ଵିମୋହିନୀଂ ସ୍ଵାମିସୁତୋଞ୍ଜ୍ଝିତାଂ ଚ ଜଗାଦ ଵାକ୍ଯଂ ଵିଦୁତାମଵୀରାମ୍
ସେ ମୋହିନୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ପରିତ୍ୟକ୍ତ, ଜ୍ଞାନର କଥା କହିଲେ।
ଗତିଂ ତେ କାରଯିଷ୍ଯାମି ତୀର୍ଥସ୍ନାନାଦିକର୍ମଣା
ମୁଁ ତୁମର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କର୍ମ କରାଇବି।
ଵିସସର୍ଜ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମୋହିନୀପିତରଂ ମୁଦା
ମୋହିନୀଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମସ୍କାର କରି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଜଗାମ ଲୋକଂ ତମସଃ ପରମଵ୍ଯକ୍ତଵର୍ତ୍ମନା
ସେ ଅଜ୍ଞାନର ଅତିତ, ଅଦୃଶ୍ୟ ପଥରେ ଥିବା ସେଇ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ମୋହିନୀଂ ସମନୁଗ୍ରାହ୍ଯାଂ ମତ୍ଵା ହୃଦି ଵିଚାରଯନ୍
ମନରେ ଭାବିଲେ ଯେ ମୋହିନୀ ଉଦ୍ଧାର ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ମୁହୂର୍ତ୍ତଂ ଧ୍ଯାନମାପନ୍ନୋ ବୁବୁଧେ କାରଣଂ ଗତେଃ
କିଛି ଖଣ୍ଡ ଧ୍ୟାନରେ ବସି ସେ ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରାର କାରଣ ବୁଝିପାରିଲେ।
ଉଵାଚ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଵାଚା ସର୍ଵଲୋକହିତେ ରତଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଲାଗିଥିବା ସେ ମୃଦୁ ଭାଷାରେ କହିଲେ।
ଯେନ ଵିଜ୍ଞାତମାତ୍ରେଣ ପାପିନାଂ ଗତିରୁତ୍ତମା
ଏହା କେବଳ ଜାଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗତି ପାଇଥାନ୍ତି।
ନ ତସ୍ଯା ସଦୃଶଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ଵିଦ୍ଯତେ ପାପନାଶନମ୍
ପାପ ନାଶ କରିବାରେ ଏହା ସମାନ କିଛି ନାହିଁ।
ପ୍ରଣତା ମୋହିନୀ ପ୍ରାହ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନକୃତାଦରା
ମୋହିନୀ ନମସ୍କାର କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ କରି, କହିଲେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ପୁରାଣାନାଂ ସଂମତଂ ଵଦ ସାଂପ୍ରତମ୍
ସମସ୍ତ ପୁରାଣରେ ଯାହା ସ୍ୱୀକୃତ, ଏବେ ତାହା କହ।
ପଶ୍ଚାତ୍ପାପଵିନାଶିନ୍ଯାଂ ସ୍ନାତୁଂ ଯାସ୍ଯେ ତ୍ଵଯା ସହ
ପରେ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯିବି।
ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କଥଯାମାସ ଗଙ୍ଗାଯାଃ ପାପନାଶନମ୍
ସେ ଗଙ୍ଗାର ମହିମା, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା କଥା କହିଲେ।
ଯେଷାଂ ଭାଗୀରଥୀ ପୁଣ୍ଯା ସମୀପେ ଵର୍ତତେ ସଦା
ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ପବିତ୍ର ଭାଗୀରଥୀ ସଦା ରହନ୍ତି—
ତାଂ ଗତିଂ ନ ଲଭେଜ୍ଜନ୍ତୁର୍ଗଙ୍ଗାଂ ସଂସେଵ୍ଯ ଯାଂ ଲଭେତ୍
ଯେଉଁ ଗତିକୁ ମାନବ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ପାଇପାରେ ନାହିଁ, ସେଇ ଗତିକୁ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ସେବା କଲେ ମିଳେ ।
ଶେଷେ ଗଙ୍ଗାଂ ନିଷେଵନ୍ତେ ତେ ଽପି ଯାନ୍ତି ପରାଂ ଗତିମ୍ ନ ତତ୍ଫଲମଵାପ୍ରୋତି ଗଙ୍ଗାଂ ସେଵ୍ଯ ଯଦାପ୍ନୁଯାତ୍
ଜୀବନର ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ସେବା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ତାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ମିଳେ ନାହିଁ ।
ମାସମେକଂ ତୁ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ସ୍ନାତସ୍ତୁଲ୍ଯଫଲାଵୁଭୌ
ଗଙ୍ଗାରେ ଏକ ମାସ ସ୍ନାନ କଲେ, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସମାନ ଫଳ ମିଳେ ।
ତିଷ୍ଠେଦ୍ଯଥେଷ୍ଟଂ ଯଶ୍ଚାପି ଗଙ୍ଗାଯାଂ ସ ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଯେତେ ଦିନ ଇଚ୍ଛା କରି ଗଙ୍ଗାରେ ରହେ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ ।
ଗତିମନ୍ଵେଷମାଣାନାଂ ନ ଗଙ୍ଗାସଦୃଶୀ ଗତିଃ
ମୁକ୍ତି ଖୋଜୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ, ଗଙ୍ଗା ପରି ଉତ୍ତମ ଗତି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ ।
ପ୍ରସହ୍ଯ ତାରଯେଦ୍ଗୁଙ୍ଗା ଗଚ୍ଛତୋ ନିରଯେ ଽଶୁଚୌ
ଯେଉଁମାନେ ଅଶୁଚି ନରକକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କୁ ବଳେଇ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି ।
ଯେ ଽଭିଗଚ୍ଛନ୍ତି ସତତଂ ଗଙ୍ଗାମଭିମତାଂ ସୁରୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଦେବତାମାନେ ପ୍ରିୟ ଥିବା ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଯାଉଛନ୍ତି—
ଦେଵୈଃ ସେଂଦ୍ରୈର୍ମୁନିଭିର୍ମାନଵୈଶ୍ଚ ନିଷେଵିତା ସର୍ଵକାଲଂ ସମୃଦ୍ଧ୍ଯେ
—ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଉପାସନା କରନ୍ତି—
ଯାଵତ୍ପୁଣ୍ଯା ହ୍ଯମାଵାସ୍ଯା ଦିନାନି ଦଶ ମୋହିନି
ଯେତେଦିନ ପବିତ୍ର ଅମାବାସ୍ୟା ରହିଥାଏ, ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହେ ମୋହିନୀ—
ପାତାଲେ ସନ୍ନିଧାନଂ ତୁ କୁରୁତେ ସ୍ଵଯମେଵ ହି
ସେ ନିଜେ ପାତାଳରେ ନିଜର ଉପସ୍ଥିତି ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି ।
ପଞ୍ଚମ୍ଯଂ ତାନି ସା ସ୍ଵର୍ଗେ ଭଵେତ୍ସନ୍ନିହିତା ସଦା
ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ ସେ ସଦା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି ।
ଦ୍ଵାପରେ ତୁ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଂ କଲୌ ଗଙ୍ଗା ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ସର୍ବୋତ୍ତମ, କଳିଯୁଗରେ ଗଙ୍ଗା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ଗଙ୍ଗାଯାଂ ପ୍ରତିମୁଞ୍ଚନ୍ତି ସା ତୁ ଦେଵୀ ନ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଲୋକେ ଗଙ୍ଗାରେ ନିଜକୁ ବିଲିନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ଦେବୀ କେବେଠି ଅନୁପସ୍ଥିତ ନୁହଁନ୍ତି ।
ପାପଶୀଲା ଅପି ନରାଃ ପରାଂ ଗତିମଵାପ୍ନୁଯୁଃ
ପାପମୟ ଆଚରଣ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ।
ସ ଏଵ ଦ୍ରଵରୂପେଣ ଗଙ୍ଗାଂଭୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ସେଇ ଗଙ୍ଗା ଜଳର ଆକାରରେ ଅଛନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଗଙ୍ଗାଂଭସା ଚ ପୂଯନ୍ତେ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା
ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ଆଲୋଚନା ଦରକାର ନାହିଁ ।