ଅଧୋମୁଖ୍ଯସ୍ରୁପୂର୍ଣାକ୍ଷୀ ବଭୂଵାହଂ ସୁଦୁଃଖିତା
ମୁଁ ମୁହଁ ନିମ୍ନକୁ କରି, ଆଖିରେ ଲୁହ ଭରି, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲି।
ନ ଦତ୍ତଂ କଙ୍କଣଂ ପାଣେର୍ନ ଦତ୍ତଂ କଟିସୂତ୍ରକମ୍
ମୋ ହାତରେ କେହି କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧାଇଲେ ନାହିଁ, ମୋ କମରରେ କେହି ଦାଗିନି ପିନ୍ଧାଇଲେ ନାହିଁ।
ଧନଜୀଵିତଯୋଃ ସ୍ଵାମୀ ଭର୍ତା ଲୋକେଷୁ ଗୀଯତେ
ଏହି ସଂସାରରେ ପତିକୁ ଧନ ଓ ଜୀବନର ମାଲିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କଥଂ ଯାସ୍ଯାମି ତଦ୍ଵେଶ୍ମ କଥଂ ସଂଭାଷଯେ ପୁନଃ
ମୁଁ କିପରି ସେଠାକୁ ଯିବି? ମୁଁ କିପରି ପୁଣିଥରେ ସେଠି କଥାହେବି?
ଏଵଂ ଵିଚିଂଯେ ଯାଦଦ୍ଧୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ଏପରି ଭାବିବା ସମୟରେ, ମୋ ହୃଦୟ ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଛତ୍ରେଣ ଶଶିଵର୍ଣେନ ଶୋଭମାନା ସୁକୋମଲା
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚାନ୍ଦ୍ରପରି ଧଳା ଛତା ତଳେ, ସେ ସୁନ୍ଦର ଓ ନରମ ଦେହରେ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେ ସମାଗତ୍ଯ ପୁରୁଷାଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ମାମସକୃଚ୍ଛଭେ
ସେମାନେ ଆସି ମୋତେ ବାରମ୍ବାର ଡାକିଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଧନରତ୍ନଯୁତୋ ଭର୍ତା ସଦ୍ଧିଭାର୍ଯଃ ସମାଗତଃ
ଧନ ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଭର୍ତା, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏକାସାଥି ଆସିଲେ।
ପ୍ରେଷିତାଃ ସତ୍ଵରଂ ପତ୍ଯା ସଂସ୍ଥିତାଂ ପିତୃଵେଶ୍ମନି
ଭର୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୱରିତ ପଠାଯାଇ, ସେ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ନୈଵୋତ୍ତରମଦାଂ ତେଭ୍ଯଃ କିଞ୍ଚିନ୍ମୌନଂ ସମାସ୍ଥିତା
ସେ କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଲେନି, ଚୁପଚାପ ରହିଲେ।
ଆହୂତା ସ୍ଵାମିନା ଗଚ୍ଛ ସମ୍ମାନେନ ତଦନ୍ତିକମ୍
ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଡାକରେ, ସେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସହିତ ତାଙ୍କଠାରେ ଯିବାକୁ କହାଯାଇଲେ।
ସା ତୁ ଧ୍ଵାଙ୍କ୍ଷୀ ଭଵେତ୍ପୁତ୍ରି ଜନ୍ମାନି ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ
କିନ୍ତୁ, ମୁଁ କହୁଛି ଝିଅ, ସେ ପନ୍ଦର ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଲୁ ହେଇ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ଦୋଲାମାରୋପ୍ଯ ଗଚ୍ଛେତି ପ୍ରୋଚୁଃ ସ୍ନିଗ୍ଧା ମୁହୁର୍ମୁର୍ହୁଃ
ସେମାନେ ସ୍ନେହରେ ପୁନଃପୁନଃ କହିଲେ, 'ଯାଉ, ଡୋଲାରେ ବସ।'
ଜଗ୍ମୁର୍ମହୋଦଯପୁରଂ ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ମେ ପତିଃ
ସେ ମହୋଦୟ ନଗରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ଭର୍ତା ବସିଛନ୍ତି।
ଆସନୀଯୈଶ୍ଚ ଭୋଜ୍ଯୈଶ୍ଚ ଧନୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈର୍ଯୁତଂ ତତଃ
ସେଠାରେ ଆସନ, ଖାଦ୍ୟ, ଧନ ଓ ବସ୍ତ୍ରରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା କୁରୁତାଂ ପ୍ରଣତିଂ ମମ ସୁନ୍ଦରି
ସ୍ନେହ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ, ମୋତେ ପ୍ରଣାମ କର, ମୋ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଭର୍ତୃଵାକ୍ଯେନ ସଂପ୍ରୀତା ସ୍ନାତ୍ଵାଭୁଜଂ ତଥାହୃତା
ଭର୍ତାଙ୍କ ଉକ୍ତିରେ ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ସ୍ନାନ କରି, ପରେ ତାଙ୍କଠାରେ ନେଇଯାଉଥିଲେ।
ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଚିରଂ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ପର୍ଯଙ୍କେ ସଂନ୍ଯଵେଶଯତ୍
ଭର୍ତା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପରିଂକରେ ବସାଇଲେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ କର୍ତଵ୍ଯମସ୍ଯାଶ୍ଚରଣସେଵନମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କ ପାଦ ସେବା କରିବାକୁ ଉଚିତ।
ପତ୍ଯୁର୍ଵାକ୍ଯାତ୍ତତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଗୃହୀତୌ ଚରଣୌ ମମ
ଭର୍ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମୋ ପାଦ ଧରିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରେଷ୍ଯାନ୍ସମାହୂଯ ଭର୍ତା ମେ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ, ସେବକମାନେକୁ ଡାକି, ମୋ ଭର୍ତା ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସୁତାମୁଦ୍ଵହତୋ ରାଜ୍ଞୋ ଯଚ୍ଚ ଲବ୍ଧଂ ମଯାଖିଲମ୍
ରାଜାଙ୍କ ଝିଅକୁ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଉପହାର ପାଇଛି—
ଇଯଂ ହି ସ୍ଵାମିନୀ ପ୍ରାପ୍ତା ତସ୍ଯ ଵିତ୍ତସ୍ଯ କିଙ୍କରାଃ
ଏହି ଜନାନୀ ଏବେ ସ୍ୱାମିନୀ ହେଇଛନ୍ତି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ସେ ଧନର ଦାସୀ ହେଇଗଲୁ ।
ଭର୍ତା ସମର୍ପଯାମାସ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଯୁକ୍ତୋ ଽଖିଲଂ ତଦା
ପତି ଆପଣଙ୍କ ଭଲପାଇବାରେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରିଦେଲେ ।
ଉଭଯୋସ୍ତତ୍ର ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯୋ ରାକ୍ଷସୀରାଜକନ୍ଯଯୋଃ
ସେଠାରେ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଝିଅଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଦ୍ଭୁତଂ ଭର୍ତୁର୍ଦେହଵିତ୍ତସମର୍ପଣମ୍
ପତି ତାଙ୍କ ଦେହ ଓ ଧନ ଦେଇବାର ଅଦ୍ଭୁତ କାମ ଦେଖି,
ଛିନ୍ନା ଗୌରିଵ ଖଙ୍ଗେନ ଗତାଃ ପ୍ରାଣା ମମାଭଵନ୍
ମୋ ପ୍ରାଣ ଗାଉ ତଳେ ତଳୱାର ଦେଇ ମାରିଦେଲେ ପରି ଚାଲିଗଲା ।
ତାମତୀତ୍ଯ ସୁଦୁଃଖାର୍ତା କାଷ୍ଠୀଲା ଚାଭଵଂ ଶୁଭେ
ସେ ଦୁଃଖ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ୟମନା ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲି, ଶୁଭେ ।
ଯା ଭର୍ତୁର୍ନାପଯେଦ୍ଵିତ୍ତଂ ଜୀଵିତଂ ଚ ଶୁଭାନନେ
ଓ ଶୁଭାନନେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ପତିଙ୍କ ଧନ ଓ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରେନାହିଁ,
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵାନିଶଂ ରକ୍ଷେତ୍ପତ୍ଯୁର୍ଵିତ୍ତଂ ଚ ଜୀଵିତମ୍
ଏହା ଜାଣି, ପତିଙ୍କ ଧନ ଓ ଜୀବନକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ ।