ସାପତ୍ନଭାଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସୁତାଂ ମେ ପରିପାଲଯ
ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ଛାଡ଼ି, ମୋ ଝିଅଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ପୁରସ୍ଯ ଵିଷଯସ୍ଯାପି ସ୍ଵାମିନୀ ତ୍ଵଂ ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେ ଏହି ସହର ଓ ଦେଶର ମାଲିକା—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ସୁଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ନିଶାଚରୀ
ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ନାରୀ
ଉଵାଚ ଚ ଧରାପାଲଂ ପ୍ରଦାନାଯ କୃତୋଦ୍ଯମମ୍
ମାଟିର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ କଥା କହିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦ୍ଵିତୀଯା ଭାର୍ଯେଯଂ ଭଵତ୍ଵସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନଃ
ଏହିଯୋଗୁ, ଏହି ଜଣେ ମହିଳା ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଉ।
ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ନାଗରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଫାଲ୍ଗୁନେ ଧଵଲେ ଦଲେ
ସମସ୍ତ ନାଗରିକଙ୍କ ସହିତ, ଫାଲଗୁନ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ,
ନଟନର୍ତକଯୁକ୍ତେନ ଗୀତଵାଦ୍ଯେନ ଭୂରିଣା
ଅଭିନୟ କଳାକାର ଓ ନୃତ୍ୟକାରଙ୍କ ସହିତ, ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତର ଅଧିକ ରସରେ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରାଯାଉଥିଲା।
ଏଵଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତେ ତୁଭ୍ଯଂ ସଦା କ୍ଷେମକରୀ ହ୍ଯହମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ମୁଁ ସଦା ତୁମର ଭଲରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ; ମୁଁ ସଦା ତୁମର ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯାଃ ସୁଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ନୃପତିସ୍ତଦା
ସେ ନାରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ରାଜା ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ରାଜକନ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହ୍ଯୋକ୍ତଵିଧିନା ଶୁଭାମ୍
ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିୟମିତ ରୀତିରେ ଶୁଭ ରାଜକନ୍ୟାକୁ ଗୃହଣ କଲେ।
ରାକ୍ଷସ୍ଯା ଵଚନେନେହ ପରିଣୀଯ ନୃପାତ୍ମଜାମ୍
ରାକ୍ଷସୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଏଠାରେ ସେ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ।
ଆରୁହ୍ଯ କରିଣୀରୂପାଂ ରାକ୍ଷସୀଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରତଃ
ହାତୀ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଧନରତ୍ନସମାଯୁକ୍ତୋ ଭାର୍ଯାଦ୍ଵଯସମନ୍ଵିତଃ
ଧନ ଓ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଇଜଣ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ସେ ଥିଲେ।
ବହୁଶୋ ଭର୍ତ୍ସିତା ରୂକ୍ଷୈର୍ଵଚନୈର୍ମର୍ମଭେଦିଭିଃ
ସେ ବାରମ୍ବାର କଠୋର ଓ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯିବା କଥାରେ ତିରସ୍କୃତ ହେଉଥିଲେ।
ଯସ୍ତ୍ଵଯା ନିର୍ଦ୍ଧନଃ ପୂର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତଃ ସୁଦୀନଵତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଦରିଦ୍ର ଓ ଦୁଃଖିତ ଭାବରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲ,
କାନ୍ତାର୍ଜିତାନି ସୁଭଗେ ସ୍ଥିରାଣୀତି ନିଗଦ୍ଯତେ
ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ପ୍ରିୟଜନ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ ଜିନିଷ ସଦା ଟିକି ରହେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ପ୍ରଵେଶୋ ଽପି ଦୁଷ୍କରସ୍ତସ୍ଯ ଵେଶ୍ମନି
ଭବିଷ୍ୟତରେ ସେ ଲୋକ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟକର ହେବ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ଦୁରାଚାରେ ସୁଖଦଂ ନ କଦାଚନ
ଖରାପ ଆଚରଣ ଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ତ୍ଵାଂ ସ୍ନେହହୀନଚିତ୍ତସ୍ତୁ ନ କଦାଚିନ୍ମିଲିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟରେ ତୁମ ପାଇଁ ସ୍ନେହ ନାହିଁ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବେ ନାହିଁ।
ଦଂପକତ୍ଯୋର୍ମିଲନଂ ଲୋକେ ଵୈକଲ୍ଯକରଣଂ ମହତ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ପତି-ପତ୍ନୀଙ୍କର ଏକତ୍ରତା ଯଦି ମନମୁହିଁ ଭାବରେ ହୁଏ, ତେବେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଆଣେ।
ଅଧୋମୁଖ୍ଯସ୍ରୁପୂର୍ଣାକ୍ଷୀ ବଭୂଵାହଂ ସୁଦୁଃଖିତା
ମୁଁ ମୁହଁ ନିମ୍ନକୁ କରି, ଆଖିରେ ଲୁହ ଭରି, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲି।
ନ ଦତ୍ତଂ କଙ୍କଣଂ ପାଣେର୍ନ ଦତ୍ତଂ କଟିସୂତ୍ରକମ୍
ମୋ ହାତରେ କେହି କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧାଇଲେ ନାହିଁ, ମୋ କମରରେ କେହି ଦାଗିନି ପିନ୍ଧାଇଲେ ନାହିଁ।
ଧନଜୀଵିତଯୋଃ ସ୍ଵାମୀ ଭର୍ତା ଲୋକେଷୁ ଗୀଯତେ
ଏହି ସଂସାରରେ ପତିକୁ ଧନ ଓ ଜୀବନର ମାଲିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କଥଂ ଯାସ୍ଯାମି ତଦ୍ଵେଶ୍ମ କଥଂ ସଂଭାଷଯେ ପୁନଃ
ମୁଁ କିପରି ସେଠାକୁ ଯିବି? ମୁଁ କିପରି ପୁଣିଥରେ ସେଠି କଥାହେବି?
ଏଵଂ ଵିଚିଂଯେ ଯାଦଦ୍ଧୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ଏପରି ଭାବିବା ସମୟରେ, ମୋ ହୃଦୟ ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଛତ୍ରେଣ ଶଶିଵର୍ଣେନ ଶୋଭମାନା ସୁକୋମଲା
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚାନ୍ଦ୍ରପରି ଧଳା ଛତା ତଳେ, ସେ ସୁନ୍ଦର ଓ ନରମ ଦେହରେ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେ ସମାଗତ୍ଯ ପୁରୁଷାଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ମାମସକୃଚ୍ଛଭେ
ସେମାନେ ଆସି ମୋତେ ବାରମ୍ବାର ଡାକିଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଧନରତ୍ନଯୁତୋ ଭର୍ତା ସଦ୍ଧିଭାର୍ଯଃ ସମାଗତଃ
ଧନ ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଭର୍ତା, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏକାସାଥି ଆସିଲେ।
ପ୍ରେଷିତାଃ ସତ୍ଵରଂ ପତ୍ଯା ସଂସ୍ଥିତାଂ ପିତୃଵେଶ୍ମନି
ଭର୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୱରିତ ପଠାଯାଇ, ସେ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ନୈଵୋତ୍ତରମଦାଂ ତେଭ୍ଯଃ କିଞ୍ଚିନ୍ମୌନଂ ସମାସ୍ଥିତା
ସେ କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଲେନି, ଚୁପଚାପ ରହିଲେ।