ରାକ୍ଷସ୍ଯା ଵଚନେନେହ ପରିଣୀଯ ନୃପାତ୍ମଜାମ୍
ରାକ୍ଷସୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଏଠାରେ ସେ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ।
ଆରୁହ୍ଯ କରିଣୀରୂପାଂ ରାକ୍ଷସୀଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରତଃ
ହାତୀ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଧନରତ୍ନସମାଯୁକ୍ତୋ ଭାର୍ଯାଦ୍ଵଯସମନ୍ଵିତଃ
ଧନ ଓ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଇଜଣ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ସେ ଥିଲେ।
ବହୁଶୋ ଭର୍ତ୍ସିତା ରୂକ୍ଷୈର୍ଵଚନୈର୍ମର୍ମଭେଦିଭିଃ
ସେ ବାରମ୍ବାର କଠୋର ଓ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯିବା କଥାରେ ତିରସ୍କୃତ ହେଉଥିଲେ।
ଯସ୍ତ୍ଵଯା ନିର୍ଦ୍ଧନଃ ପୂର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତଃ ସୁଦୀନଵତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଦରିଦ୍ର ଓ ଦୁଃଖିତ ଭାବରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲ,
କାନ୍ତାର୍ଜିତାନି ସୁଭଗେ ସ୍ଥିରାଣୀତି ନିଗଦ୍ଯତେ
ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ପ୍ରିୟଜନ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ ଜିନିଷ ସଦା ଟିକି ରହେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ପ୍ରଵେଶୋ ଽପି ଦୁଷ୍କରସ୍ତସ୍ଯ ଵେଶ୍ମନି
ଭବିଷ୍ୟତରେ ସେ ଲୋକ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟକର ହେବ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ଦୁରାଚାରେ ସୁଖଦଂ ନ କଦାଚନ
ଖରାପ ଆଚରଣ ଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ତ୍ଵାଂ ସ୍ନେହହୀନଚିତ୍ତସ୍ତୁ ନ କଦାଚିନ୍ମିଲିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟରେ ତୁମ ପାଇଁ ସ୍ନେହ ନାହିଁ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବେ ନାହିଁ।
ଦଂପକତ୍ଯୋର୍ମିଲନଂ ଲୋକେ ଵୈକଲ୍ଯକରଣଂ ମହତ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ପତି-ପତ୍ନୀଙ୍କର ଏକତ୍ରତା ଯଦି ମନମୁହିଁ ଭାବରେ ହୁଏ, ତେବେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଆଣେ।
ଅଧୋମୁଖ୍ଯସ୍ରୁପୂର୍ଣାକ୍ଷୀ ବଭୂଵାହଂ ସୁଦୁଃଖିତା
ମୁଁ ମୁହଁ ନିମ୍ନକୁ କରି, ଆଖିରେ ଲୁହ ଭରି, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲି।
ନ ଦତ୍ତଂ କଙ୍କଣଂ ପାଣେର୍ନ ଦତ୍ତଂ କଟିସୂତ୍ରକମ୍
ମୋ ହାତରେ କେହି କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧାଇଲେ ନାହିଁ, ମୋ କମରରେ କେହି ଦାଗିନି ପିନ୍ଧାଇଲେ ନାହିଁ।
ଧନଜୀଵିତଯୋଃ ସ୍ଵାମୀ ଭର୍ତା ଲୋକେଷୁ ଗୀଯତେ
ଏହି ସଂସାରରେ ପତିକୁ ଧନ ଓ ଜୀବନର ମାଲିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କଥଂ ଯାସ୍ଯାମି ତଦ୍ଵେଶ୍ମ କଥଂ ସଂଭାଷଯେ ପୁନଃ
ମୁଁ କିପରି ସେଠାକୁ ଯିବି? ମୁଁ କିପରି ପୁଣିଥରେ ସେଠି କଥାହେବି?
ଏଵଂ ଵିଚିଂଯେ ଯାଦଦ୍ଧୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ଏପରି ଭାବିବା ସମୟରେ, ମୋ ହୃଦୟ ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଛତ୍ରେଣ ଶଶିଵର୍ଣେନ ଶୋଭମାନା ସୁକୋମଲା
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚାନ୍ଦ୍ରପରି ଧଳା ଛତା ତଳେ, ସେ ସୁନ୍ଦର ଓ ନରମ ଦେହରେ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେ ସମାଗତ୍ଯ ପୁରୁଷାଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ମାମସକୃଚ୍ଛଭେ
ସେମାନେ ଆସି ମୋତେ ବାରମ୍ବାର ଡାକିଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଧନରତ୍ନଯୁତୋ ଭର୍ତା ସଦ୍ଧିଭାର୍ଯଃ ସମାଗତଃ
ଧନ ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଭର୍ତା, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏକାସାଥି ଆସିଲେ।
ପ୍ରେଷିତାଃ ସତ୍ଵରଂ ପତ୍ଯା ସଂସ୍ଥିତାଂ ପିତୃଵେଶ୍ମନି
ଭର୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୱରିତ ପଠାଯାଇ, ସେ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ନୈଵୋତ୍ତରମଦାଂ ତେଭ୍ଯଃ କିଞ୍ଚିନ୍ମୌନଂ ସମାସ୍ଥିତା
ସେ କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଲେନି, ଚୁପଚାପ ରହିଲେ।
ଆହୂତା ସ୍ଵାମିନା ଗଚ୍ଛ ସମ୍ମାନେନ ତଦନ୍ତିକମ୍
ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଡାକରେ, ସେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସହିତ ତାଙ୍କଠାରେ ଯିବାକୁ କହାଯାଇଲେ।
ସା ତୁ ଧ୍ଵାଙ୍କ୍ଷୀ ଭଵେତ୍ପୁତ୍ରି ଜନ୍ମାନି ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ
କିନ୍ତୁ, ମୁଁ କହୁଛି ଝିଅ, ସେ ପନ୍ଦର ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଲୁ ହେଇ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ଦୋଲାମାରୋପ୍ଯ ଗଚ୍ଛେତି ପ୍ରୋଚୁଃ ସ୍ନିଗ୍ଧା ମୁହୁର୍ମୁର୍ହୁଃ
ସେମାନେ ସ୍ନେହରେ ପୁନଃପୁନଃ କହିଲେ, 'ଯାଉ, ଡୋଲାରେ ବସ।'
ଜଗ୍ମୁର୍ମହୋଦଯପୁରଂ ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ମେ ପତିଃ
ସେ ମହୋଦୟ ନଗରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ଭର୍ତା ବସିଛନ୍ତି।
ଆସନୀଯୈଶ୍ଚ ଭୋଜ୍ଯୈଶ୍ଚ ଧନୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈର୍ଯୁତଂ ତତଃ
ସେଠାରେ ଆସନ, ଖାଦ୍ୟ, ଧନ ଓ ବସ୍ତ୍ରରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା କୁରୁତାଂ ପ୍ରଣତିଂ ମମ ସୁନ୍ଦରି
ସ୍ନେହ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ, ମୋତେ ପ୍ରଣାମ କର, ମୋ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଭର୍ତୃଵାକ୍ଯେନ ସଂପ୍ରୀତା ସ୍ନାତ୍ଵାଭୁଜଂ ତଥାହୃତା
ଭର୍ତାଙ୍କ ଉକ୍ତିରେ ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ସ୍ନାନ କରି, ପରେ ତାଙ୍କଠାରେ ନେଇଯାଉଥିଲେ।
ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଚିରଂ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ପର୍ଯଙ୍କେ ସଂନ୍ଯଵେଶଯତ୍
ଭର୍ତା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପରିଂକରେ ବସାଇଲେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ କର୍ତଵ୍ଯମସ୍ଯାଶ୍ଚରଣସେଵନମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କ ପାଦ ସେବା କରିବାକୁ ଉଚିତ।
ପତ୍ଯୁର୍ଵାକ୍ଯାତ୍ତତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଗୃହୀତୌ ଚରଣୌ ମମ
ଭର୍ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମୋ ପାଦ ଧରିଲେ।