ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ତିପାଲଦେ ଵାନ୍ପ୍ରଣମ୍ଯ ହୃଷ୍ଟା ଚ ପୁରୋଧସଂ ସ୍ଵମ୍
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ କ୍ଷିପ୍ତିପାଳଙ୍କୁ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ନିଜ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
କୃଚ୍ଛ୍ରାନ୍ତରୂପା ଚ ଦିନଂ ଚ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ପ୍ରକୃଷ୍ଟରୂପା ନରକାଯ ନୄଣାମ୍
କଷ୍ଟର ଆକାର ଧାରଣ କରି ସେ ଦିନଟି ଅତିବାହିତ କରେ, କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତମ ରୂପରେ ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନରକର କାରଣ ହୁଏ।
ଵିଭୋଦିତୋ ରୁକ୍ମଵିଭୂଷଣସ୍ଯ ମତ୍ତେଭସଂସ୍ଥଃ ପଟହଃ ସୁଘୈଷଃ
ସୁନା ଭୂଷଣ ଲାଗିଥିବା ଏବଂ ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଢୋଳକୁ, ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ବଜାଯାଇଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟେ କାର୍ଯେ ଜନଃ ସର୍ଵଃ ପ୍ରତ୍ଯଯଂ କୁରୁତେ ତ୍ଵିତି
କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏଥିରେ ଆସ୍ଥା ରଖିଲେ।
ଅସ୍ପୃଷ୍ଟମୁଦଯଂ ନୄଣାଂ ମୋହନାଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଉଦୟ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଭ୍ରମର କାରଣ ହେବ।
ସତ୍ଯଂ ହି ତେ ନାମ ଵିଶାଲନେତ୍ରେ ଯନ୍ମୋହିନୀତ୍ଯେଵ ଜନୋ ବ୍ରଵୀତି
ହେ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ତୁମର ନାମ ସତ୍ୟରେ ଯଥାର୍ଥ, କାରଣ ଲୋକେ ତୁମକୁ 'ମୋହିନୀ' ବୋଲି ଡାକନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵ ମୁକ୍ତ୍ଵା ତନଯୋ ଵିଵସ୍ଵତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତାଂ ବ୍ରହ୍ମସୁତାଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ
ଏଭଳି କହି, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ପୁଅ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଗତେଷୁ ଦେଵେଷୁ ଵିମୋହିନୀ ସା ବ୍ରହ୍ମାଣମାସାଦ୍ଯ ସୁରାସୁରେଶମ୍
ଦେବମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେଇ ମୋହିନୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଯିଏ ସୁର ଓ ଅସୁରଙ୍କ ଠାକୁର, ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଦଗ୍ଧଂ ଶରୀରଂ ମମ ଲୋକନାଥ ପୁନଃ ପ୍ରପତ୍ସ୍ଯେ ଽଥ ତଥା କୁରୁଷ୍ଵ
ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ମୋର ଶରୀର ପୁଡ଼ିଗଲା; ମୁଁ ପୁଣି ଏହା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି—ଦୟାକରି ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ କର।
ଜିତୋ ହି ରାଜ୍ଞା ଶମନଃ ପୁରାଦ୍ଯ କୃତୋ ଜଯୀ ତାତ ତଵ ପ୍ରଭାଵାତ୍
ଆଜି ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସହର ଜିତାଯାଇଛି, ଏବଂ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଶମନକୁ ବିଜୟୀ କରାଯାଇଛି, ହେ ପିତା।
ଭୂଯାମହଂ ଜଗନ୍ନାଥ ବ୍ରହ୍ମଣଂ ସାଂତ୍ଯଯସ୍ଵ ଭୋଃ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ମୁଁ ପୁଣି ହେବାକୁ ଚାହେଁ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କର, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ସାଂତ୍ଵଯାମାସ ପୁନରେଵ ସୁତାକୃତେ
ସେ ପୁଣିଥରେ ନିଜ କନ୍ୟା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତଵ ଚାସ୍ଯା ମହାଭାଗ ସର୍ଵଲୋକହିତାଯ ଚ
ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।
ପୁନଃ ଶରୀରଂ ଯାଚେତ ତଦାଜ୍ଞାଂ ଦେହି ମାନଦ
ସେ ପୁଣି ଶରୀର ଚାହିଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁନ୍ତୁ; ହେ ମାନ୍ୟତାଦାତା, ଏହାର ଅନୁମତି ଦିଅ।
ତ୍ଵଯା ମଯା ଚ ସପାଲ୍ଯା କୃତକାର୍ଯା ତପସ୍ଵିନୀ
ତୁମେ ଓ ମୁଁ, ଯାହାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଅଛି, ସେ ତାଙ୍କର କାମ୍ୟ ସାଧନ କରିଛନ୍ତି।
ତାତୋ ଽହମସ୍ଯା ଭୂଯୋ ଽପି ଦେହମୁତ୍ପାଦଯାମ୍ଯହମ୍
ହେ ପିତା, ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେହ ଦେବି।
ଯଥା ଶୁଦ୍ଧ୍ଯେତି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ତଥୈଵାଶୁ ଵିଧୀଯତାମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧି କରାଯିବା ଉଚିତ, ସେହିପରି ଶୀଘ୍ର ଭାବେ କରାଯାଉ।
ଯାଜ୍ଯାଯା ଦେହଯୋଗାର୍ଥମାଦିଦେଶ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଦେହ ସଂଯୋଗ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ।
କମଣ୍ଡଲୁଜଲେନୌକ୍ଷନ୍ମୋହିନ୍ଯା ଦେହଭସ୍ମ ତତ୍
ସେ କମଣ୍ଡଳୁର ପାଣି ନେଇ ମୋହିନୀଙ୍କ ଦେହର ଅସ୍ଥି ଉପରେ ଛିଟିଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ତାତଂ ଚ ଵସୋଃ ପୁରୋଧସୋ ଜଗ୍ରାହ ପାଦୌ ଵିନଯେନ ନତ୍ଵା
ସେ ପ୍ରଥମେ ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ତାପରେ ପୁରୋହିତଙ୍କ ପାଦ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଧରି ନମସ୍କାର କଲେ।
ଵିମୋହିନୀଂ ସ୍ଵାମିସୁତୋଞ୍ଜ୍ଝିତାଂ ଚ ଜଗାଦ ଵାକ୍ଯଂ ଵିଦୁତାମଵୀରାମ୍
ସେ ମୋହିନୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ପରିତ୍ୟକ୍ତ, ଜ୍ଞାନର କଥା କହିଲେ।
ଗତିଂ ତେ କାରଯିଷ୍ଯାମି ତୀର୍ଥସ୍ନାନାଦିକର୍ମଣା
ମୁଁ ତୁମର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କର୍ମ କରାଇବି।
ଵିସସର୍ଜ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମୋହିନୀପିତରଂ ମୁଦା
ମୋହିନୀଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମସ୍କାର କରି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଜଗାମ ଲୋକଂ ତମସଃ ପରମଵ୍ଯକ୍ତଵର୍ତ୍ମନା
ସେ ଅଜ୍ଞାନର ଅତିତ, ଅଦୃଶ୍ୟ ପଥରେ ଥିବା ସେଇ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ମୋହିନୀଂ ସମନୁଗ୍ରାହ୍ଯାଂ ମତ୍ଵା ହୃଦି ଵିଚାରଯନ୍
ମନରେ ଭାବିଲେ ଯେ ମୋହିନୀ ଉଦ୍ଧାର ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ମୁହୂର୍ତ୍ତଂ ଧ୍ଯାନମାପନ୍ନୋ ବୁବୁଧେ କାରଣଂ ଗତେଃ
କିଛି ଖଣ୍ଡ ଧ୍ୟାନରେ ବସି ସେ ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରାର କାରଣ ବୁଝିପାରିଲେ।
ଉଵାଚ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଵାଚା ସର୍ଵଲୋକହିତେ ରତଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଲାଗିଥିବା ସେ ମୃଦୁ ଭାଷାରେ କହିଲେ।
ଯେନ ଵିଜ୍ଞାତମାତ୍ରେଣ ପାପିନାଂ ଗତିରୁତ୍ତମା
ଏହା କେବଳ ଜାଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗତି ପାଇଥାନ୍ତି।
ନ ତସ୍ଯା ସଦୃଶଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ଵିଦ୍ଯତେ ପାପନାଶନମ୍
ପାପ ନାଶ କରିବାରେ ଏହା ସମାନ କିଛି ନାହିଁ।
ପ୍ରଣତା ମୋହିନୀ ପ୍ରାହ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନକୃତାଦରା
ମୋହିନୀ ନମସ୍କାର କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ କରି, କହିଲେ।