ହରେର୍ଦିନେ ପାପଭଯାପହେ ତୁ ତୃଣୈଃ ସମାହଂ ଭଵିତା ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପେ
ହରିଙ୍କର ଦିନରେ, ଯାହା ପାପ ଭୟକୁ ଦୂର କରେ, ସେଠାରେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଘାସ ପରି ଅମୂଲ୍ୟ ହେଇଯିବି।
ସତ୍ଵାଧିକୋ ଯାସ୍ଯତି ମୋକ୍ଷମାର୍ଗଂ ଗନ୍ତାସ୍ମି ପାପ ନରକଂ ସୁଦାରୁଣମ୍
ଯିଏ ଗୁଣୀ, ସେ ମୋକ୍ଷର ପଥକୁ ପାଇବେ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ, ଏକ ପାପୀ, ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯିବି।
ମୋହିନୀ ମୋହସଂଯୁକ୍ତା ପପାତ ଧରଣୀତଲେ
ମୋହିନୀ ମୋହରେ ପଡ଼ି, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଢଳିପଡ଼ିଲେ।
ଗ୍ରୀଵାଯାଶ୍ଛେଦନାର୍ଥାଯ ଵୃଷାଙ୍ଗଦସୁତସ୍ଯ ତୁ
ଏହା ଥିଲା ବୃଷାଙ୍ଗଦଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଗଳା କାଟିବା ପାଇଁ।
ପ୍ରଚିଚ୍ଛିଦେ ଯାଵଦତୀଵ ହର୍ଷାଦ୍ଧୈର୍ଯାନ୍ଵିତୋ ରୁକ୍ମଵିଭୂଷଣୋ ଽସୌ
ସୁନା ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା, ସାହସିକ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ବହୁତ ଆନନ୍ଦରେ ଗଳା କାଟିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ନ ସଂଶଯୋ ଽତ୍ର ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ଲୋକଂ ମମ ଲୋକନାଥ
ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ହେ ଲୋକନାଥ, ତୁମେ ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଅ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପୂଜ୍ଯାଂ ଵିମଲାଂ ଚ ଶୁକ୍ଲାଂ କୃତ୍ଵା ପଦଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଯମସ୍ଯ ଭୂପ
ତାଙ୍କୁ ତିନି ଲୋକରେ ପୂଜ୍ୟ, ନିର୍ମଳ ଓ ଧଳା କରି, ଯମଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଲେ, ହେ ରାଜା।
ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟମାତ୍ରୋ ଵିରଜା ବଭୂଵ ପ୍ରିଯାସମେତସ୍ତନଯେନ ଯୁକ୍ତଃ
ସ୍ପର୍ଶ ହେଉଥିବା ସାଥି ସାଥି, ସେ ଦୋଷରହିତ ହେଲେ, ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ପୁଅ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
ଵିହାଯ ଲକ୍ଷ୍ମୀମଵନୀପ୍ରସୂତାଂ ଵିହାଯ ଦାସୀଃସୁଧନଂ ସ କୋଶମ୍
ସେ ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଧନ, ଦାସୀମାନେ, ସୁଧନ ଓ ରତ୍ନଭଣ୍ଡାରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଜଗାମ ଦେହଂ ମଧୁସୂଦନସ୍ଯ ତତୋଂଽବରାତ୍ପୁଷ୍ପଚଯଃ ପପାତ
ସେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଦେହକୁ ଗଲେ, ତାପରେ ଆକାଶରୁ ଫୁଲର ବର୍ଷା ହେଲା।
ରାଜନ୍ ଜଗୁର୍ଗୀତମତୀଵ ରମ୍ଯଂ ଦେଵାଙ୍ଗନାଃ ସଂନନୃତୁର୍ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ହେ ରାଜା, ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଗୀତ ଗାଇଲେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ହରେସ୍ତନୌ ଭୂମିପତିଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଂ ସଦାରପୁତ୍ରଂ ସ୍ଵଲିପିଂ ପ୍ରମାର୍ଜ୍ଯ
ହରିଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ରାଜା ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଭୀତଃ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ପିତାମହାନ୍ତିକଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଦେଵଂ ଚତୁରାନନଂ ରୁଦନ୍
ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେ ପୁଣି ତାଙ୍କର ପିତାମହଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି ଚାରିମୁହଁ ବିଶ୍ୱଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିଧେହି ଚାନ୍ଯତ୍ପ୍ରକରୋମି ତାତ ନିଦେଶନଂ ମାସ୍ତୁ ମଦୀଯ ଦଣ୍ଡମ୍
ତୁମେ ଆଦେଶ ଦିଅ, ପିତା, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବି; ଦୟାକରି ମୋ ପାଇଁ ଶାସନ ହେଉନାହିଁ।
ମୋହିନୀ ନିଷ୍ଫଲା ଜାତା ଵନ୍ଧ୍ଯା ସ୍ତ୍ରୀ ଜନନେ ଯଥା
ମୋହିନୀ ବ୍ଫଳ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଅସନ୍ତାନ ଜଣେ ଜନନୀ।
ଲୋକଃ ପ୍ରଯାତି ଵୈକୁଂଣ୍ଠଂ ନ ମାଂ କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରପଦ୍ଯତେ
ଲୋକେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେହି ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁନାହାନ୍ତି।
ତଥାପି ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ନ ବୁଦ୍ଧିଃ ପରିଵର୍ତତେ
ତଥାପି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମନ ବଦଳାଏ ନାହିଁ।
ପ୍ରଯାନ୍ତି ପରମଂ ଲୋକଂ ଲୁପ୍ତପାପାଃ ପିତାମହ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ହେ ପିତାମହ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ନାଯାତି ତଵ ସାମୀପ୍ଯଂ ନ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଲୋକଗର୍ହିତା
ସେ ତୁମ ସାନିଧ୍ୟକୁ ଆସିପାରେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିନ୍ଦିତ ଯାହା, ତାହା ଉପଭୋଗ କରେ ନାହିଁ।
ରଵିପୁତ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ କମଲାସନଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମାସନ ଭଗବାନ କହିଲେ।
ମୋହିନ୍ଯାଂ ପ୍ରତିବୁଦ୍ଧାଯାଂ କରିଷ୍ଯାମୋ ଦିଵାକରେ
ମୋହିନୀ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ଆମେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା।
ତତୋ ଦେଵ ଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଶତକ୍ରତୁପୁରୋଗମାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ହେ ରାଜା,
ସମାଯାତା ମହୀପାଲ ନାରୀଂ ତାଂ ପ୍ରତିବୋଧିତୁମ୍
ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଜାଗାଇବା ପାଇଁ, ହେ ପୃଥିବୀର ଶାସକ, ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତେଜୋହୀନାଂ ନିରାନନ୍ଦାଂ ଶୁଷ୍କତୋଯାଂ ନଦୀମିଵ
ଏକ ନଦୀ ଯେଉଁଠାରେ ଜଳ ଶୁଖିଯାଇଛି, ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ, ତେଜ ନାହିଁ, ସେପରି।
ପରାଜିତୋ ଯଥା ମର୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରଲ୍ମାନକୁସୁମଂ ଯଥା
ହାରିଯାଇଥିବା ମଣିଷ ପରି, ଗନ୍ଧ ନଥିବା ଫୁଲ ପରି।
ଗତଶାଲିସ୍ତୁ କେଦାରୋ ନିଷ୍ପ୍ର ଯଥା
ଧାନ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଥିବା ଖେତ ପରି, ଶୂନ୍ୟ।
ମନ୍ଥାନଂ ନଵନୀତେ ଵା ଉଦ୍ଧୃତେ ଧରଣୀପତେ
ମଖନ ଉଠାଇ ନେଇଯିବା ପରେ ଥିବା ମଥାଣ ପରି, ହେ ଧରଣୀପତି।
ହତ ନାଥାଂ ତୁ ଯୁଵତୀଂ ଧାନ୍ଯହୀନାଂ ପ୍ରଜାଂ ଯଥା
ଅନାଥ ଯୁବତୀ ପରି, ଧାନ ବିନା ପିଲାମାନେ ପରି।
ପୃଥ୍ଵୀଂ ଭୂପାଲହୀନା ଵା ମନ୍ତ୍ରହୀ ଯଥା ନୃପ
ରାଜା ବିନା ପୃଥିବୀ ପରି, ପରାମର୍ଶ ବିନା ରାଜା ପରି।
ଜଲହୀନଂ ଯଥା କୁଂଭଂ ପଙ୍କସ୍ଥଂ ଗୋପତିଂ ଯଥା
ଜଳ ବିନା ଘଡ଼ା ପରି, କାଦିରେ ଡୁବିଥିବା ଗୋପାଳକ ପରି।