ଭୂପତିର୍ଵିସ୍ମଯଂ ପ୍ରାତ୍ପଃ କିଂ କରୋମୀତି ଵିସ୍ମିତଃ
ଭୂପତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ ଏବଂ ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ କଣ କରିବି?'
ସତ୍ଯମେତଦିତି ଵ୍ଯକ୍ତଂ ନ ଚିନ୍ତାଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସତ୍ୟ; ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ସମସ୍ତଦେଵତାରାଜମସ୍ତୌଷୀଦ୍ଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ
ଭକ୍ତିରେ ଲୀନ ହୋଇ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପ୍ରମାଣାଗୋଚରଂ ଦେଵମୀଶାନଂ ପ୍ରଣଵାତ୍ମକମ୍
ସେ ପ୍ରମାଣରେ ଧରାଯାଏନାଥିବା, ପ୍ରଣବ ସ୍ୱରୂପ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ।
ଵିଶ୍ଵରୁପଂ ଵିରୁପାକ୍ଷ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମ୍ଯୁଗ୍ରରେତସମ୍
ହେ ବିରୂପାକ୍ଷ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିର ମାଲିକଙ୍କୁ ଶିର ନମାଉଛି।
ସମାମନନ୍ତି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରା ସ୍ତଂ ଵନ୍ଦେ ପୁଷ୍ଟିଵର୍ଧନମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେଇ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ନୀଲଗ୍ରୀଵାଯ ପସୂନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ନୀଳ କଣ୍ଠ ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ, ସମସ୍ତ ପଶୁଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଉଛି।
ନମୋ ଽକଲ୍ପପ୍ରକଲ୍ପାଯ ଭୂତାନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟରୁ ଉପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମଃ କପାଲହସ୍ତାଯ ପାଶମୁଦ୍ଗରଧାରିଣେ
ଯିଏ ହାତରେ ଖୋପଡ଼ା ଧରିଛନ୍ତି, ପାଶ ଓ ମୁଠି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପ୍ରଣାମ।
ନମଃ ପଞ୍ଚାସ୍ଯଦେଵାଯ କ୍ଷେତ୍ରାଣାଂ ପତଯେ ନମଃ
ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ, ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ନାଥଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଉଛି।
ଅନେକରୁପରୁପାଯ ନିର୍ଗୁଣାଯ ପରାତ୍ମନେ
ଅନେକ ରୂପ ଓ ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଗୁଣ ଶୂନ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମୋ ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭାଯ ହିରଣ୍ଯପତଯେ ନମଃ
ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ, ସୁନାର ନାଥଙ୍କୁ ମୋର ଶିର ନମାଉଛି।
ନମୋ ଧ୍ଯାନସ୍ଵରୁପାଯ ନମସ୍ତେ ଧ୍ଯାନସାକ୍ଷିଣେ
ଧ୍ୟାନର ଆକୃତି ଯିଏ, ଧ୍ୟାନର ସାକ୍ଷୀ ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଯେନେଦଂ ଵିଶ୍ଵମଖିଲଂ ଚରାଚରଵିରାଜିତମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ୍ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଛି।
ଵର୍ଷେଵାଭ୍ରେଣ ଜନିତଂ ପ୍ରଧାନପୁରୁଷାତ୍ମନା
ଯିଏ ମେଘରୁ ବର୍ଷା ପରି, ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଯମାମନନ୍ତି ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାଃ ସଵିତାରଂ ନୃଚକ୍ଷୁଷାମ୍
ଯାହାକୁ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଚକ୍ଷୁର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆଲୋକଦାତା ବୋଲି କହନ୍ତି।
ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯଂ ମହାଦେଵଂ ପରାତ୍ପରତରଂ ଵିଭୁମ୍
ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା, ମହାଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଠାକୁର, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା।
କପର୍ଦ୍ଦିନେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ସଦ୍ଯୋ ଜାତାଯ ଵୈ ନମଃ
ହେ କପର୍ଦ୍ଦି, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାଠାକୁରଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ମନ୍ଯଵେ ତ ଇଷେ ତ୍ରଘଯ୍ଯାଃ ପତଯେ ଯଜ୍ଞତନ୍ତଵେ
ମନ୍ୟୁ, ଈଶ, ତ୍ୱରିତ ଚଳନ୍ତାଙ୍କ ନାଥ, ଯଜ୍ଞର ସୂତ୍ରର ମାଲିକଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।
କୃଶାନୁରେତସେ ତୁଭ୍ଯଂ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ସୁମାହାତ୍ମନେ
ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅଗ୍ନି, ମହାତ୍ମା ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସ୍ଥାଣୁ ଶ୍ଚରିଷ୍ଣୁର୍ମହଦଲ୍ପକଂ ଚ ଅସଞ୍ଚ ସଜ୍ଜୀଵମଜୀମାସ
ଅଚଳ, ଚଳନ୍ତା, ବଡ଼ ଓ ଛୋଟ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ପ୍ରକଟ, ଜୀବନ୍ତ ଓ ନିର୍ଜୀବ।
ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମେକଂ ଗୁଣୁନାଂ ଗୁଣଂ ଚ ନମାମି ଭୂଯଃ ପ୍ରଣମାମି ଭୂଯଃ
ସ୍ୱାଧୀନ, ଏକମାତ୍ର, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ଭୃପସ୍ଯ ସଂତତ୍ପତପସୋଗ୍ରତଃ
ରାଜାଙ୍କର ଗଭୀର ଏବଂ ଅବିରତ ତପସ୍ୟାରୁ ସେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତ୍ରିଲୋଚନମୁଦାରାଙ୍ଗଂ ନାଗଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନମ୍
ତାଙ୍କର ତିନିଟି ଆଖି, ଉଦାର ଶରୀର ଏବଂ ଗଳାରେ ସାପ ଦେଇ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଗଜଚର୍ମାମ୍ବରଧରଂ ସୁରାର୍ଚିତପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ହାତୀ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ତତ ଉତ୍ଥାଯ ସହସା ଶିଵାଗ୍ରେ ଵିହିତାଞ୍ଜଲିଃ
ତାପରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ।
ଵିଜ୍ଞାଯ ଭକ୍ତିଂ ଭୂପସ୍ଯ ଶଙ୍କରଃ ଶଶିଶେଖରଃ
ରାଜାଙ୍କର ଭକ୍ତିକୁ ବୁଝି, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଶଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ।
ତୋଷିତୋ ଽସ୍ମି ତ୍ଵଯା ସମ୍ଯକ୍ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ତପସା ତଥା
ତୁମର ଷ୍ଟୋତ୍ର ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି।
ଉଵାଚ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ଜଗତାମୀଶ୍ଵରେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରମ୍
ହାତ ଜୋଡି ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଦା ଗଙ୍ଗାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାସ୍ମତ୍ପିତୄଣାଂ ମୁକ୍ତିହେତଵେ
ମୋର ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଆପଣ ଗଙ୍ଗାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।