କୁମାରାଯ ଗଣେଶାଯ ନନ୍ଦିନେ ଭୃଙ୍ଗିଣେ ନମଃ
କୁମାର, ଗଣେଶ, ନନ୍ଦି ଓ ଭୃଙ୍ଗିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଜଗନ୍ନାଥାଯ ନାଥାଯ ନମୋ ରାମେଶ୍ଵରାଯ ଚ
ଜଗନ୍ନାଥ, ନାଥ ଓ ରାମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମଃ କମଲନାଭାଯ ନମସ୍ତେ ପଙ୍କଜାଙ୍ଘ୍ରଯେ
କମଳନାଭ, କମଳପାଦ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
କମଲାପ୍ରତିପାଲାଯ କେଶଵାଯ ନମୋ ନମଃ
କମଳାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବା, କେଶବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର।
ଲୋକପାଲସ୍ଵରୂପାଯ ପ୍ରଜାପତିଵପୁର୍ଧୃତେ
ଲୋକପାଳ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ପ୍ରଜାପତି ରୂପୀ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଜଯାଯ ଜଯିନେ ନେତ୍ରେ ନିଯମାଯ କ୍ରିଯାତ୍ମନେ
ଜୟୀ, ବିଜୟୀ, ନେତା, ନିୟମ ଓ କ୍ରିୟାର ଆତ୍ମା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ବୁଦ୍ଧାଯ କଲ୍କିରୂପାଯ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞାଯାକ୍ଷରାଯ ଚ
ବୁଦ୍ଧ, କଳ୍କି ରୂପୀ, କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ଓ ଅକ୍ଷର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଶଙ୍ଖିନେ ଗଦିନେ ଚୈଵ ନମଶ୍ଚକ୍ରଧରାଯ ଚ
ଶଂଖଧାରୀ, ଗଦାଧାରୀ ଓ ଚକ୍ରଧାରୀ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଶରଣ୍ଯାଯ ଵରେଣ୍ଯାଯ ପରାଯ ପରମାତ୍ମନେ
ଶରଣ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ପରମ ଓ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ପୂର୍ଣାଯ ପରିସେଵ୍ଯାଯ ପରାତ୍ପରତରାଯ ଚ
ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତଠାରେ ସେବିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ଉପର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ମୋହିନେ କ୍ଷୋଭିନେ କାମରୂପିଣେ ଽଜାଯ ସୂରିଣେ
ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା, ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା, ଇଚ୍ଛାର ଆକାର ଧରିଥିବା, ଅଜନ୍ମା ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଣେ—
ତଦ୍ଵିଧତ୍ସ୍ଵାଖିଲାଧାର ଯଥା ହି ସୁଖିନୋ ଵଯମ୍
ତୁମେ ଯେପରି ଚାହୁଁ, ସମସ୍ତ ଆଧାର ସ୍ଥାପନ କର; ଯେପରି ଆମେ ସୁଖୀ ହେବା।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ତଵନଂ ତେଷାଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଃ ପ୍ରୀତମାନସଃ
ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ବୈକୁଣ୍ଠ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟ ହେଲେ।
ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଦେଵେଶଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ସ୍ନିଗ୍ଧମାନସମ୍
ସେମାନେ ଦେବଦେବଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କୁ ମୃଦୁ ହୃଦୟ ସହିତ ଦେଖିଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଶକ୍ରମୁଖ୍ଯାନାଂ କାର୍ଯଂ କାର୍ଯଵିଦାଂ ଵରଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟମାନେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଶୁଣି, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବୀଣ ସ୍ରେଷ୍ଠଜନ—
ଗତେଷୁ ଦେଵଵର୍ଗେଷୁ ସର୍ଵୋପାଯଵିଦାଂଵରଃ
ଦେବମାନେ ଚାଲିଗଲାପରେ, ସମସ୍ତ ଉପାୟ ଜଣିଥିବା ସ୍ରେଷ୍ଠଜନ—
ଦ୍ଵିଜପୂଜନକାଲେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ କାର୍ଯସାଧକଃ
ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୂଜା କରୁଥିବା ସମୟରେ, କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିଥିବା ଜଣେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅପୂର୍ଵଂ ଭକ୍ତିଭାଵେନ ଦଦୌ ସତ୍କୃତ୍ଯ ଚାସନମ୍
ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭକ୍ତି ଭାବରେ, ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଆସନ ଦେଲେ।
ନାହଂ ସମାଦଦେ ଦେଵି ତ୍ଵଦ୍ଦତ୍ତଂ ପରମାସନମ୍
ମୁଁ ତୁମେ ଦେଇଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବିନି, ହେ ଦେବୀ।
ଯନ୍ମେ ମନୋଗତଂ କାର୍ଯଂ ତଦ୍ଵିଜ୍ଞାଯ ଚ ମାନିନି
ମୋ ମନରେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆସିଛି, ତାହା ଜାଣି, ହେ ଗର୍ବିତା—
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵୃଦ୍ଧଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଵିଶାରଦା
ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଯେ କଥାରେ ପ୍ରବୀଣ—
ଯତ୍ତେ ମନୋଗତଂ ଵିପ୍ର ତଦ୍ଦାସ୍ଯାମି ଗୃହାଣମେ
ତୁମର ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଦେବି; ଗ୍ରହଣ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ଦ୍ଵିଜଃ ପ୍ରାହ ନ ପ୍ରତ୍ଯେମି ସ୍ତ୍ରିଯା ଵଚଃ
ଏପରି କହିବାପରେ, ଦ୍ୱିଜ କହିଲେ: ମୁଁ ଜନାନୀଙ୍କର କଥାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେନି।
ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ଦ୍ଵିଜେନୋକ୍ତଂ ଵିରୋଚନଗୃହେଶ୍ଵରୀ
ଦ୍ୱିଜ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ବିରୋଚନଙ୍କ ଗୃହର ରାଣୀ—
ସ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୂତଵାକ୍ଯେନ ପ୍ରାହ୍ଲାଦିର୍ହୃଷ୍ଟମାନସଃ
ଦୂତର କଥାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟ ସହିତ।
ତମାଗତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ପତିଂ ଧର୍ମପରାଯଣା
ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଜଣେ ନାଇଁ, ତାଙ୍କ ପତିକୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଯଦା ତୁ ଜଗୃହେ ନୈଵ ଦତ୍ତମାସନମାଦରାତ୍
ସେ ଆଦର ସହିତ ଦେଇଥିବା ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେନି ଯେବେ—
ତଦ୍ଦୃତ୍ତାନ୍ତମୁପାଜ୍ଞାଯ ଦୈତ୍ଯରାଟ୍ ସ ଵିରୋଚନଃ
ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜା ବିରୋଚନ—
ଅଙ୍ଗୀକୃତେ ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ ତଦ୍ଵିଜ୍ଞାଯ ଚ ମାନସମ୍
ଦେତ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ସହମତି ଦେଲେ, ତାହାର ମନସିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି ପଡିଲା।
ତତସ୍ତୁ ଦଂପତୀ ତତ୍ର ମୁଗ୍ଧୌ ସ୍ଵକୃତଯା ଶୁଚା
ସେଠାରେ ଦମ୍ପତି ଦୁଇଜଣ, ଅବାକ ହୋଇ, ନିଜ କର୍ମର ଦୁଃଖରେ ଭାଗିଲେ।