ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵୃଦ୍ଧଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଵିଶାରଦା
ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଯେ କଥାରେ ପ୍ରବୀଣ—
ଯତ୍ତେ ମନୋଗତଂ ଵିପ୍ର ତଦ୍ଦାସ୍ଯାମି ଗୃହାଣମେ
ତୁମର ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଦେବି; ଗ୍ରହଣ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ଦ୍ଵିଜଃ ପ୍ରାହ ନ ପ୍ରତ୍ଯେମି ସ୍ତ୍ରିଯା ଵଚଃ
ଏପରି କହିବାପରେ, ଦ୍ୱିଜ କହିଲେ: ମୁଁ ଜନାନୀଙ୍କର କଥାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେନି।
ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ଦ୍ଵିଜେନୋକ୍ତଂ ଵିରୋଚନଗୃହେଶ୍ଵରୀ
ଦ୍ୱିଜ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ବିରୋଚନଙ୍କ ଗୃହର ରାଣୀ—
ସ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୂତଵାକ୍ଯେନ ପ୍ରାହ୍ଲାଦିର୍ହୃଷ୍ଟମାନସଃ
ଦୂତର କଥାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟ ସହିତ।
ତମାଗତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ପତିଂ ଧର୍ମପରାଯଣା
ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଜଣେ ନାଇଁ, ତାଙ୍କ ପତିକୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଯଦା ତୁ ଜଗୃହେ ନୈଵ ଦତ୍ତମାସନମାଦରାତ୍
ସେ ଆଦର ସହିତ ଦେଇଥିବା ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେନି ଯେବେ—
ତଦ୍ଦୃତ୍ତାନ୍ତମୁପାଜ୍ଞାଯ ଦୈତ୍ଯରାଟ୍ ସ ଵିରୋଚନଃ
ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜା ବିରୋଚନ—
ଅଙ୍ଗୀକୃତେ ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ ତଦ୍ଵିଜ୍ଞାଯ ଚ ମାନସମ୍
ଦେତ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ସହମତି ଦେଲେ, ତାହାର ମନସିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି ପଡିଲା।
ତତସ୍ତୁ ଦଂପତୀ ତତ୍ର ମୁଗ୍ଧୌ ସ୍ଵକୃତଯା ଶୁଚା
ସେଠାରେ ଦମ୍ପତି ଦୁଇଜଣ, ଅବାକ ହୋଇ, ନିଜ କର୍ମର ଦୁଃଖରେ ଭାଗିଲେ।
ଗୃହାଣ ଜୀଵିତଂ ଵିପ୍ର ଦେହି ପାଦୋଦକଂ ମମ
ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ଦେଉଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ତୁମ ପାଦର ଜଳ ଦେଇଦିଅ।
ତତସ୍ତୁ ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରୋତାତ୍ମା ତଦଙ୍ଗୀକୃତ୍ଯ ଚାସନମ୍
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶାନ୍ତ ମନରେ, ଦିଆଯାଇଥିବା ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ପାଦୌ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ମୁଦାନ୍ଵିତା
ବଡ ଆଖି ଓ ଖୁସି ଭରା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପାଦ ଧୋଇଲେ।
ତତସ୍ତୁ ସହସା ସୁଭ୍ରୁ ଦଂପତୀ ଦିଵ୍ଯରୂପିଣୌ
ହଠାତ୍, ମନୋହର ଭୌହ ଥିବା, ସେ ଦମ୍ପତି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧରିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵଶଲ୍ଯଂ ଵିମୋଚ୍ଯ ସଃ
ତାପରେ କୃପାମୟ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କୁ ଶାପର ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ଏଵଂ ମଯାପି ଦାତଵ୍ଯଂ ତଵ ଦେଵି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତମ୍
ଏହିପରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେବାକୁ ଦେବୀ, ଯାହା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଛି।
ସତ୍ତଯମେଵ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଗତିଦଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ହିଁ ମୁକ୍ତିର ପଥ ଭାବରେ କଥାହୋଇଛି।
ସତ୍ଯାଚ୍ଚ୍ଚୁତଂ ମନୁଷ୍ଯଂ ହି ଶ୍ଵପାକାଦଧମଂ ଵିଦୁଃ
ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ କେବେ ବି ଅଧଃପତିତ ହୁଅନାହିଁ, ଏକ ଶ୍ୱପାକ ଭଳି ନିମ୍ନ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚିହ୍ନାଯାଏ।
ଜଗ୍ରାହ ଭର୍ତୁଶ୍ଚରଣୌ ସୁତାମ୍ନୌ ରକ୍ତାଙ୍ଗୁଲୀ ପାଣିଯୁଗେନ ସୁଭ୍ରୂଃ
ଦୁଇ ହାତରେ, ରକ୍ତ ଅଙ୍ଗୁଳି ସହିତ, ମନୋହର ଭୌହ ଥିବା ସେ ଜଣେ ନିଜ ପତିଙ୍କର ପାଦ ଧରିଲେ।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ଦେଵୀ ଧର୍ମାଂ ଗଦଵିନାଶନମ୍
ଦେବୀ ଧର୍ମର ଦୁଃଖ ନଷ୍ଟ କରିବା ମନ୍ତ୍ର କହିଲେ।
ମୋହିନ୍ଯା ମୋହରୂପାଯା ନାନ୍ଯତ୍ସଂରୋଚତେ ଽଧୁନା
ମୋହିନୀ ଦ୍ୱାରା ମୋହିତ ହେଲେ, ଏବେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଆକର୍ଷଣ କରେନାହିଁ।
ଧର୍ମତ୍ଯାଗାଦ୍ଵରଂ ନାଥ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵିନିପାତନମ୍
ଧର୍ମ ଛାଡିବାଠାରୁ, ପୁତ୍ରର ନଷ୍ଟ ହେବା ଭଲ, ମହାରାଜ।
ପୁତ୍ରସ୍ଯୋତ୍ପାଦନେ ତୀଵ୍ରାତାଦୃଶୀ ନ ଭଵେତ୍ପିତୁଃ
ପୁତ୍ର ଜନ୍ମରେ, ପିତା ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ।
ମାତୁର୍ଭଵତି ଭୂପାଲ ତଥା ନହି ଭଵେତ୍ପିତୁଃ
ରାଜା, ମାତା ପାଇଁ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ପିତା ପାଇଁ ନୁହେଁ।
ଜନନୀ ଧାରିଣୀ କ୍ଲିଷ୍ଟା ଵର୍ଦ୍ଧନେ ପାଲନେ ଽଧିକା
ମାତା ଜନ୍ମ ଦେଇ, ଭୋଗି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ରୟ ଓ ପାଳନ କରନ୍ତି।
ସ୍ନେହାଧିକ୍ଯଂ ତୁ ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମାତରଂ ମହତୀଂ ଵିଦୁଃ
ମାତାଙ୍କର ଅତିରିକ୍ତ ସ୍ନେହ ଦେଖି, ସେମାନେ ମାତାକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି।
ପୁତ୍ରସ୍ଯ ନୃପଶାର୍ଦୂଲ ସତ୍ଯଵାକ୍ଯସ୍ଯ ପାଲନାତ୍
ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ସମ, ତୁମେ ତୁମ ପୁଅଙ୍କର ସତ୍ୟ କଥାକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ, ଏହିପାଇଁ...
ମା ସତ୍ଯଲଙ୍ଘନଂ କାର୍ଷୀଃ ଶାପିତୋ ଽସି ମଯାତ୍ମନା
କେବେ ବି ସତ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି; ମୁଁ ନିଜେ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି।
ଯସ୍ମିଂଶ୍ଚୀର୍ଣେ ରୁଜା ଦେହେ ନାଲ୍ପାପି ନୃପ ଜାଯତେ
ଯିଏ ଏହି ସତ୍ୟ ପାଳନ କରେ, ରାଜନ୍, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଅତି ସାନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମଧ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଣାନାଦାଯ ପୁତ୍ରଂ ଵା ସର୍ଵସ୍ଵଂ ଵା ମହୀପତେ
ପୃଥିବୀର ଶାସକ, ଜୀବନ, ପୁଅ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେବାକୁ ପଡିଲେ ମଧ୍ୟ...