ସ୍ଵକର୍ମଣୋ ଵିରୋଧେନ ଭକ୍ତିଃ କାର୍ଯା ଜନାର୍ଦନେ
ନିଜ କର୍ମର ବିପରୀତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବା ଉଚିତ।
ନ ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଯତେ ଵିଷ୍ଣୁରାଚାରେଣୈଵ ତୁଷ୍ଯତେ
କେବଳ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଠିକ୍ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଆଚାରପ୍ରଭଵୋ ଧର୍ମୋ ଧର୍ମସ୍ଯ ପ୍ରଭୁରଚ୍ଯୁତଃ
ସଦାଚାରରୁ ଧର୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଧର୍ମର ମୂଳ ଅଚ୍ୟୁତ।
ସଦାଚାରଵିହୀନାନାଂ ଧର୍ମା ଅପ୍ଯସୁଖପ୍ରଦାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସଦାଚାର ରହିତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ।
ଯତ୍ତୁ ପୃଷ୍ଟଂ ତ୍ଵଯା ଭୂଯସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ଗଦିତଂ ମଯା
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲା, ସେ ସବୁକୁ ମୁଁ ସଫଳ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି।
ନାରାଯଣମଣୀଯାଂସଂ ସୁଖମେଷ୍ଯସି ଶାଶ୍ଵକତମ୍
ତୁମେ ସହଜରେ ଚିରକାଳୀନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଲାଭ କରିବ।
ଦ୍ଵଯୋରନ୍ତରଦୃଗ୍ଯାତି ନରକାରନ୍କୋଟିଶଃ ଖଲଃ
ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଆଣିଥାଏ, ସେ ଅନେକ ଥର ନରକକୁ ଯାଏ।
ଭେଦକୃଦ୍ଦୁଃଖମାପ୍ନୋତି ଇହ ଲୋକେ ପରତ୍ରଘ ଚ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ସେ ଏହି ଜଗତରେ ଓ ପରଲୋକରେ ଦୁଃଖ ପାଏ।
ଵସନ୍ତି ନରକେ ତେ ତୁ ରାଜଂସ୍ତଵ ପିତାମହାଃ
ରାଜା, ତୁମର ପୂର୍ବଜମାନେ ଏବେ ନରକରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଗଙ୍ଗା ସର୍ଵାଣି ପାପାନି ନାଶଯତ୍ଯେଵ ଭୂପତେ
ରାଜା, ଗଙ୍ଗା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ନଯତି ଵିଷ୍ଣୁସଦନଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟା ଗାଙ୍ଗେନର ଵାରିଣା
ଯେଉଁ ଜଣେ ଗଙ୍ଗାର ଜଳରେ ସ୍ପର୍ଶିତ ହୁଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଏ।
ସ ସର୍ଵପାପନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରଯାତି ଭଵନଂ ହରେଃ
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ହରିଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ତାନି କର୍ମାଣିର ନଶ୍ଯନ୍ତି ଗଙ୍ଗାବିନ୍ଦ୍ଵଭିଷେଚନାତ୍
ଗଙ୍ଗାର ଜଳବିନ୍ଦୁ ଛିଟିବାରେ ସେ କର୍ମଗୁଡିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଧର୍ମାତ୍ମାନଂ ଧର୍ମରାଜଃ ସଦ୍ଯଶ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେତଦା
ତାପରେ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଧର୍ମରାଜ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଯାଏ।
ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ପୃଥିଵୀଂ ସର୍ଵାଂ ସଚିଵେଷୁ ଯଯୌ ଵନମ୍
ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ତାଙ୍କ ସଚିବମାନଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପଶ୍ଚିମେ ତୁହିନାକ୍ରାନ୍ତେ ଶୃଙ୍ଗେଷୋଡଶଯୋଜନେ
ସବୁଠୁ ଦୂର, ହିମରେ ଆଛାଦିତ ଶିଖର, ଯାହା ଷୋଡଶ ଯୋଜନ ଜମି ରହିଛି,
ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵାନଯାମାସ ଗଙ୍ଗାଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପାଵନୀମ୍
ସେ ତପସ୍ୟା କରି, ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗାକୁ ନେଇଆସିଲେ।
କଥମାନୀତଵାନ୍ଗଙ୍ଗାମେତନ୍ମେ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ଗଙ୍ଗାକୁ କିପରି ନେଇଆସାଗଲା, ଏହା ମୋତେ କହ। ତୁମେ ଏହା କହିବା ଉଚିତ।
ଗଚ୍ଛନ୍ହିମାଦ୍ରିଂ ତପସେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଗୋଦାଵରୀ ତଟମ୍
ହିମାଳୟକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଯାଇ, ସେ ଗୋଦାବରୀ ତଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
କୃଷ୍ଣସାରସମାକୀର୍ଣଂ ମାତଙ୍ଗଗଣସେଵିତମ୍
ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣସାର ହରିଣ ଭରିଥିଲେ ଓ ହାତୀମାନେ ଗୋଟିଏ ଦଳରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ।
ଵ୍ରଜଦ୍ଵରାହନିକରଂ ଚମରୀପୁଚ୍ଛଵୀଚିତମ୍
ବନ୍ୟ ଶୁଆମାନେ ଦଳ ଦଳ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ, ଚମରୀର ପୁଛ ତାର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲା।
ପ୍ରଵର୍ଦ୍ଧିତମହାଵୃକ୍ଷଂ ମୁନିକନ୍ଯାଭିରାଦରାତ୍
ସେଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ବଢ଼ିଥିଲେ, ମୁନିମାନଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ ସେଗୁଡିକୁ ଆଦରରେ ଦେଖିଥିଲେ।
ମାଲତୀଯୂଥିକାକୁନ୍ଦଚମ୍ପକାଶଅଵତ୍ଥଭୂଷିତମ୍
ମାଲତୀ, ଯୂଥିକା, କୁନ୍ଦ, ଚମ୍ପକ ଓ ଅଶୋକ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହେଇଥିଲେ।
ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରମହାଘୋଷମାଶ୍ରମଂ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ଭୁଗୋଃ
ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ମହାଧ୍ୱନିରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଭୃଗୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତେଜସା ସୂର୍ଯସଦୃଶଂ ଭୃଗୁଂ ତତ୍ର ଦଦର୍ଶ ସଃ
ସେଠାରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଆତିଥ୍ଯଂ ଭୃଗୁରପ୍ଯସ୍ଯ ଚକ୍ରେ ସନ୍ମାନପୂର୍ଵକମ୍
ଭୃଗୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ।
ଉଵାଚ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ଵିନଯାନ୍ମୁନିପୁଙ୍ଗଵମ୍
ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତା ସହିତ ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପୃଚ୍ଛାମି ଭଵଭୀତୋ ଽହଂ ନୃଣାମୁଦ୍ଧାରକାରଣମ୍
ମୁଁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ଉପାୟ ପଚାରୁଛି।
ତନ୍ମମାଖ୍ଯାହି ସର୍ଵଜ୍ଞ ଅନୁଗ୍ରାହ୍ଯୋ ଽସ୍ମି ତେ ଯତି
ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା ମହାପୁରୁଷ, ମୋତେ କୃପା କରି ଏହା କହିଦିଅ।
ଅନ୍ଯଥା ସ୍ଵକୁଲଂ ସର୍ଵଂ କଥମୁଦ୍ଧର୍ତ୍ତୁମର୍ହସି
ନହେଲେ, ଆପଣ କିପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ?