ତନ୍ନ ସିଦ୍ଧଂ ଵରାରୋହେ ସ ପ୍ରଯାତୋ ଽଧୁନାଭଵମ୍
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇନାହିଁ; ସେ ଏବେ ପରଲୋକକୁ ଯାଇଛନ୍ତି।
ଏକାଦଶୀ ମହାପୁଣ୍ଯା ମୋହିନୀ ମାଧଵେ ସିତେ
ମାଧବଙ୍କ ପବିତ୍ର ମୋହିନୀ ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ—
ତସ୍ଯୈଵାଧ୍ଯୁଷ୍ଟିରତୁଲା ଯତ୍ସତ୍ଯାଚଚ୍ଚଲିତୋ ନ ହି
ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ତା ଅପୂର୍ବ ଥିଲା, କାରଣ ସେ କେବେ ସତ୍ୟରୁ ଡାହାଣି ହେଲେନି।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ପୁତ୍ରଵ୍ଯାପାଦନେ ମତିମ୍
କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ ମୁଖରେ, ସେ ପୁଅଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ତାଦୃଶଂ ନିକଷଂ ପ୍ରୋକ୍ଷ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ମଧୁସୂଦନଃ
ଏଭଳି ପରୀକ୍ଷା କରି, ଭଗବାନ ମଧୁସୂଦନ—
ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଚ ପ୍ରିଯାଯାଶ୍ଚ ଭାଵଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ନୃପସ୍ଯ ଚ
ପୁଅ, ପ୍ରିୟା ଓ ରାଜାଙ୍କର ଭାବନା ଦେଖି—
ସଦେହାଃ କ୍ଷୀଣକର୍ମାଣୋ ହ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାରୋ ଽଗ୍ନିରିଵାହିତଃ
ଦେହ ସହିତ, କର୍ମ ଶେଷ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ରହିଥିବା ଅଙ୍ଗାର ଭଳି ଥିଲେ।
ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ସୁଭଗେ ଦୋଷଃ କୋ ଽତ୍ର ତଵାଧୁନା
ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିଛ, ଏବେ ତୁମର କେଉଁ ଦୋଷ ଅଛି?
ସିଦ୍ଧୌ ଵାପ୍ଯଥ ଵାସିଦ୍ଧୌ କର୍ମକୃତ୍ସ୍ଯାଦ୍ଦୃଥା ନ ହି
ସଫଳତା କିମ୍ବା ବିଫଳତା ଯେଉଁଠି ହେଉ, କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକ କେବେ ଅସାର ହୁଏନି।
ସଦ୍ଭାଵେ ଘଟମାନସ୍ଯ ଯଦି କର୍ମ ନ ସିଦ୍ଧ୍ଯତି
ଯଦି ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଉନାହିଁ—
ଯୋ ନ ତସ୍ମୈ ପ୍ରଯଚ୍ଛେତ ଜୀଵନଂ ଜୀଵନାଯ ଵୈ
ଯିଏ ଜୀବନ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଉନାହିଁ, ସେ ଦୟାଶୂନ୍ୟ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଦେଯଂ ଵରାରୋହେ ଅଭୀଷ୍ଟଂ ଵରସୁନ୍ଦରି
ତେଣୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯାହା ଇଚ୍ଛା ତାହା ଦେବା ଉଚିତ।
କିଂ ନ କୁର୍ଵନ୍ତି ଵିବୁଧାସ୍ ତ୍ଵଯା ସହ ଵରାନନେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ସହିତ ଦେବତାମାନେ କଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ?
