ତଲ୍ପସ୍ଥା ରକ୍ଷସା ରାତ୍ରୌ ସ୍ଵପୁରସ୍ଥା ହୃତା ଦ୍ଵିଜ
ମୁଁ ରାତିରେ ମୋ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ, ଏକ ରାକ୍ଷସ ମୋ ନିଜ ସହରରୁ ମୋତେ ନେଇଯାଇଥିଲା, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ସମାଶ୍ଵସିହି ଶୋକଂ ତ୍ଵଂ ମା କୃଥା ମତ୍କୃତେ କ୍ଵଚିତ୍
ତୁମେ ମନ ମଜବୁତ କର, ମୋ ପାଇଁ କେବେ ମନେ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ତଵ କୀର୍ତିକରୀ ତଦ୍ଵନ୍ମାତୁଃ ସୌଶୀଲ୍ଯସୂଚିକା
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ମହିମା ଦେଉଛି, ଏବଂ ଏହା ମୋର ମାଆଙ୍କର ଉତ୍ତମ ସ୍ୱଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରମାଣ କରେ।
ଅବାହୁରିତି ଵିଖ୍ଯାତଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସୁଦ୍ଯୁମ୍ରସନ୍ନିଧୌ
ଅବାହୁ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ରାଜନ୍ନୁପାଗତା ନଷ୍ଟା ଦିହିତା ତଵ ମାନଦ
ହେ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କ ହରାଇଯାଇଥିବା କନ୍ୟା ପୁଣି ଫେରିଆସିଛି, ହେ ମାନଦାତା।
ପୁରବାହ୍ଯେ ସ୍ଥିତା ଦୃଷ୍ଟା ମଯା ଜ୍ଞାତା ନ ଚାଭଵତ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସହର ବାହାରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ଦେଖିଲି, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋତେ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଵିପ୍ଲୁତାହଂ ଵଦତି ମାଂ ଜାନାତୁ ସମାଗତାମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଅକ୍ଷତ ଅଛି, ସବୁଠୁ ମୁଁ ପୁଣି ଫେରିଛି ବୋଲି ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତୁ।'
ତଦଦ୍ଭୁତଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୁରପାଲସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସହରର ରକ୍ଷକଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ସେ ତକ୍ଷଣାତ୍ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ।
ସ ତୁ ଗତ୍ଵା ପୁରାଦ୍ବ୍ରାହ୍ଯେ ଗଙ୍ଗାତୀରେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାମ୍
ସେ ସହରରୁ ବାହାରି ଗଲେ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସହଜେ ନୈଵ ଵେଷେଣ ଭୂଷିତାଂ ଭୂଷଣପ୍ରିଯାମ୍
ସେ ସାଧାରଣ ଭଳି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗହନା ପ୍ରେମିକା ଥିଲେ ଏବଂ ସେ ନିଜ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ଦୂରାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନ୍ତିକଂ ଗତ୍ଵା ପର୍ଯଷ୍ଵଜତ ଭୂପତିଃ
ଦୂରରୁ ଦେଖି, ରାଜା ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ତତଶ୍ଚ ମାତ୍ରା ସଂଗମ୍ଯ ହୃଷ୍ଟଯା ହର୍ଷିତାନ୍ତରା
ତାପରେ ସେ ମାଆ ସହିତ ମିଶିଲେ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ।
ସୁପ୍ତାହଂ ରତ୍ନଶାଲାଯାଂ ସଖୀଭିଃ ପରିଵାରିତା
ମୁଁ ରତ୍ନମଣିର ହଳରେ, ସଖୀମାନେ ଚାରିପଟେ ଥିବାବେଳେ ଶୁଇଥିଲି।
ଚିନ୍ତଯତ୍ନୀ ଭର୍ତୃଯୋଗଂ ନିଶୀଥେ ରକ୍ଷସା ହୃତା
ମୁଁ ରାତିରେ ପତି ସଙ୍ଗ ଭାବିଥିଲି, ଏବେଳେ ଏକ ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ଧରିନେଲା।
ନାନାରତ୍ନମଯେ ତତ୍ର ଗୁହାଯାଂ ସ୍ଥାପିତା ହ୍ଯହମ୍
