ମୋହିନ୍ଯାଂ ପ୍ରତିବୁଦ୍ଧାଯାଂ କରିଷ୍ଯାମୋ ଦିଵାକରେ
ମୋହିନୀ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ଆମେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା।
ତତୋ ଦେଵ ଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଶତକ୍ରତୁପୁରୋଗମାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ହେ ରାଜା,
ସମାଯାତା ମହୀପାଲ ନାରୀଂ ତାଂ ପ୍ରତିବୋଧିତୁମ୍
ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଜାଗାଇବା ପାଇଁ, ହେ ପୃଥିବୀର ଶାସକ, ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତେଜୋହୀନାଂ ନିରାନନ୍ଦାଂ ଶୁଷ୍କତୋଯାଂ ନଦୀମିଵ
ଏକ ନଦୀ ଯେଉଁଠାରେ ଜଳ ଶୁଖିଯାଇଛି, ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ, ତେଜ ନାହିଁ, ସେପରି।
ପରାଜିତୋ ଯଥା ମର୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରଲ୍ମାନକୁସୁମଂ ଯଥା
ହାରିଯାଇଥିବା ମଣିଷ ପରି, ଗନ୍ଧ ନଥିବା ଫୁଲ ପରି।
ଗତଶାଲିସ୍ତୁ କେଦାରୋ ନିଷ୍ପ୍ର ଯଥା
ଧାନ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଥିବା ଖେତ ପରି, ଶୂନ୍ୟ।
ମନ୍ଥାନଂ ନଵନୀତେ ଵା ଉଦ୍ଧୃତେ ଧରଣୀପତେ
ମଖନ ଉଠାଇ ନେଇଯିବା ପରେ ଥିବା ମଥାଣ ପରି, ହେ ଧରଣୀପତି।
ହତ ନାଥାଂ ତୁ ଯୁଵତୀଂ ଧାନ୍ଯହୀନାଂ ପ୍ରଜାଂ ଯଥା
ଅନାଥ ଯୁବତୀ ପରି, ଧାନ ବିନା ପିଲାମାନେ ପରି।
ପୃଥ୍ଵୀଂ ଭୂପାଲହୀନା ଵା ମନ୍ତ୍ରହୀ ଯଥା ନୃପ
ରାଜା ବିନା ପୃଥିବୀ ପରି, ପରାମର୍ଶ ବିନା ରାଜା ପରି।
ଜଲହୀନଂ ଯଥା କୁଂଭଂ ପଙ୍କସ୍ଥଂ ଗୋପତିଂ ଯଥା
ଜଳ ବିନା ଘଡ଼ା ପରି, କାଦିରେ ଡୁବିଥିବା ଗୋପାଳକ ପରି।
ଭଗ୍ନକ୍ରିଯଂ ଯଥା ଵୈଦ୍ଯଂ ଭଗ୍ନଶାଖଂ ଯଥା ଦ୍ରୁମମ୍
କାମ ନଥିବା ଡାକ୍ତର ପରି, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଡାଳ ଥିବା ଗଛ ପରି।
ଵିଧୂମ ଇଵ ସପ୍ତାର୍ଚିର୍ଵିରଶ୍ମିରିଵ ଭାସ୍କରଃ
ଧୂଆଁ ନଥିବା ସପ୍ତଜ୍ୱାଳା ଅଗ୍ନି ପରି, କିମ୍ବା କିରଣ ନଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି।
ଅତୃପ୍ତଃ କାନ୍ତଯା କାନ୍ତଃ ପନ୍ନଗଶ୍ଚ ଵିଷୋଜ୍ଝିତଃ
ପ୍ରିୟା ସହ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ପ୍ରେମିକ ପରି, ବିଷ ହରାଇଥିବା ସାପ ପରି।
ଶିରୋଭ୍ରଷ୍ଟା ଯଥା ମାଲା ପର୍ଵତୋ ଧାତୁଵର୍ଜିତଃ
ମୁଣ୍ଡ ଛୁଟିଯାଇଥିବା ମାଳା ପରି, ଧାତୁ ବିନା ପାହାଡ଼ ପରି।
ସ୍ଵରହୀନଂ ଯଥା ସାମ ପଦ୍ମହୀନଂ ଯଥା ସରଃ
ଯେପରି ଏକ ସାମଗାନ ସ୍ୱର ବିନା ଅର୍ଥହୀନ ହୁଏ, ଯେପରି ଏକ ପୋକରେ ପଦ୍ମ ନଥିଲେ ତାହା ଶୂନ୍ୟ ଲାଗେ—
ଜ୍ଞାନଂ ମମତ୍ଵସଂଯୁକ୍ତଂ ପୁମାଂସଂ ପ୍ରକୃତିଂ ଵିନା
ସେପରି ଅହଂକାର ସହିତ ଥିବା ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ବିନା ଥିବା ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ ଅସାର ହୁଏ।
ତେଜୋହୀନାଂ ତଥାପଶ୍ଯନ୍ ମୋହିନୀଂ ତେ ଦିଵୌକସଃ
