ଯୋଗିନୋଯଂ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ତଂ ଵନ୍ଦଂ ଜ୍ଞାନରୁପୁଣମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପାରନାହାନ୍ତି; ଜ୍ଞାନରୂପ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପାଦୋ ଽଭୂଦ୍ଯସ୍ଯ ପୃଥିଵୀ ତଂ ଵନ୍ଦେ ଵିଶ୍ଵରୁପିଣମ୍
ଯାହାର ପାଦ ଭୂମି ହେଲା, ସେ ବିଶ୍ୱରୂପ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଋକ୍ସାମଯଜୁପୀ ଯେନ ତଂ ଵନ୍ଦେ ବ୍ରହ୍ରରୁପିଣମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଋଗ୍, ସାମ, ଯଜୁର ବେଦ ଅଛି, ସେ ବ୍ରହ୍ମରୂପ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵୈଶ୍ଯା ଯସ୍ଯୋ ରୁତୋ ଜାତାଃ ପଦ୍ଭଘ୍ଯାଂ ଶୂଦ୍ରୋ ଵ୍ଯଜାଯତ
ଯାହାର ଉରୁ ଠାରୁ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ପାଦ ଠାରୁ ଶୂଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ସ୍ଵଭାଵଵିମଲଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ନିର୍ଵିକାରଂ ନିରଞ୍ଜନମ୍
ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଓ ନିରଞ୍ଜନ।
ସଦ୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଭକ୍ତିଗମ୍ଯଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ସତ୍ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବିଷ୍ଣୁ, ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସୂକ୍ଷ୍ମାସୂକ୍ଷ୍ଯାଣି ଯେନାସଂସ୍ତଂ ଵନ୍ଦେ ସର୍ଵତୋମୁଖମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସ୍ଥୂଳ ଅଛି, ସେ ସର୍ବଦିଗରେ ମୁହଁ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନିର୍ଗୁଣଂ ପରମଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ନିର୍ଗୁଣ, ପରମ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯମାମନନ୍ତି ଯୋଗାନ୍ଦ୍ରାଃ ସର୍ଵକାରଣକାରଣମ୍
ଯୋଗୀନାଥମାନେ ଯାହାକୁ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।
ନିର୍ଗୁଣଃ ପରମାତ୍ମା ଚ ସ ମେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତୁ
ଯେ ବିଷ୍ଣୁ ନିର୍ଗୁଣ ପରମାତ୍ମା, ସେ ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ।
ଜ୍ଞାନିନାଂ ସର୍ଵଗୋ ଯସ୍ତୁ ସ ମେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତୁ
ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଣା, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ହୂଯତେ ଚ ପୁନର୍ଦ୍ଵାତାର୍ଥଂଭ୍ଯାଂ ସ ମେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରତୀଦତୁ
ଯିଏ ପୁନି ଦୁଇ ଦ୍ୱାର ପାଇଁ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ।
ଗତିଦାତା ଵିଶ୍ଵମୃଗ୍ଯଃ ସ ମେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୂଦତୁ
ଯିଏ ପଥ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଖୋଜାଯାଉଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ତାନର୍ଚଯନ୍ତି ଵିବୁଧାଃ ସ ମେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତୁ
ଯିଏକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ନିର୍ଗୁଣଂ ଚ ଗୁଣାଧାରଂ ସ ମେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତୁ
ଯିଏ ଗୁଣରେ ନିର୍ପେକ୍ଷ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଧାର, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ଆଚାର୍ଯଂ ପୂଜଯେତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଦକ୍ଷିଣାଚ୍ଛାଦନାଦିଭିଃ
ପରେ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ପୁତ୍ରମତ୍ରିକଲତ୍ରାଦ୍ଯୈଃ ସ୍ଵଯଂ ଚ ସହ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ପୁତ୍ର, ମା, ଜନାନୀ, ଜନାନୀ, ପତ୍ନୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସହିତ, ନିଜେ ଓ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ମିଶି।
ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ସୁସମାହିତଃ
ଏହାର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ କଣ, ମୁଁ କହିବି; ତୁମେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।
ତାଵନ୍ତି ପାପଜାଲାନି ନଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଯେତେ ପାପର ଜାଳ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଧ୍ଵଜଂ ଵିଷ୍ଣୁଗୃହେ କୃତ୍ଵା ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାତକୈଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଧ୍ୱଜ ଉତ୍ତଳନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତାଵଦ୍ଯୁଗସହସ୍ରାଣି ହରିସାରୁପ୍ଯମଶ୍ନୁତେ
ଯେତେ ଯୁଗ ସହସ୍ର ଅଛି, ସେତିକି ଦିନ ହରିଙ୍କ ସାରୂପ୍ୟ ମିଳେ।
ତେ ଽପି ସର୍ଵେ ପ୍ରମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ମହାପାତକକୋଟିଭିଃ
ଏହି ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
କର୍ତୁଃ ସର୍ଵାଣି ପାପାନି ଧୁନୋତି ନିମିଷାର୍ଦ୍ଧତଃ
ଯିଏ କରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ସ ଦେଵଯାନେନ ଦିଵଂ ଯାତୀଵ ସୁମତିର୍ନୃପଃ
ସେ ସୁବୁଦ୍ଧି ରାଜା ଦେବମାନେ ଯାଉଥିବା ପଥରେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିବେ।
ସର୍ଵକର୍ମଵରିଷ୍ଟଂ ଚ ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଧ୍ଵଜଧାରଣମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଧ୍ୱଜ ଧାରଣକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କହିଛ।
ତ୍ଵଯୋକ୍ତସ୍ତସ୍ଯ ଚରିତଂ ଵିସ୍ତରେଣ ମମାଦିଶ
ତୁମେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିଛ; ଦୟାକରି ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ମୋତେ ଶିଖା।
ବ୍ରହ୍ମଣା କଥିତଂ ମହ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ କହିଥିଲେ, ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ।
ସୋମଵଂଶୋଦ୍ଭଵଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସତ୍ପଦ୍ଵୀପୈକନାଯକଃ
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସତ୍ପଦ୍ବୀପର ଏକମାତ୍ର ନାୟକ।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନଃ ସର୍ଵସଂପଦ୍ଵିଭୂଷିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ହରିଭକ୍ତିପରାଣାଂ ଚ ଶୁଶ୍ରୂଷୁର୍ନିରହୄଙ୍କୃତିଃ
ସେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନିମ୍ନତା ସହ କେବେ ଅହଂକାର ନ କରି ସେବା କରୁଥିଲେ।