ପିତୁରର୍ଥେ ହତା ଯେ ତୁ ମାତୁରର୍ଥେ ହତାସ୍ତଥା
ଯେମାନେ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ବା କିମ୍ବା ମାଆଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଛନ୍ତି,
ଭୂମ୍ଯର୍ଥେ ପାର୍ଥିଵାର୍ଥେ ଵା ଦେଵତାର୍ଥେ ତଥୈଵ ଚ
ଭୂମିର ପାଇଁ, ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯେମାନେ ପ୍ରାଣ ଦେଇଛନ୍ତି,
ତଦଲଂ ପରିତାପେନ ଜହି ମାଂ ତ୍ଵଂ ଵରାସିନା
ଏପରି ଦୁଃଖ କରିବାର କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମେ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ମାରିଦିଅ।
ଧର୍ମାର୍ଥେ ତନଯଂ ହନ୍ଯାଦ୍ଭାର୍ଯାଂ ଵାପି ମହୀପତେ
ଧର୍ମର ପାଇଁ ରାଜା ନିଜ ପୁଅ କିମ୍ବା ଜଣେ ଜନାନୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମାରିପାରନ୍ତି।
ଅଶ୍ଵମେଘେ ମଖଵରେ ନ ଦୋଷୋ ଜାଯତେ ନୃପ
ଏହି ମହା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ, ରାଜା, କୌଣସି ଦୋଷ ହୁଏ ନାହିଁ।
ତତ୍ତ୍ଵଯା ହ୍ଯଵିଚାରେଣ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଵଚନଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତେଣୁ ତୁମେ ଚିନ୍ତା ନ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ଆଦେଶ ପାଳନ କର।
ଵିମୋଚଯେଥା ନୃପତେ ସୁଘୋରାଦ୍ଵାକ୍ଯାନୃତାନ୍ମୋହିନିହସ୍ତଯୋଗାତ୍
ରାଜା, ମୋହିନୀଙ୍କ ମାୟାରେ ପଡିଥିବା ଭୟଙ୍କର ମିଥ୍ୟା କଥାର ଜାଲରୁ ତୁମେ ମୁକ୍ତ କର।
ଯଶଃ ପ୍କାଶାଦ୍ଭଵିତା ହି କୀର୍ତିସ୍ତଥାକ୍ଷଯା ତାତ ନ ସଂଶଯୋ ଽତ୍ର
ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଚମକିଉଠିବ, ଏବଂ ତୁମର ଯଶ ଅମର ହେବ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସଂଧ୍ଯାଵଲୀମୁଖଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରହୃଷ୍ଟକମଲୋପମମ୍
ସନ୍ଧ୍ୟାବଳୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଖୁସି ହୋଇଥିବା ପଦ୍ମ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍।
ମା ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ତନଯଂ ହିଂସ ଚେତ୍ଯାଗ୍ରହସମନ୍ଵିତମ୍
ପୁଅକୁ କିଛି କଷ୍ଟ ଦିଅନି—ଏଭଳି ଜୋରଦାର ଅନୁରୋଧ ସହିତ ସେ କହିଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନଗତସ୍ତସ୍ଥୌ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଧୈର୍ଯାଵଲୋକକଃ
ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଦୃଢ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଧର୍ମାଙ୍ଗଦସ୍ଯ ଵୀରସ୍ଯ ତସ୍ଯ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦସ୍ଯ ତୁ
ଧର୍ମାଙ୍ଗଦ, ସେ ଶୂରବୀର, ଏବଂ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କ ବିଷୟରେ,
ଵଚନେ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵେତି ମୋହିନ୍ଯା ଵ୍ଯାହୃତେ ତଦା
ସେଇ ସମୟରେ, ମୋହିନୀ ତାଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ 'ଖାଅ, ଖାଅ' ବୋଲି କହିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଖଙ୍ଗହସ୍ତଂ ତୁ ପିତରଂ ଧର୍ମ୍ମଂଭୂଷଣଃ
ତଳୱାର ହାତରେ ନେଇଥିବା ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଧର୍ମର ଭୂଷଣ,
ଵଦନଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚାଦୀନଂ ଜନନ୍ଯା ନୃପପୁଙ୍ଗଵଃ
ଏବଂ ମାଆଙ୍କ ଦୁଃଖିତ ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ,
କଂବୁଗ୍ରୀଵାଂ ସମାନାଂ ତୁ ସୁଵର୍ଣା ସୁକୋମଲାମ୍
ଶଂଖ ପରି ଗଳା, ସମାନ ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ସୁନାପରି ରଙ୍ଗ ଏବଂ ବହୁତ କମଳା।
