ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଶୈଵଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ନିଗଦ୍ଯତେ
ସେଇ ସମୟରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଶୈବ କ୍ଷେତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କୃପଯା ସଂପରୀତସ୍ଯ ମାଧଵସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଧବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ମାଧଵସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ତତ୍ର ସସ୍ନୌ ଦେଵୋ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ
ମାଧବଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଠାରେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବ ସ୍ନାନ କଲେ।
କପାଲମୋଚନଂ ନାମ ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଖ୍ଯାତିମାଗତମ୍
ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଟି 'କପାଳମୋଚନ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ଭକ୍ତିଭାଵେନ ଶଂଭୁସ୍ତୁ ନିବଦ୍ଧସ୍ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ ଶମ୍ଭୁ ସେଠାରେ ବନ୍ଧି ରହିଲେ।
ସୂର୍ଯାଯୁତସମପ୍ରଖ୍ଯ ଦିଗଂବରନିଷେଵିତମ୍
ଏହା ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୟୋତିମୟ ଏବଂ ଦିଗମ୍ବର ସନ୍ୟାସୀମାନେ ସେଠାରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯୈର୍ଵିଘ୍ନୈରଭିଭୂତାସ୍ତୁ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶିଵାର୍ଚକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା କରନ୍ତି, ବିପଦରେ ପଡି ତାଙ୍କମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶିଵସ୍ଯ ଚିନ୍ତନାଦ୍ଵିପ୍ର ଶୈଵାଃ ସର୍ଵେ ନିରାକୁଲାଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶିବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ସମସ୍ତ ଶୈବ ଭକ୍ତମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ବହୁପୁଣ୍ଯଯୁତାଃ ସଂତୋ ନିଵସଂତ୍ତଯତ୍ର ନୀରୁଜଃ
ଏଠାରେ ବହୁ ପୁଣ୍ୟ ଥିବା ସଜ୍ଜନମାନେ ନିରୋଗ ଭାବେ ବସିଥାନ୍ତି।
ନାତ୍ର ସ୍ନାନଂ ପ୍ରଶଂସଂତି ନ ