ସୋମଦ୍ଵୀପଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ତୀର୍ଥଂ ଵାରାଣସୀସମମ୍
ସୋମଦ୍ୱୀପ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥ, ଯାହାର ପବିତ୍ରତା କାଶୀ ସମାନ।
ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ଯ ଭଗିନୀ ଗଙ୍ଗଯା ଯତ୍ର ସଂଗତା
ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଭଉଣୀ ଗଙ୍ଗା ସହିତ ମିଶିଥିଲେ।
ଜହ୍ନୁହ୍ରଦେ ମହାତୀର୍ଥେ ସ୍ନାତୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ହି ମୋହିନି
ଜହ୍ନୁ ହ୍ରଦ ନାମକ ମହାତୀର୍ଥରେ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋହିତ ହୁଏ, ମୋହିନୀ।
ତସ୍ମାଦଦିତିତୀର୍ଥଂ ଚ ଯତ୍ରାଵାପାଦିତିର୍ହରିମ୍
ତାପରେ ଅଦିତି ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅଦିତି ହରିଙ୍କୁ ପାଇଥିଲେ।
ଶିଲୋଚ୍ଚଯଂ ମହାତୀର୍ଥଂ ଯତ୍ର ତପ୍ତ୍ଵା ତପଃ ପ୍ରଜାଃ
ଏଠାରେ ଶିଳା ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ମହାତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀନାମତୀର୍ଥଂ ସ୍ଯାଦ୍ଯତ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତୁ ଵାସଵମ୍
ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ନାମକ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ବାସବକୁ ପାଇଥିଲେ।
ପୁଣ୍ଯଦଂ ସ୍ନାତକଂ ତୀର୍ଥଂ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ତପଶ୍ଚରନ୍
ଏଠାରେ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଏକ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସ୍ନାନ କରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନତୀର୍ଥଂ ତପସା ଖ୍ଯାତଂ ଯତ୍ର ସ୍ମରୋ ହରେଃ
ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ତୀର୍ଥ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏଠାରେ ହରି କାମଦେବଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ।
ତତୋ ଦକ୍ଷପ୍ରଯାଗଂ ତୁ ଗଙ୍ଗାତୋ ଯମୁନାଗତ
ତାପରେ ଡକ୍ଷ ପ୍ରୟାଗ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଯମୁନା ଗଙ୍ଗା ସହିତ ମିଶିଯାଏ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ତତ୍ରାକ୍ଷଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରଯାଗ ଇଵ ଲଭ୍ଯତେ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ପ୍ରୟାଗ ଭଳି ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ସାଵଧାନା ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରି ନୃପପ୍ରିଯେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କନ୍ୟା, ରାଜାମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ତୁମେ ସାବଧାନ ହୋଇ ଶୁଣ।
ତେଷାଂ କୁଲାନାଂ ଲକ୍ଷଂ ତୁ ଭଵାତ୍ତାରଯତେ ଶିଵା
ସେଇ ଶୁଭା ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପରିବାରକୁ ତାରିଦେଇଥାନ୍ତି।
ପୁଣ୍ଯଂ ଲକ୍ଷଗୁଣଂ କର୍ତୁଂ ସମର୍ଥା ଦ୍ଵିଜପାଵନୀ
ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯାହାଠାରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସେଠାରେ ଲକ୍ଷ ଗୁଣ ପୁଣ୍ୟ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ।
ଅକ୍ଷଯାଂ ତୁ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତି ତୃପ୍ତିଂ ମୋହିନି ଦୁର୍ଲଭାମ୍
ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ତୃପ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ମୋହିନୀ, ଯାହା ପାଇବା ଦୁର୍ଲଭ।
ତାଵଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ପିତରଃ ସ୍ଵର୍ଗଵାସିନଃ
ଏଭଳି ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତୃମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ତର୍ପ୍ଯମାଣାଃ ପରାଂ ତୃପ୍ତିଂ ଯାନ୍ତି ଗଙ୍ଗାଜଲୈଃ ଶୁଭୈଃ
ଶୁଭ ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ତୃପ୍ତ ହେଲେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତୃପ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସ ପିତୄଂସ୍ତର୍ପଯେଦ୍ଗଙ୍ଗାମଭିଗମ୍ଯ ସୁରାଂସ୍ତଥା
ସେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।
କୁଶୈସ୍ତିଲୈର୍ଗାଙ୍ଗଜଲୈସ୍ତେ ପ୍ରଯାନ୍ତି ହରେଃ ପଦମ୍
କୁଶ ଗଛ, ତିଳ ଓ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତେ ତର୍ପିତା ଗାଙ୍ଗଜଲୈର୍ମୋକ୍ଷେ ଯାନ୍ତି ଵିଧେର୍ଵଚଃ
ଯେ ପୂର୍ବଜମାନେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି।
ଗଙ୍ଗାଯାଂ ପିତରଃ ସର୍ଵେ ସୁପ୍ରୀତାଃ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସଃ
ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ମୁକ୍ତାଜାଲପରିଚ୍ଛନ୍ନାନ୍ଵେଣୁଵୀଣାନିନାଦିତାନ୍
ମୁକ୍ତା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ବାଂଶୀ ଓ ବୀଣାର ସ୍ୱରରେ ଗଞ୍ଜିଥିବା,
ଗନ୍ଧର୍ଵଦେହରୁଚିରାନ୍ଦିଵ୍ଯଭୋଗସମନ୍ଵିତାନ୍
ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଦେହ ପରି ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି ଓ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଗଙ୍ଗାଯାଂ ତୁ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଯୋ ନିତ୍ଯଂ ଲିଙ୍ଗମର୍ଚଯେତ୍
କିନ୍ତୁ ଯେ ମଣିଷ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି ନିତ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା କରେ—
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରାଣି ଵେଦାଶ୍ଚ ଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ବହୁଦକ୍ଷିଣାଃ
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ବେଦ ଓ ବହୁ ଦାନ ସହିତ ଯଜ୍ଞ—
ପିତୄନୁଦିଶ୍ଯ ଵା ଦେଵାନ୍ଗଙ୍ଗାଂଭିଭିଃ ପ୍ରସିଂଚଯେତ୍
ସେ ପୂର୍ବଜମାନେ କିମ୍ବା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଛିଟିବା ଉଚିତ।
ମୃତ୍କୁଂଭାତ୍ତାମ୍ରକୁଂଭୈସ୍ତୁ ସ୍ନାନଂ ଦଶଗୁଣଂ ସ୍ମୃତମ୍
ମାଟି କିମ୍ବା ତାମ୍ବାର କୁଁଭରେ ଜଳ ନେଇ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଦଶଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ।
ଏଵମର୍ଘେ ଚ ନୈଵେଦ୍ଯେ ବଲିପୂଜାଦିଷୁ କ୍ରମାତ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ଅର୍ଘ୍ୟ, ନୈବେଦ୍ୟ, ବଳି, ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରମରେ—
ଵିଭଵେ ସତି ଯୋ ମୋହାନ୍ନ କୁର୍ଯାଦ୍ଵିଧିଵିସ୍ତରମ୍
ଯଦି କାହାରି ସାମର୍ଥ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୂଢ଼ତାରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ ନ କରେ—
ଦେଵାନାଂ ଦର୍ଶନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଦର୍ଶନାତ୍ସ୍ପର୍ଶନଂ ଵରମ୍
ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପୁଣ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଦେଖିବାଠାରୁ ଉତ୍ତମ।
ପ୍ରାହୁର୍ଗଙ୍ଗାଜଲୈଃ ସ୍ନାନଂ ଘୃତସ୍ନାନସମଂ ବୁଧାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଘୃତ ସ୍ନାନ ସମାନ।