ଅତିସୀପୁଷ୍ପଂସଂକାଶଂ ସ୍ଫୁରତ୍କୁଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍
ସେ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖିଳିଥିବା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସକୌସ୍ତୁମଧରଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ସେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବନମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ନନାମ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂମୌ ଭୂପତିର୍ନମ୍ରକନ୍ଧରଃ
ଭୂପତି ଗୋଟେ ନମ୍ର ଗଳା ସହିତ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣେତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣେତି ସମୁଚ୍ଚରନ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର 'କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ', 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।
ଉଵାଚ କୃପଯାଵିଷ୍ଟୋ ଭଗଵାନ୍ଭୂତଭାଵନଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନ କଥା କହିଲେ।
ଆଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ମଲ୍ଲୋକଂ ତଵ ପୂର୍ଵପିତାମହାଃ
ତୋର ପୂର୍ବଜମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ଆସିବେ।
ସ୍ତୁହି ତେ ସକଲଂ କାମଂ ସଵୈ ସଦ୍ଯଃ କରିଷ୍ଯନ୍ତି
ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ତୁମର ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା, ସେମାନେ ସେଥିରେ ସାଥି ଦେବେ।
ତସ୍ମାଦାରାଧଯେଶାନଂ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ସ୍ତୁତ୍ଯଂ ସୁଖପ୍ରଦମ୍
ସେଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ଉପାସନା କର; ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ଓ ସୁଖ ଦେଇଥିବା।
ତ୍ଵଯା ସଂପୁଜିତୋ ରାଜନ୍ସଦ୍ଯଃ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ସେ ତୁମକୁ ସତ୍ବରେ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଦେବେ।
ଅନ୍ତର୍ଦଧେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉତ୍ତସ୍ଥୌସୋ ଽପି ଭୂପତିଃ
ମହାମୁନି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଭୂପତି ମଧ୍ୟ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଭୂପତିର୍ଵିସ୍ମଯଂ ପ୍ରାତ୍ପଃ କିଂ କରୋମୀତି ଵିସ୍ମିତଃ
ଭୂପତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ ଏବଂ ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ କଣ କରିବି?'
ସତ୍ଯମେତଦିତି ଵ୍ଯକ୍ତଂ ନ ଚିନ୍ତାଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସତ୍ୟ; ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ସମସ୍ତଦେଵତାରାଜମସ୍ତୌଷୀଦ୍ଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ
ଭକ୍ତିରେ ଲୀନ ହୋଇ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପ୍ରମାଣାଗୋଚରଂ ଦେଵମୀଶାନଂ ପ୍ରଣଵାତ୍ମକମ୍
ସେ ପ୍ରମାଣରେ ଧରାଯାଏନାଥିବା, ପ୍ରଣବ ସ୍ୱରୂପ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ।
ଵିଶ୍ଵରୁପଂ ଵିରୁପାକ୍ଷ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମ୍ଯୁଗ୍ରରେତସମ୍
ହେ ବିରୂପାକ୍ଷ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିର ମାଲିକଙ୍କୁ ଶିର ନମାଉଛି।
ସମାମନନ୍ତି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରା ସ୍ତଂ ଵନ୍ଦେ ପୁଷ୍ଟିଵର୍ଧନମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେଇ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ନୀଲଗ୍ରୀଵାଯ ପସୂନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ନୀଳ କଣ୍ଠ ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ, ସମସ୍ତ ପଶୁଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଉଛି।
ନମୋ ଽକଲ୍ପପ୍ରକଲ୍ପାଯ ଭୂତାନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟରୁ ଉପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମଃ କପାଲହସ୍ତାଯ ପାଶମୁଦ୍ଗରଧାରିଣେ
ଯିଏ ହାତରେ ଖୋପଡ଼ା ଧରିଛନ୍ତି, ପାଶ ଓ ମୁଠି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପ୍ରଣାମ।
ନମଃ ପଞ୍ଚାସ୍ଯଦେଵାଯ କ୍ଷେତ୍ରାଣାଂ ପତଯେ ନମଃ
ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ, ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ନାଥଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଉଛି।
ଅନେକରୁପରୁପାଯ ନିର୍ଗୁଣାଯ ପରାତ୍ମନେ
ଅନେକ ରୂପ ଓ ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଗୁଣ ଶୂନ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମୋ ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭାଯ ହିରଣ୍ଯପତଯେ ନମଃ
ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ, ସୁନାର ନାଥଙ୍କୁ ମୋର ଶିର ନମାଉଛି।
ନମୋ ଧ୍ଯାନସ୍ଵରୁପାଯ ନମସ୍ତେ ଧ୍ଯାନସାକ୍ଷିଣେ
ଧ୍ୟାନର ଆକୃତି ଯିଏ, ଧ୍ୟାନର ସାକ୍ଷୀ ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଯେନେଦଂ ଵିଶ୍ଵମଖିଲଂ ଚରାଚରଵିରାଜିତମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ୍ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଛି।
ଵର୍ଷେଵାଭ୍ରେଣ ଜନିତଂ ପ୍ରଧାନପୁରୁଷାତ୍ମନା
ଯିଏ ମେଘରୁ ବର୍ଷା ପରି, ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଯମାମନନ୍ତି ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାଃ ସଵିତାରଂ ନୃଚକ୍ଷୁଷାମ୍
ଯାହାକୁ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଚକ୍ଷୁର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆଲୋକଦାତା ବୋଲି କହନ୍ତି।
ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯଂ ମହାଦେଵଂ ପରାତ୍ପରତରଂ ଵିଭୁମ୍
ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା, ମହାଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଠାକୁର, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା।
କପର୍ଦ୍ଦିନେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ସଦ୍ଯୋ ଜାତାଯ ଵୈ ନମଃ
ହେ କପର୍ଦ୍ଦି, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାଠାକୁରଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ମନ୍ଯଵେ ତ ଇଷେ ତ୍ରଘଯ୍ଯାଃ ପତଯେ ଯଜ୍ଞତନ୍ତଵେ
ମନ୍ୟୁ, ଈଶ, ତ୍ୱରିତ ଚଳନ୍ତାଙ୍କ ନାଥ, ଯଜ୍ଞର ସୂତ୍ରର ମାଲିକଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।
କୃଶାନୁରେତସେ ତୁଭ୍ଯଂ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ସୁମାହାତ୍ମନେ
ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅଗ୍ନି, ମହାତ୍ମା ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।