ସ୍ଵଭାଵଶୁଦ୍ଧଂ ପରିପୂର୍ଣଭାଵଂ ଵଦନ୍ତି ଯଜ୍ଜ୍ଞାନତନୁଂ ଚ ତଜ୍ଜ୍ଞାଃ
ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱଭାବରେ ପବିତ୍ର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଜଗତ୍ସ୍ଵରୁପୋ ଜଗଦାଦିନାଥସ୍ତସ୍ମୈ ନତାଃ ସ୍ମଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଯ
ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଦିନାଥଙ୍କୁ, ଆମେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ତମୀଶମୀଡ୍ଯଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣଂ ନତାଃ ସ୍ମ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପୁରୁଷାଥସିଦ୍ଧ୍ଯୈ
ସେ ଗୁଣଗାନ ଯୋଗ୍ୟ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଆମେ ମନୁଷ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
କାଲାତ୍ମକଂ ତଂ ତ୍ରିଦଶାଧିନାଥଂ ନମାମହେ ଵୈ ପୁରୁଷାର୍ଥରୁପମ୍
ସେ କାଳର ଆତ୍ମା, ଦେବମାନେଙ୍କର ନାଥ, ମନୁଷ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟର ଆକାର; ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ତମାଦିଦେଵଂ ଗୁଣସନ୍ନିଧାନଂ ସର୍ଵୋପଦେଷ୍ଟାରମିତାଃ ଶରଣ୍ଯମ୍
ସେ ଆଦିଦେବ, ଗୁଣମାନଙ୍କର ନିବାସ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେଇଥିବା, ଅସୀମଙ୍କର ଶରଣ।
ସଚ୍ଚିତ୍ପରାନନ୍ଦଘନସ୍ଵରୁପଂ ରୁପାଦିହୀନଂ ପ୍ରଣତାଃ ସ୍ମ ଦେଵମ୍
ଯିଏ ସତ୍, ଚିତ୍, ପରାନନ୍ଦର ଘନ ରୂପ, ରୂପ ଓ ଗୁଣ ହୀନ, ଆମେ ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ଯଜ୍ଞାପ୍ରିଯଂ ଯଜ୍ଞକରଂ ଵିଶୁଦ୍ଧଂ ନତାଃ ସ୍ମ ସର୍ଵୋତ୍ତମମଵ୍ଯଯଂ ତମ୍
ଯଜ୍ଞ ପ୍ରିୟ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅବିନାଶୀ ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଆମେ ଶିର ନମାଇଲୁ।
ଚରିତଂ ତସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେର୍ଦେଵାନାଂ ସଂନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ ରାଜା ଋଷିଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବତାମାନେ ଆଗରେ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ଜଗାମ ଯତ୍ର ରାଜର୍ଷିସ୍ତପସ୍ତପତି ନାରଦ
ନାରଦ ଯେଉଁଠାରେ ସେଇ ରାଜା ଋଷି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାମଗାତ୍ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଅତିସୀପୁଷ୍ପଂସଂକାଶଂ ସ୍ଫୁରତ୍କୁଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍
ସେ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖିଳିଥିବା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସକୌସ୍ତୁମଧରଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ସେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବନମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ନନାମ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂମୌ ଭୂପତିର୍ନମ୍ରକନ୍ଧରଃ
ଭୂପତି ଗୋଟେ ନମ୍ର ଗଳା ସହିତ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣେତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣେତି ସମୁଚ୍ଚରନ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର 'କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ', 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।
ଉଵାଚ କୃପଯାଵିଷ୍ଟୋ ଭଗଵାନ୍ଭୂତଭାଵନଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନ କଥା କହିଲେ।
ଆଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ମଲ୍ଲୋକଂ ତଵ ପୂର୍ଵପିତାମହାଃ
ତୋର ପୂର୍ବଜମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ଆସିବେ।
ସ୍ତୁହି ତେ ସକଲଂ କାମଂ ସଵୈ ସଦ୍ଯଃ କରିଷ୍ଯନ୍ତି
ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ତୁମର ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା, ସେମାନେ ସେଥିରେ ସାଥି ଦେବେ।
ତସ୍ମାଦାରାଧଯେଶାନଂ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ସ୍ତୁତ୍ଯଂ ସୁଖପ୍ରଦମ୍
ସେଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ଉପାସନା କର; ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ଓ ସୁଖ ଦେଇଥିବା।
ତ୍ଵଯା ସଂପୁଜିତୋ ରାଜନ୍ସଦ୍ଯଃ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ସେ ତୁମକୁ ସତ୍ବରେ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଦେବେ।
ଅନ୍ତର୍ଦଧେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉତ୍ତସ୍ଥୌସୋ ଽପି ଭୂପତିଃ
ମହାମୁନି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଭୂପତି ମଧ୍ୟ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଭୂପତିର୍ଵିସ୍ମଯଂ ପ୍ରାତ୍ପଃ କିଂ କରୋମୀତି ଵିସ୍ମିତଃ
ଭୂପତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ ଏବଂ ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ କଣ କରିବି?'
ସତ୍ଯମେତଦିତି ଵ୍ଯକ୍ତଂ ନ ଚିନ୍ତାଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସତ୍ୟ; ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ସମସ୍ତଦେଵତାରାଜମସ୍ତୌଷୀଦ୍ଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ
ଭକ୍ତିରେ ଲୀନ ହୋଇ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପ୍ରମାଣାଗୋଚରଂ ଦେଵମୀଶାନଂ ପ୍ରଣଵାତ୍ମକମ୍
ସେ ପ୍ରମାଣରେ ଧରାଯାଏନାଥିବା, ପ୍ରଣବ ସ୍ୱରୂପ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ।
ଵିଶ୍ଵରୁପଂ ଵିରୁପାକ୍ଷ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମ୍ଯୁଗ୍ରରେତସମ୍
ହେ ବିରୂପାକ୍ଷ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିର ମାଲିକଙ୍କୁ ଶିର ନମାଉଛି।
ସମାମନନ୍ତି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରା ସ୍ତଂ ଵନ୍ଦେ ପୁଷ୍ଟିଵର୍ଧନମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେଇ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ନୀଲଗ୍ରୀଵାଯ ପସୂନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ନୀଳ କଣ୍ଠ ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ, ସମସ୍ତ ପଶୁଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଉଛି।
ନମୋ ଽକଲ୍ପପ୍ରକଲ୍ପାଯ ଭୂତାନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟରୁ ଉପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମଃ କପାଲହସ୍ତାଯ ପାଶମୁଦ୍ଗରଧାରିଣେ
ଯିଏ ହାତରେ ଖୋପଡ଼ା ଧରିଛନ୍ତି, ପାଶ ଓ ମୁଠି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପ୍ରଣାମ।
ନମଃ ପଞ୍ଚାସ୍ଯଦେଵାଯ କ୍ଷେତ୍ରାଣାଂ ପତଯେ ନମଃ
ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ, ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ନାଥଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଉଛି।