ମୋହିନେ କ୍ଷୋଭିନେ କାମରୂପିଣେ ଽଜାଯ ସୂରିଣେ
ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା, ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା, ଇଚ୍ଛାର ଆକାର ଧରିଥିବା, ଅଜନ୍ମା ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଣେ—
ତଦ୍ଵିଧତ୍ସ୍ଵାଖିଲାଧାର ଯଥା ହି ସୁଖିନୋ ଵଯମ୍
ତୁମେ ଯେପରି ଚାହୁଁ, ସମସ୍ତ ଆଧାର ସ୍ଥାପନ କର; ଯେପରି ଆମେ ସୁଖୀ ହେବା।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ତଵନଂ ତେଷାଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଃ ପ୍ରୀତମାନସଃ
ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ବୈକୁଣ୍ଠ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟ ହେଲେ।
ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଦେଵେଶଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ସ୍ନିଗ୍ଧମାନସମ୍
ସେମାନେ ଦେବଦେବଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କୁ ମୃଦୁ ହୃଦୟ ସହିତ ଦେଖିଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଶକ୍ରମୁଖ୍ଯାନାଂ କାର୍ଯଂ କାର୍ଯଵିଦାଂ ଵରଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟମାନେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଶୁଣି, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବୀଣ ସ୍ରେଷ୍ଠଜନ—
ଗତେଷୁ ଦେଵଵର୍ଗେଷୁ ସର୍ଵୋପାଯଵିଦାଂଵରଃ
ଦେବମାନେ ଚାଲିଗଲାପରେ, ସମସ୍ତ ଉପାୟ ଜଣିଥିବା ସ୍ରେଷ୍ଠଜନ—
ଦ୍ଵିଜପୂଜନକାଲେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ କାର୍ଯସାଧକଃ
ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୂଜା କରୁଥିବା ସମୟରେ, କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିଥିବା ଜଣେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅପୂର୍ଵଂ ଭକ୍ତିଭାଵେନ ଦଦୌ ସତ୍କୃତ୍ଯ ଚାସନମ୍
ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭକ୍ତି ଭାବରେ, ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଆସନ ଦେଲେ।
ନାହଂ ସମାଦଦେ ଦେଵି ତ୍ଵଦ୍ଦତ୍ତଂ ପରମାସନମ୍
ମୁଁ ତୁମେ ଦେଇଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବିନି, ହେ ଦେବୀ।
ଯନ୍ମେ ମନୋଗତଂ କାର୍ଯଂ ତଦ୍ଵିଜ୍ଞାଯ ଚ ମାନିନି
ମୋ ମନରେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆସିଛି, ତାହା ଜାଣି, ହେ ଗର୍ବିତା—
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵୃଦ୍ଧଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଵିଶାରଦା
ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଯେ କଥାରେ ପ୍ରବୀଣ—
ଯତ୍ତେ ମନୋଗତଂ ଵିପ୍ର ତଦ୍ଦାସ୍ଯାମି ଗୃହାଣମେ
ତୁମର ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଦେବି; ଗ୍ରହଣ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ଦ୍ଵିଜଃ ପ୍ରାହ ନ ପ୍ରତ୍ଯେମି ସ୍ତ୍ରିଯା ଵଚଃ
ଏପରି କହିବାପରେ, ଦ୍ୱିଜ କହିଲେ: ମୁଁ ଜନାନୀଙ୍କର କଥାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେନି।
ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ଦ୍ଵିଜେନୋକ୍ତଂ ଵିରୋଚନଗୃହେଶ୍ଵରୀ
ଦ୍ୱିଜ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ବିରୋଚନଙ୍କ ଗୃହର ରାଣୀ—
