ଯୋ ନ ତସ୍ମୈ ପ୍ରଯଚ୍ଛେତ ଜୀଵନଂ ଜୀଵନାଯ ଵୈ
ଯିଏ ଜୀବନ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଉନାହିଁ, ସେ ଦୟାଶୂନ୍ୟ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଦେଯଂ ଵରାରୋହେ ଅଭୀଷ୍ଟଂ ଵରସୁନ୍ଦରି
ତେଣୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯାହା ଇଚ୍ଛା ତାହା ଦେବା ଉଚିତ।
କିଂ ନ କୁର୍ଵନ୍ତି ଵିବୁଧାସ୍ ତ୍ଵଯା ସହ ଵରାନନେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ସହିତ ଦେବତାମାନେ କଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ?
ଵିବୁଧୈର୍ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତା ତୁ ମୋହିନୀ ଲୋକମୋହିନୀ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, ସେଇ ଲୋକମୋହିନୀ ମୋହିନୀ—
ଧିଗିଦଂ ଜୀଵିତଂ ମହ୍ଯଂ ଯେନ କାର୍ଯଂ ନ ସାଧିତମ୍
ମୋ ଏହି ଜୀବନ ଉପରେ ଦୁଃଖ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା ନାହିଁ।
ନ ତୁ ଲୁପ୍ତଂ ହରିଦିନଂ ନ ଭୁକ୍ତଂ ହରିଵାସରେ
ତଥାପି ହରିଙ୍କର ପବିତ୍ର ଦିନ ହରାଇ ଯାଇନି, ନାହିଁ ମଜା ମଧ୍ୟରେ କଟାଇଛି।
ଗତୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ପଦଂ ଦତ୍ଵା ମମ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦୋ ହରିମ୍
ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ହରିଙ୍କ ପାଦ ଉପରେ ରଖି ଚାଲିଗଲେ।
ହଂସଂ ଶୁଚିପଦଂ ଵ୍ଯୋମ ପ୍ରଣଵଂ ବୀଜମଵ୍ଯଯମ୍
ହଂସ, ପବିତ୍ର ପାଦ ଥିବା, ଆକାଶ, ପ୍ରଣବ ଓଁ, ଅକ୍ଷୟ ବୀଜ—
ଶୂନ୍ଯଂ ଵିଯତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଧ୍ଯେଯଧ୍ଯାନଵିଵର୍ଜିତମ୍
ଶୂନ୍ୟ, ଆକାଶର ଆକୃତି, ଧ୍ୟାନ ଓ ଧ୍ୟେୟ ରହିତ—
ପରଂ ଧାମ ମନୋଗ୍ରାହ୍ଯଂ ପୁରୁଷାଖ୍ଯଂ ଜଗନ୍ମଯମ୍
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ, ମନରେ ଧରିପାରିବା, ପୁରୁଷ ନାମକ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପି—
ତସ୍ମିଂଲ୍ ଲଯମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ତେ କିଂ ନୁ ମେ ଜୀଵିତେ ଫଲମ୍
ସେଠି ଲୟ ହେବା ପରେ, ମୋ ଜୀବନରେ ଆଉ କଣ ଫଳ ରହିଲା?
ସ୍ଵାମିନଂ ତୁ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରଯାତି ନରକଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ମାଲିକଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଇଥିବା ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଭୃତ୍ଯା ଵେତନଭୋକ୍ତାରୋ ଜାଯନ୍ତେ ଭୂତଲେ ହଯାଃ
ଯେଉଁ ସେବକ ଦରମା ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଘୋଡା ଭାବେ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି।
କଥଂ ଵରଂ ତୁ ଗୃହ୍ଣାମି ଭଵତାଂ ନାକଵାସିନାମ୍
ତେଣୁ, ହେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ, ମୁଁ କିପରି ତୁମମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରିବି?