ଵିବୁଧୈର୍ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତା ତୁ ମୋହିନୀ ଲୋକମୋହିନୀ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, ସେଇ ଲୋକମୋହିନୀ ମୋହିନୀ—
ଧିଗିଦଂ ଜୀଵିତଂ ମହ୍ଯଂ ଯେନ କାର୍ଯଂ ନ ସାଧିତମ୍
ମୋ ଏହି ଜୀବନ ଉପରେ ଦୁଃଖ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା ନାହିଁ।
ନ ତୁ ଲୁପ୍ତଂ ହରିଦିନଂ ନ ଭୁକ୍ତଂ ହରିଵାସରେ
ତଥାପି ହରିଙ୍କର ପବିତ୍ର ଦିନ ହରାଇ ଯାଇନି, ନାହିଁ ମଜା ମଧ୍ୟରେ କଟାଇଛି।
ଗତୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ପଦଂ ଦତ୍ଵା ମମ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦୋ ହରିମ୍
ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ହରିଙ୍କ ପାଦ ଉପରେ ରଖି ଚାଲିଗଲେ।
ହଂସଂ ଶୁଚିପଦଂ ଵ୍ଯୋମ ପ୍ରଣଵଂ ବୀଜମଵ୍ଯଯମ୍
ହଂସ, ପବିତ୍ର ପାଦ ଥିବା, ଆକାଶ, ପ୍ରଣବ ଓଁ, ଅକ୍ଷୟ ବୀଜ—
ଶୂନ୍ଯଂ ଵିଯତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଧ୍ଯେଯଧ୍ଯାନଵିଵର୍ଜିତମ୍
ଶୂନ୍ୟ, ଆକାଶର ଆକୃତି, ଧ୍ୟାନ ଓ ଧ୍ୟେୟ ରହିତ—
ପରଂ ଧାମ ମନୋଗ୍ରାହ୍ଯଂ ପୁରୁଷାଖ୍ଯଂ ଜଗନ୍ମଯମ୍
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ, ମନରେ ଧରିପାରିବା, ପୁରୁଷ ନାମକ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପି—
ତସ୍ମିଂଲ୍ ଲଯମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ତେ କିଂ ନୁ ମେ ଜୀଵିତେ ଫଲମ୍
ସେଠି ଲୟ ହେବା ପରେ, ମୋ ଜୀବନରେ ଆଉ କଣ ଫଳ ରହିଲା?
ସ୍ଵାମିନଂ ତୁ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରଯାତି ନରକଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ମାଲିକଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଇଥିବା ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଭୃତ୍ଯା ଵେତନଭୋକ୍ତାରୋ ଜାଯନ୍ତେ ଭୂତଲେ ହଯାଃ
ଯେଉଁ ସେବକ ଦରମା ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଘୋଡା ଭାବେ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି।
କଥଂ ଵରଂ ତୁ ଗୃହ୍ଣାମି ଭଵତାଂ ନାକଵାସିନାମ୍
ତେଣୁ, ହେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ, ମୁଁ କିପରି ତୁମମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରିବି?
ଅନୃଣାସ୍ତୁ ଭଵିଷ୍ଯାମଃ କୃତ୍ଵା ଚୋପକୃତିଂ ତଵ
ତୁମକୁ ସେବା କରି, ଆମେ ଋଣମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
ତସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଫଲଭାଗ୍ଦେଵି ତାଦୃଶାର୍ଥେ କୃତସ୍ଯ ତୁ
ହେ ଦେବୀ, ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ତୁମେ ଏକା ଭୋଗ କରୁଛ।
ନୃପତେରାଜଗାମାଥ ପୁରୋଧାଃ ପାଵକପ୍ରଭଃ
ତାପରେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ପୁରୋହିତ ଆସିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦେ ତତଃ ପୂର୍ଣେ ନିର୍ଗତୋ ଜଲମଧ୍ଯତଃ
ବାରୋ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ ଜଳ ମଧ୍ୟରୁ ବାହାରିଲେ।
ସକ୍ରୋଧୋ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲୋ ଦେଵଵୃନ୍ଦମୁପାଗତଃ
କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମ, ସେ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଧିଗିମାଂ ଧିଗ୍ଦେଵସଂଘଂ କର୍ମ ଧିକ୍ପାପସଂଜ୍ଞିତମ୍
ଏହା ଉପରେ ଦୁଃଖ, ଦେବସମୂହ ଉପରେ ଦୁଃଖ, ଏବଂ ପାପ କାହାକୁ କୁହାଯାଏ ସେ କର୍ମ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ।