ମୃତ୍ଯୁଂ ପ୍ରାତ୍ଯୁଂ ନରଃ କାମଂ କୃତକୃତ୍ଯୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵନ୍
ଏଠାରେ ଯିଏ ଇଚ୍ଛାରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳ ହୁଏ।
ଭୋଗିନୀମପି ମୋକ୍ଷାଯ କିଂ ପୁନର୍ଵ୍ରତଧାରିଣାମ୍
ଏଠାରେ ଏକ ଭୋଗିନୀ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାଏ—ତେଣୁ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ତ ଅବଶ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଵିଯୋଜିତା ତୁ ଯା ପୂର୍ଵଂ ତେନ ଦୁଷ୍ଟେନ ରକ୍ଷସା
ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ—
ଏଷ ପ୍ରଭାଵୋ ଽପି ହିତଃ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯାସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ମ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ଏହି ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଭୂତଵ୍ଯଭଵିଷ୍ଯାଣି ଜ୍ଞାନାଜ୍ଞାନକୃତାନି ଚ
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ ପୂର୍ବ, ବର୍ତ୍ତମାନ କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟତରେ, ଜାଣି କିମ୍ବା ଅଜାଣି କରାଯାଇଛି—
ଯସ୍ଯାଂ ମୃତା ଦୁଃଖମନନ୍ତମୁଗ୍ରଂ ଭୁଞ୍ଜନ୍ତି ମର୍ତ୍ଯା ଯମଯାତନାଂ ନୋ
ଏଠାରେ ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ ମାନବ ଅନନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଯମ ଯାତନା ଭୋଗ କରିବେ ନାହିଁ।
ପୃଷ୍ଠାତ୍କରୋଣୁରୂପିଣ୍ଯାଃ ସକନ୍ଯୋ ଽଵାତରଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ମୃଗୀ ଆକୃତି ଥିବା ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ପଛରୁ, ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକ କନ୍ୟା ସହିତ ଅବତରିଲେ।
କ୍ଷପାଚରୀ କ୍ଷପାନାଥଵକ୍ତ୍ରା ପୀନୋନ୍ନତସ୍ତନୀ
ସେ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ଜଣେ ନାରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ମୁହଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ ଓ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ।
ବାହ୍ଯରକ୍ଷାସ୍ଥିତ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପୁରପାଲମୁଵାଚ ହ
ବାହାର ରକ୍ଷା ସ୍ଥାନରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ସେ ଆସିଥିବା ସହର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବ୍ରୂହି ମାଂ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତାଂ ରତ୍ନଶାଲାଂ ପୁରା ହୃତାମ୍
ମୋତେ କୁହ, ମୁଁ ଆସିଛି—ପୂର୍ବେ ହରାଯାଇଥିବା ରତ୍ନଶାଳା କେଉଁଠି?
ତଲ୍ପସ୍ଥା ରକ୍ଷସା ରାତ୍ରୌ ସ୍ଵପୁରସ୍ଥା ହୃତା ଦ୍ଵିଜ
ମୁଁ ରାତିରେ ମୋ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ, ଏକ ରାକ୍ଷସ ମୋ ନିଜ ସହରରୁ ମୋତେ ନେଇଯାଇଥିଲା, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ସମାଶ୍ଵସିହି ଶୋକଂ ତ୍ଵଂ ମା କୃଥା ମତ୍କୃତେ କ୍ଵଚିତ୍
ତୁମେ ମନ ମଜବୁତ କର, ମୋ ପାଇଁ କେବେ ମନେ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ତଵ କୀର୍ତିକରୀ ତଦ୍ଵନ୍ମାତୁଃ ସୌଶୀଲ୍ଯସୂଚିକା
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ମହିମା ଦେଉଛି, ଏବଂ ଏହା ମୋର ମାଆଙ୍କର ଉତ୍ତମ ସ୍ୱଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରମାଣ କରେ।
ଅବାହୁରିତି ଵିଖ୍ଯାତଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସୁଦ୍ଯୁମ୍ରସନ୍ନିଧୌ
ଅବାହୁ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ରାଜନ୍ନୁପାଗତା ନଷ୍ଟା ଦିହିତା ତଵ ମାନଦ
ହେ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କ ହରାଇଯାଇଥିବା କନ୍ୟା ପୁଣି ଫେରିଆସିଛି, ହେ ମାନଦାତା।
ପୁରବାହ୍ଯେ ସ୍ଥିତା ଦୃଷ୍ଟା ମଯା ଜ୍ଞାତା ନ ଚାଭଵତ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସହର ବାହାରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ଦେଖିଲି, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋତେ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଵିପ୍ଲୁତାହଂ ଵଦତି ମାଂ ଜାନାତୁ ସମାଗତାମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଅକ୍ଷତ ଅଛି, ସବୁଠୁ ମୁଁ ପୁଣି ଫେରିଛି ବୋଲି ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତୁ।'
ତଦଦ୍ଭୁତଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୁରପାଲସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସହରର ରକ୍ଷକଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ସେ ତକ୍ଷଣାତ୍ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ।
ସ ତୁ ଗତ୍ଵା ପୁରାଦ୍ବ୍ରାହ୍ଯେ ଗଙ୍ଗାତୀରେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାମ୍
ସେ ସହରରୁ ବାହାରି ଗଲେ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସହଜେ ନୈଵ ଵେଷେଣ ଭୂଷିତାଂ ଭୂଷଣପ୍ରିଯାମ୍
ସେ ସାଧାରଣ ଭଳି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗହନା ପ୍ରେମିକା ଥିଲେ ଏବଂ ସେ ନିଜ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ଦୂରାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନ୍ତିକଂ ଗତ୍ଵା ପର୍ଯଷ୍ଵଜତ ଭୂପତିଃ
ଦୂରରୁ ଦେଖି, ରାଜା ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ତତଶ୍ଚ ମାତ୍ରା ସଂଗମ୍ଯ ହୃଷ୍ଟଯା ହର୍ଷିତାନ୍ତରା
ତାପରେ ସେ ମାଆ ସହିତ ମିଶିଲେ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ।
ସୁପ୍ତାହଂ ରତ୍ନଶାଲାଯାଂ ସଖୀଭିଃ ପରିଵାରିତା
ମୁଁ ରତ୍ନମଣିର ହଳରେ, ସଖୀମାନେ ଚାରିପଟେ ଥିବାବେଳେ ଶୁଇଥିଲି।
ଚିନ୍ତଯତ୍ନୀ ଭର୍ତୃଯୋଗଂ ନିଶୀଥେ ରକ୍ଷସା ହୃତା
ମୁଁ ରାତିରେ ପତି ସଙ୍ଗ ଭାବିଥିଲି, ଏବେଳେ ଏକ ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ଧରିନେଲା।
ନାନାରତ୍ନମଯେ ତତ୍ର ଗୁହାଯାଂ ସ୍ଥାପିତା ହ୍ଯହମ୍
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଗୁହାରେ ମୋତେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ତ୍ଵିଯଂ ସୁଭ୍ରୂର୍ଯା ତିଷ୍ଠତି ସୁମଧ୍ଯମା
ଏହି ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଓ ସ୍ଲିମ୍ ଦେହ ଥିବା ଜଣେ ଜଣାଣୀ ତାଙ୍କର ଜୀବନସଂଗିନୀ, ଏଠି ଦଣ୍ଡାଇଛନ୍ତି।
ଅନଯା ବୁଦ୍ଧିଯୋଗେନ ଶକ୍ତ୍ଯା ଶକ୍ରସ୍ଯ ଭୂପତେ
ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜା, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିଥିଲେ।
ପୁରୈଵ ମମ ତଂ ଶୈଲଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦେଵେନ ଭୂସୁରଃ
ବହୁଦିନ ପୂର୍ବେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ମୋ ସେଇ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଵିପ୍ରେଣ ସଂଵିଦଂ କୃତ୍ଵା ଦାଂପତ୍ଯେ ନିଜକର୍ମଣା
ଏହିପରି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ ବିବାହ ପାଇଁ ଚୁକ୍ତି କରି, ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଲେ।
ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ପତିଂ ଵିପ୍ରଂ ହସ୍ତିନୀରୂପଧାରିଣୀ
ଏଭଳି କରି, ହସ୍ତି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ସେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।