ତ୍ରିଦଶାସନସଂସ୍ଥାଯୈ ତେଜୋଵତ୍ଯୈ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଦେବମାନଙ୍କ ଆସନରେ ବସିଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜର ମାଲିକା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵମିତ୍ରାଯୈ ରେଵତ୍ଯୈ ତେ ନମୋନମଃ
ସମସ୍ତଙ୍କର ମିତ୍ର ଦେବୀ, ରେବତୀ ଦେବୀ, ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵମୁଖ୍ଯାଯୈ ନନ୍ଦିନ୍ଯୈ ତେ ନମୋନମଃ
ବିଶ୍ୱର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ, ନନ୍ଦିନୀ ଦେବୀ, ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ପରାଵରଗତାଦ୍ଯୈଯୈ ତାରାଯୈ ତେ ନମୋନମଃ
ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ସମସ୍ତ ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ତାରା ଦେବୀ, ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଶାନ୍ତାଯୈ ତେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଯୈ ଵରଦାଯୈ ନମୋନମଃ
ଶାନ୍ତିର ଦେବୀ, ସମସ୍ତର ଆଧାର, ଭଲ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ବ୍ରହ୍ମଗାଯୈ ବ୍ରହ୍ମଦାଯୈ ଦୁରିତଘ୍ନ୍ଯୈ ନମୋନମଃ
ବ୍ରହ୍ମରେ ବିହାର କରୁଥିବା, ବ୍ରହ୍ମ ଦେଇଥିବା, ଦୁଃଖ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ଦେବୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଵିଲୁଷାଯୈ ଦୁର୍ଗହନ୍ତ୍ର୍ଯୈ ଦକ୍ଷାଯୈ ତେ ନମୋନମଃ
ଅପରାଧ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା, ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ଦକ୍ଷ ଦେବୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଗଙ୍ଗା ମମାଗ୍ରତୋ ଭୂଯାଦ୍ଗଙ୍ଗା ମେ ପାର୍ଶ୍ଵଯୋସ୍ତଥା
ଗଙ୍ଗା ମୋର ସାମ୍ନାରେ ରହୁ, ଗଙ୍ଗା ମୋର ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ରହୁ।
ଆଦୌ ତ୍ଵମନ୍ତେ ମଧ୍ଯେ ଚ ସର୍ଵା ତ୍ଵଂ ଗାଙ୍ଗତେ ଶିଵେ
ଆରମ୍ଭରେ, ଶେଷରେ ଓ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ, ହେ ଗଙ୍ଗା, ହେ ଶିବା।
ଗଙ୍ଗେ ତ୍ଵଂ ପରମାତ୍ମା ଚ ଶିଵସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମୋନମଃ
ହେ ଗଙ୍ଗା, ତୁମେ ପରମାତ୍ମା; ହେ ଶିବା, ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଶୃଣୋତି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଵାପି କାଯଵାଚିକସଂଭଵୈଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି ଶ୍ରବଣ କରିଥିବା ଲୋକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶରୀର, କଥା କିମ୍ବା ମନରେ ଶୁଣନ୍ତି,
ରୋଗୀ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗାନ୍ମୁଚ୍ଯେତାପନ୍ନ ଆପଦଃ
ରୋଗୀ ତାଙ୍କର ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଦୁଃଖରେ ଥିବା ଲୋକ ଆପଦରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ନୋତି ପ୍ରେତ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣି ଲୀଯତେ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବ୍ରହ୍ମରେ ଲିନ ହୁଅନ୍ତି।
ନାଗ୍ନିଚୌରଭଯଂ ତତ୍ର ପାପେଭ୍ଯୋ ଽପି ଭଯଂ ନହି
ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି, ଚୋର କିମ୍ବା ପାପର ଭୟ ନାହିଁ।
ଜପଂସ୍ତୁ ଦଶକୃତ୍ଵଶ୍ଚ ଦରିଦ୍ରୋ ଵାପି ଚାକ୍ଷମଃ
ଯେଉଁଠି ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ଅସମର୍ଥ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦଶବାର ପଠିବା ଉଚିତ।
ପୂର୍ଵୋକ୍ତେନ ଵିଧାନେନ ଫଲଂ ଯତ୍ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଧର୍ମପଦ୍ଧତି ଦେଖାଯାଇଛି, ସେହିପରି ଚାଲିଲେ ପୂର୍ବକଥିତ ଫଳ ମିଳିଥାଏ।
ଵିଧିର୍ଯୋ ଵିହିତଃ ସମ୍ଯକ୍ସୋ ଽପି ଗଙ୍ଗାପ୍ରପୂଜନେ
ଗଙ୍ଗା ପୂଜା ପାଇଁ ଯେଉଁ ନିୟମ ଠିକ୍ ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ସେହି ନିୟମ ଏଠି ମଧ୍ୟ ଲାଗୁ ହୁଏ।
ଉମା ଯଥା ତଥା ଗଙ୍ଗା ଚାତ୍ର ଭେଦୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଉମାଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁପରି, ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି; ଏଠି କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଗୌର୍ଯତରଂ ଯଶ୍ଚ ପ୍ରବ୍ରୂତେ ମୂଢଧୀସ୍ତୁ ସଃ
ଯେଉଁଠି କେହି ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଗୌରୀଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତ ମନ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି।
ଧନ୍ଯା ଦେହଂ ଵିମୁଞ୍ଚନ୍ତି ହୃଦଯସ୍ଥେ ଜନାର୍ଦନେ
ଧନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି ଦେହକୁ ଛାଡିଦିଅନ୍ତି।
ତେ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ସ୍ତୂଯମାନା ଦିଵିସ୍ଥିତୈଃ
ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଦେବମାନେ ସେମାନେ ଉପରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ସ ଯାତି ନ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମସାଯୁଜ୍ଯମେତି ଚ
ସେ ବ୍ରହ୍ମା ସହ ଏକତ୍ୱ ପାଇଥାଏ ଏବଂ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ସା ଗେତିସ୍ତ୍ଯଜତଃ ପ୍ରାଣାନ୍ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ତୁ ଶରୀରିଣଃ
ଏହି ମାର୍ଗ ଗଙ୍ଗାରେ ଦେହ ରହିବା ସମୟରେ ପ୍ରାଣ ଛାଡିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ।
ସତ୍ଯମେଵ ପରଂ ଲୋକମାପ୍ନୋତି ପିତୃଭିଃ ସହ
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କ ପିତୃମାନେ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଗତାନି ବହୁଜନ୍ମାନି ଯତ୍ର ଯତ୍ର ମୃତାନି ଚ
ଯେଉଁଠି ଅନେକ ଜନ୍ମ ହୋଇଛି ଏବଂ ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଛି,
ଅତ୍ରଦୂରେ ସମୀପେ ଚ ସଦୃଶଂ ଯୋଜନଦ୍ଵଯମ୍
ଏଠି ଦୂର କିମ୍ବା ସମୀପ, ଦୁଇ ଯୋଜନା ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ଅଛି,
ଜ୍ଞାନତୋ ଽଜ୍ଞାନତୋ ଵାପି କାମତୋ ଽପି ଵା
ଜାଣିକି, ଅଜାଣି, କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛାରେ ମଧ୍ୟ,
ପ୍ରାଣେଷୂତ୍ସୃଜ୍ଯମାନେଷୁ ଯୋ ଗଙ୍ଗାଂ ସଂସ୍ମରେନ୍ନରଃ
ପ୍ରାଣ ଛାଡିବା ବେଳେ ଯେଉଁ ନର ଗଙ୍ଗାକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି,
ସ୍ପୃଶେଦ୍ଵା ପାପଶୀଲୋ ଽପି ସ ଵୈ ଯାତି ପରାଂ ଗତିମ୍
କିମ୍ବା ଅପରାଧୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ପାଇଥାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ସୁର୍ଵାନ୍ପ୍ରୋହ୍ଯ ମୁକ୍ତିପ୍ରଦାନ୍ଵୈ ସେଵେଦ୍ଗଙ୍ଗାମା ଶରୀରସ୍ଯ ପାତମ୍
ସେହିପରି ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଛାଡି, ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଗଙ୍ଗାକୁ ଦେହ ପଡିଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।