ସ୍ଵସ୍ତି ତେ ଽସ୍ତୁ ତପଃ ସିଦ୍ଧିଂ ଗଚ୍ଛ ଲବ୍ଧୁଂ ଯଥାସୁଖମ୍
ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ତୁମେ ତୁମର ତପସ୍ୟାରେ ସଫଳତା ଓ ଇଚ୍ଛାମତେ ସୁଖ ଲଭ କର।
ପରମାଂ ପ୍ରୀତିମାପନ୍ନଃ ପ୍ରପେଦେତପସେ ଵନମ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରୀତି ଲାଭ କରି, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନାଦେଶ୍ଵରେ ମହାକ୍ଷେତ୍ରେ ତପସ୍ତେପେ ଽତିଦୁଶ୍ଚରମ୍
ନାଦେଶ୍ୱର ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ସେ ବହୁତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
କୃତାତିଥ୍ଯର୍ହଣଶ୍ଚାପି ନିତ୍ଯଂ ହୋମପରାଯଣଃ
ସେ ସଦା ଅତିଥିମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ ଓ ନିତ୍ୟ ହୋମକୁ ନିଷ୍ଠାରେ କରୁଥିଲେ।
ପତ୍ରୈଃ ପୁଷ୍ପୈଃ ଫଲୈସ୍ତୋଯୈସ୍ତ୍ରିକାଲଂ ହରିପୂଜକଃ
ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ପାଣି ସହିତ, ସେ ଦିନରେ ତିନିଥର ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଧ୍ଯାଯନ୍ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ଶୀର୍ଣପର୍ଣାଶନୋ ଽଭଵତ୍
ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ଝରିପଡ଼ିଥିବା ପତ୍ର ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ।
ନିରୁଚ୍ଛ୍ଵାସ ସ୍ତପସ୍ତପ୍ତୁଂ ତତଃ ସମୁପଚକ୍ରମେ
ତାପରେ ସେ ଶ୍ୱାସ ନେବା ଛାଡ଼ି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ତାଣି ନିରୁଚ୍ଛ୍ଵାସପରୋ ଽଭଵତ୍
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ସେ ଶ୍ୱାସ ରୋକି ରହିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵତାଃ ସର୍ଵେ ଵିତ୍ରସ୍ତା ଵହ୍ନିତା ପିତାଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଅଗ୍ନି ଓ ପିତୃମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଅସ୍ତୁଵନ୍ଦେଵଦେଵେଶଂ ଶରଣାଗତପାଲକମ୍
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ଶରଣାଗତଙ୍କର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଓ ନମସ୍କାର କଲେ।
ସ୍ଵଭାଵଶୁଦ୍ଧଂ ପରିପୂର୍ଣଭାଵଂ ଵଦନ୍ତି ଯଜ୍ଜ୍ଞାନତନୁଂ ଚ ତଜ୍ଜ୍ଞାଃ
ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱଭାବରେ ପବିତ୍ର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଜଗତ୍ସ୍ଵରୁପୋ ଜଗଦାଦିନାଥସ୍ତସ୍ମୈ ନତାଃ ସ୍ମଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଯ
ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଦିନାଥଙ୍କୁ, ଆମେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ତମୀଶମୀଡ୍ଯଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣଂ ନତାଃ ସ୍ମ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପୁରୁଷାଥସିଦ୍ଧ୍ଯୈ
ସେ ଗୁଣଗାନ ଯୋଗ୍ୟ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଆମେ ମନୁଷ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
କାଲାତ୍ମକଂ ତଂ ତ୍ରିଦଶାଧିନାଥଂ ନମାମହେ ଵୈ ପୁରୁଷାର୍ଥରୁପମ୍
ସେ କାଳର ଆତ୍ମା, ଦେବମାନେଙ୍କର ନାଥ, ମନୁଷ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟର ଆକାର; ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ତମାଦିଦେଵଂ ଗୁଣସନ୍ନିଧାନଂ ସର୍ଵୋପଦେଷ୍ଟାରମିତାଃ ଶରଣ୍ଯମ୍
ସେ ଆଦିଦେବ, ଗୁଣମାନଙ୍କର ନିବାସ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେଇଥିବା, ଅସୀମଙ୍କର ଶରଣ।
ସଚ୍ଚିତ୍ପରାନନ୍ଦଘନସ୍ଵରୁପଂ ରୁପାଦିହୀନଂ ପ୍ରଣତାଃ ସ୍ମ ଦେଵମ୍
ଯିଏ ସତ୍, ଚିତ୍, ପରାନନ୍ଦର ଘନ ରୂପ, ରୂପ ଓ ଗୁଣ ହୀନ, ଆମେ ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ଯଜ୍ଞାପ୍ରିଯଂ ଯଜ୍ଞକରଂ ଵିଶୁଦ୍ଧଂ ନତାଃ ସ୍ମ ସର୍ଵୋତ୍ତମମଵ୍ଯଯଂ ତମ୍
ଯଜ୍ଞ ପ୍ରିୟ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅବିନାଶୀ ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଆମେ ଶିର ନମାଇଲୁ।
ଚରିତଂ ତସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେର୍ଦେଵାନାଂ ସଂନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ ରାଜା ଋଷିଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବତାମାନେ ଆଗରେ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ଜଗାମ ଯତ୍ର ରାଜର୍ଷିସ୍ତପସ୍ତପତି ନାରଦ
ନାରଦ ଯେଉଁଠାରେ ସେଇ ରାଜା ଋଷି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାମଗାତ୍ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଅତିସୀପୁଷ୍ପଂସଂକାଶଂ ସ୍ଫୁରତ୍କୁଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍
ସେ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖିଳିଥିବା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସକୌସ୍ତୁମଧରଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ସେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବନମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ନନାମ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂମୌ ଭୂପତିର୍ନମ୍ରକନ୍ଧରଃ
ଭୂପତି ଗୋଟେ ନମ୍ର ଗଳା ସହିତ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣେତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣେତି ସମୁଚ୍ଚରନ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର 'କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ', 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।
ଉଵାଚ କୃପଯାଵିଷ୍ଟୋ ଭଗଵାନ୍ଭୂତଭାଵନଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନ କଥା କହିଲେ।
ଆଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ମଲ୍ଲୋକଂ ତଵ ପୂର୍ଵପିତାମହାଃ
ତୋର ପୂର୍ବଜମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ଆସିବେ।
ସ୍ତୁହି ତେ ସକଲଂ କାମଂ ସଵୈ ସଦ୍ଯଃ କରିଷ୍ଯନ୍ତି
ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ତୁମର ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା, ସେମାନେ ସେଥିରେ ସାଥି ଦେବେ।
ତସ୍ମାଦାରାଧଯେଶାନଂ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ସ୍ତୁତ୍ଯଂ ସୁଖପ୍ରଦମ୍
ସେଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ଉପାସନା କର; ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ଓ ସୁଖ ଦେଇଥିବା।
ତ୍ଵଯା ସଂପୁଜିତୋ ରାଜନ୍ସଦ୍ଯଃ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ସେ ତୁମକୁ ସତ୍ବରେ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଦେବେ।
ଅନ୍ତର୍ଦଧେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉତ୍ତସ୍ଥୌସୋ ଽପି ଭୂପତିଃ
ମହାମୁନି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଭୂପତି ମଧ୍ୟ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।