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଗୁହାରେ ମୋତେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ତ୍ଵିଯଂ ସୁଭ୍ରୂର୍ଯା ତିଷ୍ଠତି ସୁମଧ୍ଯମା
ଏହି ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଓ ସ୍ଲିମ୍ ଦେହ ଥିବା ଜଣେ ଜଣାଣୀ ତାଙ୍କର ଜୀବନସଂଗିନୀ, ଏଠି ଦଣ୍ଡାଇଛନ୍ତି।
ଅନଯା ବୁଦ୍ଧିଯୋଗେନ ଶକ୍ତ୍ଯା ଶକ୍ରସ୍ଯ ଭୂପତେ
ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜା, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିଥିଲେ।
ପୁରୈଵ ମମ ତଂ ଶୈଲଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦେଵେନ ଭୂସୁରଃ
ବହୁଦିନ ପୂର୍ବେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ମୋ ସେଇ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଵିପ୍ରେଣ ସଂଵିଦଂ କୃତ୍ଵା ଦାଂପତ୍ଯେ ନିଜକର୍ମଣା
ଏହିପରି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ ବିବାହ ପାଇଁ ଚୁକ୍ତି କରି, ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଲେ।
ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ପତିଂ ଵିପ୍ରଂ ହସ୍ତିନୀରୂପଧାରିଣୀ
ଏଭଳି କରି, ହସ୍ତି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ସେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ସମାଯାତାତ୍ର ଭୂପାଲ ମାମତ୍ତୁଂ ତଵ ମନ୍ଦିରମ୍
ହେ ରାଜା, ସେ ଏଠାକୁ ଆସି, ମୋତେ ନେଇଯିବା ପାଇଁ ତୁମ ରାଜପାଳିସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତସ୍ମାଦିମାଂ ପୂଜଯସ୍ଵ ସତ୍କୃତ୍ଯାଗ୍ରଜସଂଯୁତାମ୍
ଏହିଯୋଗୁ, ମୋତେ ଓ ମୋ ଆଗଜଣୀ ଭଉଣୀକୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନ କର।
ଅନେନୈକାସନଗତା ଜାତା ଭର୍ତା ସ ମେ ଭଵତ୍
ଏହିପରି ଏକ ଆସନରେ ବସି, ସେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ନାନ୍ଯ ଇତ୍ଥଂ ପୁରାଣେଷୁ ଶ୍ରୂଯତେ ହ୍ଯାଗମେଷ୍ଵପି
ଏପରି ଘଟଣା ପୁରାତନ କଥା କିମ୍ବା ଶାସ୍ତ୍ରରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ।
ଧର୍ମତ ସ୍ତେନ ମଦ୍ଭର୍ତା ଭଵେଦେଷା ମତିର୍ମମ
ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ—ମୋର ଏହି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ।
ଦେହି ଵିପ୍ରାଯ ମାଂ ତାତ ପିତମନ୍ଯଂ ଵୃଣେ ନ ଚ
ପିତାଜୀ, ମୋତେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଅ; ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ବାଛିନାହିଁ।
ସାଂତ୍ଵଯାମାସ ତନ୍ଵଙ୍ଗୀଂ ରାକ୍ଷସୀଂ ପ୍ରଶ୍ରଯାନତଃ
ସେ ନମ୍ରତା ସହିତ ସେଇ ସୁକୁମାର ଦାନବୀକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ଯଦର୍ଥଂ ନିହତଃ କାନ୍ତସ୍ତ୍ଵଯା ପୂର୍ଵତରଃ ସତି
ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ତୁମ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ,
ଇମମିଚ୍ଛତି ଭର୍ତାରଂ ଯୋ ଽଯଂ ଭର୍ତା କୃତସ୍ତ୍ଵଯା
ସେ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଏବେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କରିଛ।
ଅନୁମୋଦଯ ସାହାଯ୍ଯେ ସୁତାଂ ମମ ସୁଲୋଚନେ ପ୍ରତିପନ୍ନେ ତୁ ଵଚସି ରାଜ୍ଞା ତୁଷ୍ଟା ତୁ ରାକ୍ଷସୀ
ହେ ସୁନ୍ଦର ନୟନବତୀ, ମୋ ଝିଅଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ; ରାଜାଙ୍କ କଥା ମାନିବା ପରେ, ସେଇ ଦାନବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।