ସ୍ଥାଣୁ ଶ୍ଚରିଷ୍ଣୁର୍ମହଦଲ୍ପକଂ ଚ ଅସଞ୍ଚ ସଜ୍ଜୀଵମଜୀମାସ
ଅଚଳ, ଚଳନ୍ତା, ବଡ଼ ଓ ଛୋଟ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ପ୍ରକଟ, ଜୀବନ୍ତ ଓ ନିର୍ଜୀବ।
ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମେକଂ ଗୁଣୁନାଂ ଗୁଣଂ ଚ ନମାମି ଭୂଯଃ ପ୍ରଣମାମି ଭୂଯଃ
ସ୍ୱାଧୀନ, ଏକମାତ୍ର, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ଭୃପସ୍ଯ ସଂତତ୍ପତପସୋଗ୍ରତଃ
ରାଜାଙ୍କର ଗଭୀର ଏବଂ ଅବିରତ ତପସ୍ୟାରୁ ସେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତ୍ରିଲୋଚନମୁଦାରାଙ୍ଗଂ ନାଗଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନମ୍
ତାଙ୍କର ତିନିଟି ଆଖି, ଉଦାର ଶରୀର ଏବଂ ଗଳାରେ ସାପ ଦେଇ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଗଜଚର୍ମାମ୍ବରଧରଂ ସୁରାର୍ଚିତପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ହାତୀ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ତତ ଉତ୍ଥାଯ ସହସା ଶିଵାଗ୍ରେ ଵିହିତାଞ୍ଜଲିଃ
ତାପରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ।
ଵିଜ୍ଞାଯ ଭକ୍ତିଂ ଭୂପସ୍ଯ ଶଙ୍କରଃ ଶଶିଶେଖରଃ
ରାଜାଙ୍କର ଭକ୍ତିକୁ ବୁଝି, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଶଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ।
ତୋଷିତୋ ଽସ୍ମି ତ୍ଵଯା ସମ୍ଯକ୍ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ତପସା ତଥା
ତୁମର ଷ୍ଟୋତ୍ର ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି।
ଉଵାଚ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ଜଗତାମୀଶ୍ଵରେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରମ୍
ହାତ ଜୋଡି ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଦା ଗଙ୍ଗାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାସ୍ମତ୍ପିତୄଣାଂ ମୁକ୍ତିହେତଵେ
ମୋର ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଆପଣ ଗଙ୍ଗାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ତୁଭ୍ଯଂ ମୋକ୍ଷଂ ପରଶ୍ଚେତି ତମୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ଶିଵଃ
ତୁମକୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଲି, କହି ଶିବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ପାଵଯନ୍ତୀ ଜଗତ୍ସର୍ଵମନ୍ଵଗଚ୍ଛଦ୍ଭଗୀରଥମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଗଙ୍ଗା ଭାଗୀରଥଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଭାଗୀରଥୀତି ଵିଖ୍ଯାତା ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷ୍ଵଭୂନ୍ମୁନେ
ମୁନି, ସେ ତିନି ଲୋକରେ 'ଭାଗୀରଥୀ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ତଂ ଦେଶଂ ପ୍ଲାଵଯାମାସ ଗଙ୍ଗା ସର୍ଵସରିଦ୍ଵରା
ସେ ମହାନଦୀ ଗଙ୍ଗା ସେଇ ଦେଶକୁ ବନ୍ୟା ଦେଲେ।
ତଦୈଵ ନରକେ ମଗ୍ନା ଉଦ୍ଧୃତାଶ୍ଚ ଗତୈନସଃ
ସେଇ ସମୟରେ, ନରକରେ ଡୁବିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ।
ତ ଏଵ ପୂଚିତାସ୍ତେନ ଗଙ୍ଗାଜଲପରିପ୍ଲୁତାଃ
ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯାଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍ପ୍ରାହ ତାନ୍ପ୍ରୀତମାନସଃ
ଯଥାବିଧିରେ ପ୍ରଣାମ ଓ ପୂଜା କରି, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମୁକ୍ତା ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ଦିରମ୍
ତୁମେ ମୁକ୍ତ ହେଲ, ଏବେ ଦେବ ରଥରେ ଚଢ଼ି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଅ।
ଦିଵ୍ଯଦେହଧରା ଭୂତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ପ୍ରପେଦିରେ
ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଵିଖ୍ଯାତା ମହାପାତକନାଶିନୀ
ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ମହାପାପ ନାଶିନୀ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ପଠେଚ୍ଚ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଵାପି ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଯେ କେହି ଏହିକୁ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବାର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ସ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁଭଵନଂ ପୁନରାଵୃତ୍ତିଵର୍ଜିତମ୍
ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠାଠାରୁ ପୁଣି ଫେରିବା ନାହିଁ।
ଶ୍ରାଵିତଂ ସର୍ଵପାପନ୍ଘଂ ଗଙ୍ଗାମାହାତ୍ମ୍ଯ ମୁତ୍ତମମ୍
ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା କୁହାଯାଇଛି।
କିଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ପୁନଃ ସୂତ ସନକଂ ମୁନିସତ୍ତମମ୍
ହେ ସୂତ, ପରେ ତୁମେ ସେ ମହାମୁନି ସନକଙ୍କୁ କଣ ପଚାରିଲେ?
ପୃଷ୍ଟଂ ପୁନର୍ଯଥା ପ୍ରାହ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଥୈଵ ତତ୍
ଯାହା ପୁଣି ପଚାରାଯାଇଥିଲା, ମୁଁ ଏବେ ସେଠିକି ଯେପରି ହେଉଛି, କହିବି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମସୁତୋ ଭୂଯଃ ପୃଷ୍ଟଵାନିଦମାଦରାତ୍
ଶୁଣିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ପୁଣି ସମ୍ମାନ ସହିତ ଏପରି ପଚାରିଲେ।
ଗାଙ୍ଗେଯମାହାତ୍ମ୍ଯମଘପ୍ରଣାଶି ତ୍ଵତ୍ତୋ ମୁନେ କାରୁଣିକାଦଭୀଷ୍ଟମ୍
ହେ କରୁଣାମୟ ମୁନି, ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗାର ମହିମା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ନାନୋପଦେଶୈଃ ସୁଵିମୁଗ୍ଧଚିତ୍ତଂ ପ୍ରବୋଧଯନ୍ତି ପ୍ରସଭଂ ପ୍ରସନ୍ନମ୍
ବିଭିନ୍ନ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ସଫା ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମନକୁ ଜୋରକରି ଜାଗ୍ରତ କରାଯାଏ ନାହିଁ।
ଦଦାତି ଭକ୍ତିଂ ଭଜତାଂ ଦଯାଲୁର୍ମୁକ୍ତିସ୍ତୁ ତସ୍ଯା ଵିଦିତା ହି ଦାସୀ
ଦୟାଳୁ ଭଗବାନ ଯେଉଁମାନେ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି; ମୁକ୍ତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେବକୀ ଭାବରେ ଅଛି।
ଭକ୍ତାନୁସେଵାସୁ ମହାପ୍ରଯାସଂ ଵିମୃଶ୍ଯ କସ୍ଯାପି ନ ଭକ୍ତିଯୋଗମ୍
ଭକ୍ତଙ୍କ ସେବାରେ ବଡ଼ ପ୍ରୟାସ ଥିବାକୁ ଭାବି, କେହି କମ୍ ଲୋକ ଭକ୍ତିର ଯୋଗ ପାଆନ୍ତି।