ପିତୃଭକ୍ତ୍ଯା ଯୁତେନୈଵ ମାତୃଭକ୍ତ୍ଯାଧିକେନ ଵୈ
ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଏବଂ ମାଆଙ୍କ ପ୍ରତି ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଭକ୍ତି ସହିତ,
ଗୃହୀତଖଙ୍ଗେ ଜଗଦୀଶନାଥେ ଚଚାଲ ପୃଥ୍ଵୀଂ ସନଗା ସମଗ୍ରା
ଜଗତ୍ର ନାଥ ତଳୱାର ଧରିଲେବେଳେ, ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ସହିତ କମ୍ପିଉଠିଲା।
ନିପେତୁରୁଲ୍କାଃ ଶତଶୋ ଧରାଯାଂ ନିର୍ଘାତଯୁକ୍ତାଃ ସତଡିତ୍ଖମଧ୍ଯାତ୍
ସେ ଖଣ୍ଡେ ଖଣ୍ଡେ ଉଲ୍କାମାନେ ବଜ୍ରପାତ ଓ ବିଜୁଳି ସହିତ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଝରିପଡ଼ିଲେ।
ନିରର୍ଥକଂ ଜନ୍ମ ମମାଧୁନାଭୂତ୍କୃତଂ ତୁ ଦୈଵେନ ଦଜଗଦ୍ଵିଧାଯିନା
ଏବେ ମୋ ଜୀବନ ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଗଲା, ଯାହା ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଲା।
ହରେର୍ଦିନେ ପାପଭଯାପହେ ତୁ ତୃଣୈଃ ସମାହଂ ଭଵିତା ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପେ
ହରିଙ୍କର ଦିନରେ, ଯାହା ପାପ ଭୟକୁ ଦୂର କରେ, ସେଠାରେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଘାସ ପରି ଅମୂଲ୍ୟ ହେଇଯିବି।
ସତ୍ଵାଧିକୋ ଯାସ୍ଯତି ମୋକ୍ଷମାର୍ଗଂ ଗନ୍ତାସ୍ମି ପାପ ନରକଂ ସୁଦାରୁଣମ୍
ଯିଏ ଗୁଣୀ, ସେ ମୋକ୍ଷର ପଥକୁ ପାଇବେ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ, ଏକ ପାପୀ, ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯିବି।
ମୋହିନୀ ମୋହସଂଯୁକ୍ତା ପପାତ ଧରଣୀତଲେ
ମୋହିନୀ ମୋହରେ ପଡ଼ି, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଢଳିପଡ଼ିଲେ।
ଗ୍ରୀଵାଯାଶ୍ଛେଦନାର୍ଥାଯ ଵୃଷାଙ୍ଗଦସୁତସ୍ଯ ତୁ
ଏହା ଥିଲା ବୃଷାଙ୍ଗଦଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଗଳା କାଟିବା ପାଇଁ।
ପ୍ରଚିଚ୍ଛିଦେ ଯାଵଦତୀଵ ହର୍ଷାଦ୍ଧୈର୍ଯାନ୍ଵିତୋ ରୁକ୍ମଵିଭୂଷଣୋ ଽସୌ
ସୁନା ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା, ସାହସିକ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ବହୁତ ଆନନ୍ଦରେ ଗଳା କାଟିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ନ ସଂଶଯୋ ଽତ୍ର ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ଲୋକଂ ମମ ଲୋକନାଥ
ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ହେ ଲୋକନାଥ, ତୁମେ ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଅ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପୂଜ୍ଯାଂ ଵିମଲାଂ ଚ ଶୁକ୍ଲାଂ କୃତ୍ଵା ପଦଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଯମସ୍ଯ ଭୂପ
ତାଙ୍କୁ ତିନି ଲୋକରେ ପୂଜ୍ୟ, ନିର୍ମଳ ଓ ଧଳା କରି, ଯମଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଲେ, ହେ ରାଜା।
ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟମାତ୍ରୋ ଵିରଜା ବଭୂଵ ପ୍ରିଯାସମେତସ୍ତନଯେନ ଯୁକ୍ତଃ
ସ୍ପର୍ଶ ହେଉଥିବା ସାଥି ସାଥି, ସେ ଦୋଷରହିତ ହେଲେ, ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ପୁଅ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
ଵିହାଯ ଲକ୍ଷ୍ମୀମଵନୀପ୍ରସୂତାଂ ଵିହାଯ ଦାସୀଃସୁଧନଂ ସ କୋଶମ୍
ସେ ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଧନ, ଦାସୀମାନେ, ସୁଧନ ଓ ରତ୍ନଭଣ୍ଡାରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଜଗାମ ଦେହଂ ମଧୁସୂଦନସ୍ଯ ତତୋଂଽବରାତ୍ପୁଷ୍ପଚଯଃ ପପାତ
ସେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଦେହକୁ ଗଲେ, ତାପରେ ଆକାଶରୁ ଫୁଲର ବର୍ଷା ହେଲା।