ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତସଙ୍ଗଶ୍ଚ ହରିଭକ୍ତିସ୍ତିତିକ୍ଷୁତା
ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହ ସଂଗ, ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ଏବଂ ସହନଶୀଳତା—
ଅଵେହି ନିଷ୍ଫଲଂ ବ୍ରହଂସ୍ତେଷାଂ ଦୂରତରୋ ହରିଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏପରି କାମ ସବୁ ଅଫଳ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୂରରେ ଅଛନ୍ତି।
ମୃଷା ତୁ କୁର୍ଵତାଂ କର୍ମ ତେଷାଂ ଦୂରତରୋ ହରିଃ
ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା କର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହରି ଆଉ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି।
ଧର୍ମେଷ୍ଵଭକ୍ତିମନସାଂ ତେଷାଂ ଦୂରତରୋ ହରିଃ
ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ହରି ଆଉ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ରାଶ୍ରଦ୍ଧାପରା ଯେ ତୁ ତେଷାଂ ଦୂରତରୋ ହରିଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ବିନା ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହରି ଆଉ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି।
ସ ଲୋହକାରଭସ୍ତ୍ରେଵ ଶ୍ଵସନ୍ନପି ନ ଜୀଵତି
ସେ ଲୋକ ଲୁହା କାମ କରୁଥିବା ଧୋକାର ହାଫିଁ ପରି, ଶ୍ୱାସ ନେଉଛି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ବଞ୍ଚି ନାହିଁ।
ଶ୍ରଦ୍ଧାଵତାଂ ହି ସିଧ୍ଯନ୍ତି ନାନ୍ଯଥା ବ୍ରହ୍ମନନ୍ଦନା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣନନ୍ଦନ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଥିଲେ ହିଁ ସଫଳତା ମିଳେ, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ।
ସ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁଭଵନଂ ଯଦ୍ଵୈ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସୂରଯଃ
ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଋଷିମାନେ ଦେଖନ୍ତି।
ହରିଧ୍ଯାନପରୋଯସ୍ତୁ ସ ଯାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯିଏ ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲାଗି ରହିଥାଏ, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଆଶ୍ରମାଚାରଯୁକ୍ତେନ ପୂଜିତଃ ସର୍ଵଦା ହରିଃ
ଯିଏ ନିଜ ଆଶ୍ରମର ଆଚାର ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ସଦା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ସ ଏଵ ପତିତୋ ଜ୍ଞେଯୋ ଯତଃ କର୍ମବହିଷ୍କୃତଃ
ଯିଏ କର୍ମରୁ ବାହାରିଯାଏ, ସେ ଏକମାତ୍ର ପତିତ ବୋଲି ଜଣାଯିବା ଉଚିତ।
ଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଯଃ ସ୍ଵାଶ୍ରମାଚାରାତ୍ପତିତଃ ସୋ ଽଭିଧୀଯତେ
ଯିଏ ନିଜ ଆଶ୍ରମର ଆଚାରରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେ ପତିତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଆଚାରାତ୍ପତିତଂ ମୂଢଂ ନ ପୁନାତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ସଠିକ ଆଚରଣରୁ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେ ଯଦି ଶିକ୍ଷାରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିପାରେନି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ।
ଯଜ୍ଞୋ ଵା ଵିଵିଧୋ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତାଚାରଂନ ରକ୍ଷତି
ଯେଉଁ ଲୋକେ ଆଚରଣକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମର ପାଠ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିପାରେନି।
ଆଚାରାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯତେ ମୋକ୍ଷ ଆଚାରାତ୍କିଂ ନ ଲଭ୍ଯତେ
ଠିକ୍ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା କଣ ମିଳେନାହିଁ?
ହରିଭକ୍ତେପରି ତଥା ନିଦାନଂ ଭକ୍ତିରିଷ୍ଯତେ
ଏହିପରି, ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ଭକ୍ତିକୁ ନିଜେ କାରଣ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ସମସ୍ତଲୋକାନାଂ ଭକ୍ତିର୍ମାତେତି ଗୀଯତେ
ସେହିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମା' ବୋଲି ଭକ୍ତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ।
ତଥା ଭକ୍ତିଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସର୍ଵେ ଜୀଵନ୍ତି ଧାର୍ଂମିକାଃ
ଏଭଳି, ଭକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି, ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକ ଲୋକେ ଜୀବନ୍ତି।
ନ ତସ୍ଯ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ସଦୃଶୋ ଽସ୍ତ୍ଯଜନନ୍ଦନ
ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି, ହେ ଅଜନନ୍ଦନ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁଷ୍ଟେ ଭଵେଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞାନାନ୍ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ଯତେ
ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଜ୍ଞାନ ହୁଏ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତତ୍ସଙ୍ଗଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ପୁମ୍ଭିଃ ସୁକୃତୈଃ ପୂର୍ଵସଞ୍ଚିତୈଃ
ଲୋକମାନେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସୁକୃତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗ ପାଇଥାନ୍ତି।
କାମାଦିଦୋଷନିର୍ ମୁକ୍ତାସ୍ତେ ସନ୍ତୋ ଲୋକଶିକ୍ଷକାଃ
କାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସନ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିଖାଅନ୍ତି।
ଯଦି ଲଭ୍ଯେତ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଜନ୍ମାନ୍ତରାର୍ଜିତମ୍
ଯଦି ଏହି ସୁଯୋଗ ମିଳେ, ତେବେ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍ ଯେ, ଏହା ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟର ଫଳ।
ସତ୍ସଙ୍ଗତିର୍ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ନାନ୍ଯଥା ଘଟତେ ହି ସା
ସତ୍ସଙ୍ଗ କେବଳ ସେଉଁଠି ହୁଏ; ଏହା ଅନ୍ୟ ଭାବରେ କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସନ୍ତଃ ସୂକ୍ତିମରୀଚ୍ଯୋଶ୍ଚାନ୍ତର୍ଧ୍ଵାନ୍ତଂ ହି ସର୍ଵଦା
ସନ୍ତମାନେ ଶୁଭ ବାଣୀର କିରଣ ପରି, ସଦା ମନର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
ତେଷାଂ ସଙ୍ଗୋ ଭଵେଦ୍ଯସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଶାନ୍ତିର୍ହି ଶାଶ୍ଵତୀ
ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମିଳେ, ସେଠାରେ ଶାଶ୍ୱତ ଶାନ୍ତି ରହେ।
ତେଷାଂ ଲୋକୋ ଭଵେତ୍କୀଦୃକ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ବ୍ରୂହି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ସେମାନଙ୍କ ଲୋକ କେମିତି? ଏହି ସବୁକିଛି ସତ୍ୟସତ୍ୟ କହ।
ଏତାନ୍ନିଗଦିତୁଂ ଶକ୍ତସ୍ତ୍ଵତୋ ନାସ୍ତ୍ଯଧିକୋ ଽପରଃ
ଏହି ସବୁ କଥା କହିବାକୁ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମଠାରୁ ଉପରେ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ଯମୁଵାଚ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଯୋଗନିଦ୍ରାଵିମୋଚିତଃ
ଯାହାକୁ ଯଗନ୍ନାଥ ଯୋଗନିଦ୍ରାରୁ ମୁକ୍ତ କରି କଥା କହିଥିଲେ।
ଜଗତ୍କର୍ତ୍ତା ଶିଵବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଵରୁପଵାନ୍
ଯିଏ ଏହି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନିଜ ରୂପରେ ଥିବା ଶିବବ୍ରହ୍ମା।