ନମସ୍ତେ ଧ୍ଯାନରୁପାଯ ନମସ୍ତେ ଧ୍ଯାନପାକ୍ଷିଣେ
ନମସ୍କାର ହେଉ, ଧ୍ୟାନ ଆକୃତି! ନମସ୍କାର ହେଉ, ଧ୍ୟାନର ଫଳ!
ନମୋ ଭୂମ୍ଯାଦିରୂପାଯ ନମଶ୍ଚୈତନ୍ଯରୁପିଣେ
ନମସ୍କାର ହେଉ, ଭୂମି ଓ ଆଦିର ଆକୃତି! ନମସ୍କାର ହେଉ, ଚେତନାର ଆକୃତି!
ଅରୁପାଯ ସ୍ଵରୁପାଯ ବହୁରୁପାଯ ତେ ନମଃ
ନମସ୍କାର ହେଉ, ଅରୂପୀ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଥିବା, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ!
ଜଗଦ୍ଧିତାଯ କୃଷ୍ଣାଯ ଗୋଵିନ୍ଦାଯ ନମୋନମଃ
ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ସୂର୍ଯ୍ଯାଦିରୁପାଯ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯଭୁଜେ ନମଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହବ୍ୟ କବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ସ୍ମୃତାର୍ତିନାଶାଯ ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେଠି ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାମଗାତ୍ତେଷାଂ ଶଙ୍କଚତ୍ରଗଦାଧରଃ
ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା ସେ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସର୍ଵାଲଙ୍କାରସଂଯୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଙ୍କିତଵକ୍ଷସମ୍
ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଛାତି ସହିତ ସେ ଦେଖାଗଲେ।
ସ୍ତୃଯମାନଂ ମୁନିଵରୈଃ ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରାଵୃତ୍ତମ୍
ମହାମୁନିମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଷଦମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ନମଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ମୁଦା ଯୁକ୍ତା ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗୌରଵନିଂ ଗତାଃ
ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ନମସ୍କାର କଲେ।
ଉଵାଚ ପ୍ରୀଣଯନ୍ଦେଵାନ୍ନତାନିନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାନ୍
ସେ ପ୍ରଭୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀତ୍ୱରେ, ସେମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଯୁଷ୍ମାନ୍ନ ବାଧତେ ଦେଵାଃ ସ ଋଷିଃ ସଜ୍ଜନାଗ୍ରାଣୀଃ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ସେ ଋଷି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଜ୍ଜନ, ତୁମମାନେଙ୍କୁ କେବେ ଅସୁବିଧା ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ସର୍ଵଥାନ୍ଯଂ ନ ବାଧନ୍ତେ ସ୍ଵପ୍ନେ ଽପି ସୁରସତ୍ତମାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ କେବେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନ୍ତିନାହିଁ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅଵିଧାଯାତ୍ମନୋ ରକ୍ଷାମନ୍ଯାନ୍ଦ୍ଵେଷ୍ଟି କଥଂ ସୁଧୀଃ
ନିଜ ସୁରକ୍ଷା ନ ଦେଖି, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କିପରି ଅନ୍ୟ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ରଖିପାରିବେ?
ଅନ୍ଯଂ କ୍ରୀଡଯିତୁଂ ଶକ୍ତଃ କଥଂ ଭଵତି ସତ୍ତମଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ କିପରି ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଖେଳ କିମ୍ବା କ୍ଷତି କରିପାରିବେ?