ରାଜନ୍ ଜଗୁର୍ଗୀତମତୀଵ ରମ୍ଯଂ ଦେଵାଙ୍ଗନାଃ ସଂନନୃତୁର୍ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ହେ ରାଜା, ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଗୀତ ଗାଇଲେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ହରେସ୍ତନୌ ଭୂମିପତିଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଂ ସଦାରପୁତ୍ରଂ ସ୍ଵଲିପିଂ ପ୍ରମାର୍ଜ୍ଯ
ହରିଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ରାଜା ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଭୀତଃ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ପିତାମହାନ୍ତିକଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଦେଵଂ ଚତୁରାନନଂ ରୁଦନ୍
ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେ ପୁଣି ତାଙ୍କର ପିତାମହଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି ଚାରିମୁହଁ ବିଶ୍ୱଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିଧେହି ଚାନ୍ଯତ୍ପ୍ରକରୋମି ତାତ ନିଦେଶନଂ ମାସ୍ତୁ ମଦୀଯ ଦଣ୍ଡମ୍
ତୁମେ ଆଦେଶ ଦିଅ, ପିତା, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବି; ଦୟାକରି ମୋ ପାଇଁ ଶାସନ ହେଉନାହିଁ।
ମୋହିନୀ ନିଷ୍ଫଲା ଜାତା ଵନ୍ଧ୍ଯା ସ୍ତ୍ରୀ ଜନନେ ଯଥା
ମୋହିନୀ ବ୍ଫଳ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଅସନ୍ତାନ ଜଣେ ଜନନୀ।
ଲୋକଃ ପ୍ରଯାତି ଵୈକୁଂଣ୍ଠଂ ନ ମାଂ କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରପଦ୍ଯତେ
ଲୋକେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେହି ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁନାହାନ୍ତି।
ତଥାପି ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ନ ବୁଦ୍ଧିଃ ପରିଵର୍ତତେ
ତଥାପି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମନ ବଦଳାଏ ନାହିଁ।
ପ୍ରଯାନ୍ତି ପରମଂ ଲୋକଂ ଲୁପ୍ତପାପାଃ ପିତାମହ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ହେ ପିତାମହ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ନାଯାତି ତଵ ସାମୀପ୍ଯଂ ନ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଲୋକଗର୍ହିତା
ସେ ତୁମ ସାନିଧ୍ୟକୁ ଆସିପାରେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିନ୍ଦିତ ଯାହା, ତାହା ଉପଭୋଗ କରେ ନାହିଁ।
ରଵିପୁତ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ କମଲାସନଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମାସନ ଭଗବାନ କହିଲେ।
ମୋହିନ୍ଯାଂ ପ୍ରତିବୁଦ୍ଧାଯାଂ କରିଷ୍ଯାମୋ ଦିଵାକରେ
ମୋହିନୀ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ଆମେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା।
ତତୋ ଦେଵ ଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଶତକ୍ରତୁପୁରୋଗମାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ହେ ରାଜା,
ସମାଯାତା ମହୀପାଲ ନାରୀଂ ତାଂ ପ୍ରତିବୋଧିତୁମ୍
ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଜାଗାଇବା ପାଇଁ, ହେ ପୃଥିବୀର ଶାସକ, ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତେଜୋହୀନାଂ ନିରାନନ୍ଦାଂ ଶୁଷ୍କତୋଯାଂ ନଦୀମିଵ
ଏକ ନଦୀ ଯେଉଁଠାରେ ଜଳ ଶୁଖିଯାଇଛି, ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ, ତେଜ ନାହିଁ, ସେପରି।
ପରାଜିତୋ ଯଥା ମର୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରଲ୍ମାନକୁସୁମଂ ଯଥା
ହାରିଯାଇଥିବା ମଣିଷ ପରି, ଗନ୍ଧ ନଥିବା ଫୁଲ ପରି।
ଗତଶାଲିସ୍ତୁ କେଦାରୋ ନିଷ୍ପ୍ର ଯଥା
ଧାନ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଥିବା ଖେତ ପରି, ଶୂନ୍ୟ।
ମନ୍ଥାନଂ ନଵନୀତେ ଵା ଉଦ୍ଧୃତେ ଧରଣୀପତେ
ମଖନ ଉଠାଇ ନେଇଯିବା ପରେ ଥିବା ମଥାଣ ପରି, ହେ ଧରଣୀପତି।
ହତ ନାଥାଂ ତୁ ଯୁଵତୀଂ ଧାନ୍ଯହୀନାଂ ପ୍ରଜାଂ ଯଥା
ଅନାଥ ଯୁବତୀ ପରି, ଧାନ ବିନା ପିଲାମାନେ ପରି।
ପୃଥ୍ଵୀଂ ଭୂପାଲହୀନା ଵା ମନ୍ତ୍ରହୀ ଯଥା ନୃପ
ରାଜା ବିନା ପୃଥିବୀ ପରି, ପରାମର୍ଶ ବିନା ରାଜା ପରି।
ଜଲହୀନଂ ଯଥା କୁଂଭଂ ପଙ୍କସ୍ଥଂ ଗୋପତିଂ ଯଥା
ଜଳ ବିନା ଘଡ଼ା ପରି, କାଦିରେ ଡୁବିଥିବା ଗୋପାଳକ ପରି।
ଭଗ୍ନକ୍ରିଯଂ ଯଥା ଵୈଦ୍ଯଂ ଭଗ୍ନଶାଖଂ ଯଥା ଦ୍ରୁମମ୍
କାମ ନଥିବା ଡାକ୍ତର ପରି, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଡାଳ ଥିବା ଗଛ ପରି।
ଵିଧୂମ ଇଵ ସପ୍ତାର୍ଚିର୍ଵିରଶ୍ମିରିଵ ଭାସ୍କରଃ
ଧୂଆଁ ନଥିବା ସପ୍ତଜ୍ୱାଳା ଅଗ୍ନି ପରି, କିମ୍ବା କିରଣ ନଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି।
ଅତୃପ୍ତଃ କାନ୍ତଯା କାନ୍ତଃ ପନ୍ନଗଶ୍ଚ ଵିଷୋଜ୍ଝିତଃ
ପ୍ରିୟା ସହ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ପ୍ରେମିକ ପରି, ବିଷ ହରାଇଥିବା ସାପ ପରି।
ଶିରୋଭ୍ରଷ୍ଟା ଯଥା ମାଲା ପର୍ଵତୋ ଧାତୁଵର୍ଜିତଃ
ମୁଣ୍ଡ ଛୁଟିଯାଇଥିବା ମାଳା ପରି, ଧାତୁ ବିନା ପାହାଡ଼ ପରି।
ସ୍ଵରହୀନଂ ଯଥା ସାମ ପଦ୍ମହୀନଂ ଯଥା ସରଃ
ଯେପରି ଏକ ସାମଗାନ ସ୍ୱର ବିନା ଅର୍ଥହୀନ ହୁଏ, ଯେପରି ଏକ ପୋକରେ ପଦ୍ମ ନଥିଲେ ତାହା ଶୂନ୍ୟ ଲାଗେ—
ଜ୍ଞାନଂ ମମତ୍ଵସଂଯୁକ୍ତଂ ପୁମାଂସଂ ପ୍ରକୃତିଂ ଵିନା
ସେପରି ଅହଂକାର ସହିତ ଥିବା ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ବିନା ଥିବା ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ ଅସାର ହୁଏ।
ତେଜୋହୀନାଂ ତଥାପଶ୍ଯନ୍ ମୋହିନୀଂ ତେ ଦିଵୌକସଃ
ଏହିଭଳି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ତେଜ ହରାଇଥିବା ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ଆକ୍ରୋଶଵଚନୈଃ କ୍ରୂରୈଃ ପୁତ୍ରହତ୍ଯାସମନ୍ଵିତାମ୍
କଠୋର ଓ ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଗାଳି ଦେଇ, ପୁଅ ହତ୍ୟାର ଦୋଷ ସହିତ—
ସ୍ଵଵାକ୍ଯପାଲନାଂ ଚଣ୍ଡାମୁଚୁର୍ଦେଵାଃ ସମାଗତାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକଠି ହୋଇ ନିଜ କଥା ପାଳନ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ କହିଲେ।
ନହି ମାଧଵଭକ୍ତାନାଂ ଵିଦ୍ଯତେ ମାନଖଣ୍ଡନମ୍
ମାଧବଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ମାନ ହ୍ରାସ ନାହିଁ।