ଅନୃଣାସ୍ତୁ ଭଵିଷ୍ଯାମଃ କୃତ୍ଵା ଚୋପକୃତିଂ ତଵ
ତୁମକୁ ସେବା କରି, ଆମେ ଋଣମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
ତସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଫଲଭାଗ୍ଦେଵି ତାଦୃଶାର୍ଥେ କୃତସ୍ଯ ତୁ
ହେ ଦେବୀ, ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ତୁମେ ଏକା ଭୋଗ କରୁଛ।
ନୃପତେରାଜଗାମାଥ ପୁରୋଧାଃ ପାଵକପ୍ରଭଃ
ତାପରେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ପୁରୋହିତ ଆସିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦେ ତତଃ ପୂର୍ଣେ ନିର୍ଗତୋ ଜଲମଧ୍ଯତଃ
ବାରୋ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ ଜଳ ମଧ୍ୟରୁ ବାହାରିଲେ।
ସକ୍ରୋଧୋ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲୋ ଦେଵଵୃନ୍ଦମୁପାଗତଃ
କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମ, ସେ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଧିଗିମାଂ ଧିଗ୍ଦେଵସଂଘଂ କର୍ମ ଧିକ୍ପାପସଂଜ୍ଞିତମ୍
ଏହା ଉପରେ ଦୁଃଖ, ଦେବସମୂହ ଉପରେ ଦୁଃଖ, ଏବଂ ପାପ କାହାକୁ କୁହାଯାଏ ସେ କର୍ମ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ।
ଭଵନ୍ତୋ ଯଚ୍ଚ ଦାତାରୋ ମୋହିନ୍ଯା ଵାଞ୍ଛିତଂ ଵରମ୍
ମହାନୁଭାବମାନେ, ଆପଣମାନେ ଦାନକାରୀ ଭାବେ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ—
ନାସ୍ମା ହି ଲୋକେ ଭଵତୀହ ଶୁଦ୍ଧିଃ ସମିଦ୍ଧଵହ୍ନୌ ପତନେ ଽପି ଦେଵାଃ
ଦେବମାନେ, ଏହି ଜଗତରେ ମୋହିନୀଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପବିତ୍ରତା ନାହିଁ, ଏଉଁଯେ ତିନି ତିବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ।
ନ ଚାପି ଚାସ୍ଯା ଭଵତୀହ ଶୁଦ୍ଧିଃ ସମିଦ୍ଭଵହ୍ନୌ ପତନେ ଽପି ଦେଵାଃ" ପ୍ରିଯାଯୁତଂ ମୋକ୍ଷପଦଂ ନିହତ୍ଯ ଚକାର ଭୂମିଂ ନୃପଵର୍ଜିତାଂ ଚ
ଦେବମାନେ, ଏଉଁଯେ ତିନି ତିବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପବିତ୍ରତା ନାହିଁ; ସେ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନ ଓ ମୁକ୍ତିର ପଥକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ପୃଥିବୀକୁ ରାଜା ଶୂନ୍ୟ କରିଦେଇଛନ୍ତି।
ନ ଚାପି ରାଜ୍ଞୋ ନିକଟେ ଚ ଦେଵା ନାପ୍ଯେତୁ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପଦମଵ୍ଯଯଂ ଯତ୍
ଦେବମାନେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଧିରଜୀଵନଂ କର୍ଗ୍ମଵିଗର୍ହିତାଯା ଦେଵାଃ ସଦା ପାପସମାରତାଯାଃ
ଦେବମାନେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସଦା ପାପରେ ଲିନ୍ନ ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ନିରତ, ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ସବୁବେଳେ ନିନ୍ଦିତ।
ହତ୍ଵା ଧରାଂ ସମସ୍ତାଂ ଵା କାଂ ଗତିଂ ଯାସ୍ଯତେ ସୁରାଃ
ଦେବମାନେ, ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ମାରିଦେଲେ ମଧ୍ୟ, କେଉଁ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ?
ସର୍ଵଦାପ୍ଯନଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଭୁଜ୍ଯତାଂ ହରିଵାସରେ
ସେ ସଦାଯୁଗୁ ଏହି କଥା କହିଛନ୍ତି: 'ହରିଙ୍କ ଦିନରେ ଏହା ଉପଭୋଗ କରାଯାଉ।'
ଭୁଜ୍ଯତାଂ ଵାସରେ ଵିଷ୍ଣୋର୍ହନ୍ଯତାଂ ଗୌର୍ଦ୍ଵିଜାନ୍ଵିତା
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିନରେ ଏହା ଉପଭୋଗ କରାଯାଉ; ଗାଈ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସହିତ ହତ୍ୟା କରାଯାଉ।
ଏତଦଜ୍ଞାନିନାଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଜ୍ଞାନନାଂ ତୁ ନ ନିର୍ଣଯଃ
ଏହି କଥା ଅଜ୍ଞମାନେ ପାଇଁ କହାଯାଇଛି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ଏହିପରି ନିଷ୍କର୍ଷ ନାହିଁ।
ତସ୍ଯାପି ଶୁଦ୍ଧିର୍ଗଦିତା ପ୍ରାଣାଯାମଶତେନ ହି
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶତ ପ୍ରାଣାୟାମ କରିଲେ ପବିତ୍ରତା ମିଳେ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।