ତତଃ ପ୍ରେଷ୍ଯାନ୍ସମାହୂଯ ଭର୍ତା ମେ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ, ସେବକମାନେକୁ ଡାକି, ମୋ ଭର୍ତା ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସୁତାମୁଦ୍ଵହତୋ ରାଜ୍ଞୋ ଯଚ୍ଚ ଲବ୍ଧଂ ମଯାଖିଲମ୍
ରାଜାଙ୍କ ଝିଅକୁ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଉପହାର ପାଇଛି—
ଇଯଂ ହି ସ୍ଵାମିନୀ ପ୍ରାପ୍ତା ତସ୍ଯ ଵିତ୍ତସ୍ଯ କିଙ୍କରାଃ
ଏହି ଜନାନୀ ଏବେ ସ୍ୱାମିନୀ ହେଇଛନ୍ତି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ସେ ଧନର ଦାସୀ ହେଇଗଲୁ ।
ଭର୍ତା ସମର୍ପଯାମାସ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଯୁକ୍ତୋ ଽଖିଲଂ ତଦା
ପତି ଆପଣଙ୍କ ଭଲପାଇବାରେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରିଦେଲେ ।
ଉଭଯୋସ୍ତତ୍ର ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯୋ ରାକ୍ଷସୀରାଜକନ୍ଯଯୋଃ
ସେଠାରେ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଝିଅଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଦ୍ଭୁତଂ ଭର୍ତୁର୍ଦେହଵିତ୍ତସମର୍ପଣମ୍
ପତି ତାଙ୍କ ଦେହ ଓ ଧନ ଦେଇବାର ଅଦ୍ଭୁତ କାମ ଦେଖି,
ଛିନ୍ନା ଗୌରିଵ ଖଙ୍ଗେନ ଗତାଃ ପ୍ରାଣା ମମାଭଵନ୍
ମୋ ପ୍ରାଣ ଗାଉ ତଳେ ତଳୱାର ଦେଇ ମାରିଦେଲେ ପରି ଚାଲିଗଲା ।
ତାମତୀତ୍ଯ ସୁଦୁଃଖାର୍ତା କାଷ୍ଠୀଲା ଚାଭଵଂ ଶୁଭେ
ସେ ଦୁଃଖ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ୟମନା ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲି, ଶୁଭେ ।
ଯା ଭର୍ତୁର୍ନାପଯେଦ୍ଵିତ୍ତଂ ଜୀଵିତଂ ଚ ଶୁଭାନନେ
ଓ ଶୁଭାନନେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ପତିଙ୍କ ଧନ ଓ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରେନାହିଁ,
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵାନିଶଂ ରକ୍ଷେତ୍ପତ୍ଯୁର୍ଵିତ୍ତଂ ଚ ଜୀଵିତମ୍
ଏହା ଜାଣି, ପତିଙ୍କ ଧନ ଓ ଜୀବନକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ ।
ପତିର୍ମାତା ପିତା ଵିତ୍ତଂ ଜୀଵିତଂ ଚ ଗୁରୁର୍ଗତିଃ
ପତି ହେଉଛନ୍ତି ମା, ବାପା, ଧନ, ଜୀବନ, ଗୁରୁ ଓ ଆଶ୍ରୟ ।
ଵିଷ୍ଣୋଃ ପଦଂ ଵିତ୍ତଶରୀରଲୁବ୍ଧା ପ୍ରଯାତି ଯାମୀଂ ଚ କୁଯୋନିପୀଡାମ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ଧନ ଓ ଦେହ ପାଇଁ ଲୋଭ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦକୁ ପାଉନାହିଁ; ବରଂ ଯମଙ୍କ ଲୋକ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଜନ୍ମର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଯାଇଥାଏ ।
ସନ୍ଧ୍ଯାଵଲୀ ନାମ ଭୃଶଂ ତାମୁଵାଚ ହ ସାଦରମ୍
ତାପରେ ସନ୍ଧ୍ୟାବଳୀ ଅତି ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
କଥଂ ଦୃଷ୍ଟା ମଯା ତ୍ଵଂ ଚ ଯାସ୍ଯନ୍ତୀ କୁତ୍ସିତାଂ ଗତିମ୍
ମୁଁ କିପରି ତୁମକୁ ଦେଖିଲି, ଯେଉଁ ଜଣେ ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି ?
ତନ୍ମେ ଵଦ ଵିଶାଲାଙ୍ଗେ ତ୍ଵାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁଃଖିତା ହ୍ଯହମ୍
ମୋତେ ଏହା କହ, ଓ ବିଶାଳାଙ୍ଗିନୀ; ତୁମକୁ ଦେଖି ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହେଇଛି ।
ଶରୀରଂ ତଵ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତଯା ମେ ଜାଯତେ ହୃଦି
ତୁମର ଦେହକୁ ଦେଖି, ମୋ ହୃଦୟରେ ଏହି ଭାବ ଉପଜିଛି ।
ତଥାପି ନୈଵ ମୁଚ୍ଯେଯଂ ସଦ୍ଯଃ କୁତ୍ସିତଯୋନିତଃ
ତଥାପି, ମୁଁ ଏହି ନିଚ୍ଚ ଜନ୍ମରୁ ସହଜରେ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବିନାହିଁ ।
ତନ୍ନିର୍ଦିଶାମି ସୁମହଦ୍ଗତିଦଂ ତ୍ଵଂ ନିଶାମଯ
ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗତି ପାଇବାର ଉପାୟ କୁହିବି; ଶୁଣ ।
ଯସ୍ମିନ୍ କ୍ରୋଶନ୍ତି ପାପାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକାନି ଚ
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍କର୍ମ ନଶ୍ଟ ହୁଏ,
ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ଚୋଷସି ସ୍ନାନଂ ଦୁର୍ଲଭଂ କୃଷ୍ଣସେଵନମ୍
ଯେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରିବା ଦୁର୍ଲଭ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ।
ଦେଵୈସ୍ତେଜଃ ପରିକ୍ଷିପ୍ତଂ ମାଘମାସେ ସ୍ଵକଂ ଜଲେ
ମାଘ ମାସରେ ଦେବତାଙ୍କର ତେଜ ତାଙ୍କର ନିଜ ଜଳରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ନେଦୃଶୀ ସଂଗରେ ଶୂରୈର୍ଗତିଃ ପ୍ରାପ୍ଯେତ ସୌଖ୍ଯଦା
ଯେଉଁ ପଥ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ସେଥିରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସରିତ୍ତଡାଗଵାପୀଷୁ ସ୍ନାନେ ସତ୍ତମମୀରିତମ୍
ନଦୀ, ପୋଖରୀ ଓ ଜଳାଶୟରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟ ଭାବରେ କହାଯାଇଛି।
ନ ସୌଖ୍ଯୈର୍ଲଭ୍ଯତେ ପୁଣ୍ଯଂ ଦୁଃଖୈରେଵାପ୍ଯତେ ତୁ ତତ୍
ସୁବିଧାରେ କେବେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେନାହିଁ; କଷ୍ଟ ଭୋଗିଲେ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।
ହୋମାର୍ଥଂ ସେଵନଂ ଵହ୍ନେର୍ନ ଚ ଶୀତାଦିହାନଯେ
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ସେବା କରାଯାଏ, କେବେ ଶୀତ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ।
ଆଚ୍ଛାଦିତେ ଘନୈର୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ହ୍ଯୁଦ୍ଗମିଷ୍ଯନ୍ତମର୍ଥଯେତ୍
ଆକାଶ ମେଘରେ ଢକିଯିବାବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।
ଵାଯୁନା ତାଡିତଂ ରାତ୍ରୌ ସ୍ନାନେ ଗଙ୍ଗାସମଂ ଵିଦୁଃ
ରାତିରେ ପବନରେ ଆଘାତିତ ହୋଇ ସ୍ନାନ କରିବା, ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ତନ୍ନାସ୍ତି ପାତକଂ ଯତ୍ତୁ ମାଘସ୍ନାନଂ ନ ଶୋଧଯେତ୍
ମାଘ ମାସରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଧ୍ଧି ନ କରିଲେ, ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ପାପ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଜୀଵତା ଭୁଜ୍ଯତେ ଦୁଃଖଂ ମୃତେନ ବହୁଲଂ ସୁଖମ୍
ଏହି ଜୀବନରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅଧିକ ସୁଖ ମିଳେ।
ଅହନ୍ଯହନି ଦାତଵ୍ଯାସ୍ତିଲାଃ ଶର୍କରଯାନ୍ଵିତାଃ
ପ୍ରତିଦିନ ତିଳ ଓ ଚିନି ମିଶାଇ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।