ସ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୂତଵାକ୍ଯେନ ପ୍ରାହ୍ଲାଦିର୍ହୃଷ୍ଟମାନସଃ
ଦୂତର କଥାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟ ସହିତ।
ତମାଗତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ପତିଂ ଧର୍ମପରାଯଣା
ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଜଣେ ନାଇଁ, ତାଙ୍କ ପତିକୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଯଦା ତୁ ଜଗୃହେ ନୈଵ ଦତ୍ତମାସନମାଦରାତ୍
ସେ ଆଦର ସହିତ ଦେଇଥିବା ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେନି ଯେବେ—
ତଦ୍ଦୃତ୍ତାନ୍ତମୁପାଜ୍ଞାଯ ଦୈତ୍ଯରାଟ୍ ସ ଵିରୋଚନଃ
ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜା ବିରୋଚନ—
ଅଙ୍ଗୀକୃତେ ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ ତଦ୍ଵିଜ୍ଞାଯ ଚ ମାନସମ୍
ଦେତ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ସହମତି ଦେଲେ, ତାହାର ମନସିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି ପଡିଲା।
ତତସ୍ତୁ ଦଂପତୀ ତତ୍ର ମୁଗ୍ଧୌ ସ୍ଵକୃତଯା ଶୁଚା
ସେଠାରେ ଦମ୍ପତି ଦୁଇଜଣ, ଅବାକ ହୋଇ, ନିଜ କର୍ମର ଦୁଃଖରେ ଭାଗିଲେ।
ଗୃହାଣ ଜୀଵିତଂ ଵିପ୍ର ଦେହି ପାଦୋଦକଂ ମମ
ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ଦେଉଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ତୁମ ପାଦର ଜଳ ଦେଇଦିଅ।
ତତସ୍ତୁ ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରୋତାତ୍ମା ତଦଙ୍ଗୀକୃତ୍ଯ ଚାସନମ୍
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶାନ୍ତ ମନରେ, ଦିଆଯାଇଥିବା ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ପାଦୌ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ମୁଦାନ୍ଵିତା
ବଡ ଆଖି ଓ ଖୁସି ଭରା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପାଦ ଧୋଇଲେ।
ତତସ୍ତୁ ସହସା ସୁଭ୍ରୁ ଦଂପତୀ ଦିଵ୍ଯରୂପିଣୌ
ହଠାତ୍, ମନୋହର ଭୌହ ଥିବା, ସେ ଦମ୍ପତି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧରିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵଶଲ୍ଯଂ ଵିମୋଚ୍ଯ ସଃ
ତାପରେ କୃପାମୟ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କୁ ଶାପର ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ଏଵଂ ମଯାପି ଦାତଵ୍ଯଂ ତଵ ଦେଵି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତମ୍
ଏହିପରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେବାକୁ ଦେବୀ, ଯାହା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଛି।
ସତ୍ତଯମେଵ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଗତିଦଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ହିଁ ମୁକ୍ତିର ପଥ ଭାବରେ କଥାହୋଇଛି।
ସତ୍ଯାଚ୍ଚ୍ଚୁତଂ ମନୁଷ୍ଯଂ ହି ଶ୍ଵପାକାଦଧମଂ ଵିଦୁଃ
ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ କେବେ ବି ଅଧଃପତିତ ହୁଅନାହିଁ, ଏକ ଶ୍ୱପାକ ଭଳି ନିମ୍ନ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚିହ୍ନାଯାଏ।
ଜଗ୍ରାହ ଭର୍ତୁଶ୍ଚରଣୌ ସୁତାମ୍ନୌ ରକ୍ତାଙ୍ଗୁଲୀ ପାଣିଯୁଗେନ ସୁଭ୍ରୂଃ
ଦୁଇ ହାତରେ, ରକ୍ତ ଅଙ୍ଗୁଳି ସହିତ, ମନୋହର ଭୌହ ଥିବା ସେ ଜଣେ ନିଜ ପତିଙ୍କର ପାଦ ଧରିଲେ।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ଦେଵୀ ଧର୍ମାଂ ଗଦଵିନାଶନମ୍
ଦେବୀ ଧର୍ମର ଦୁଃଖ ନଷ୍ଟ କରିବା ମନ୍ତ୍ର କହିଲେ।