ଏହିଭଳି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ତେଜ ହରାଇଥିବା ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ଆକ୍ରୋଶଵଚନୈଃ କ୍ରୂରୈଃ ପୁତ୍ରହତ୍ଯାସମନ୍ଵିତାମ୍
କଠୋର ଓ ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଗାଳି ଦେଇ, ପୁଅ ହତ୍ୟାର ଦୋଷ ସହିତ—
ସ୍ଵଵାକ୍ଯପାଲନାଂ ଚଣ୍ଡାମୁଚୁର୍ଦେଵାଃ ସମାଗତାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକଠି ହୋଇ ନିଜ କଥା ପାଳନ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ କହିଲେ।
ନହି ମାଧଵଭକ୍ତାନାଂ ଵିଦ୍ଯତେ ମାନଖଣ୍ଡନମ୍
ମାଧବଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ମାନ ହ୍ରାସ ନାହିଁ।
ତନ୍ନ ସିଦ୍ଧଂ ଵରାରୋହେ ସ ପ୍ରଯାତୋ ଽଧୁନାଭଵମ୍
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇନାହିଁ; ସେ ଏବେ ପରଲୋକକୁ ଯାଇଛନ୍ତି।
ଏକାଦଶୀ ମହାପୁଣ୍ଯା ମୋହିନୀ ମାଧଵେ ସିତେ
ମାଧବଙ୍କ ପବିତ୍ର ମୋହିନୀ ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ—
ତସ୍ଯୈଵାଧ୍ଯୁଷ୍ଟିରତୁଲା ଯତ୍ସତ୍ଯାଚଚ୍ଚଲିତୋ ନ ହି
ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ତା ଅପୂର୍ବ ଥିଲା, କାରଣ ସେ କେବେ ସତ୍ୟରୁ ଡାହାଣି ହେଲେନି।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ପୁତ୍ରଵ୍ଯାପାଦନେ ମତିମ୍
କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ ମୁଖରେ, ସେ ପୁଅଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ତାଦୃଶଂ ନିକଷଂ ପ୍ରୋକ୍ଷ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ମଧୁସୂଦନଃ
ଏଭଳି ପରୀକ୍ଷା କରି, ଭଗବାନ ମଧୁସୂଦନ—
ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଚ ପ୍ରିଯାଯାଶ୍ଚ ଭାଵଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ନୃପସ୍ଯ ଚ
ପୁଅ, ପ୍ରିୟା ଓ ରାଜାଙ୍କର ଭାବନା ଦେଖି—
ସଦେହାଃ କ୍ଷୀଣକର୍ମାଣୋ ହ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାରୋ ଽଗ୍ନିରିଵାହିତଃ
ଦେହ ସହିତ, କର୍ମ ଶେଷ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ରହିଥିବା ଅଙ୍ଗାର ଭଳି ଥିଲେ।
ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ସୁଭଗେ ଦୋଷଃ କୋ ଽତ୍ର ତଵାଧୁନା
ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିଛ, ଏବେ ତୁମର କେଉଁ ଦୋଷ ଅଛି?
ସିଦ୍ଧୌ ଵାପ୍ଯଥ ଵାସିଦ୍ଧୌ କର୍ମକୃତ୍ସ୍ଯାଦ୍ଦୃଥା ନ ହି
ସଫଳତା କିମ୍ବା ବିଫଳତା ଯେଉଁଠି ହେଉ, କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକ କେବେ ଅସାର ହୁଏନି।
ସଦ୍ଭାଵେ ଘଟମାନସ୍ଯ ଯଦି କର୍ମ ନ ସିଦ୍ଧ୍ଯତି
ଯଦି ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଉନାହିଁ—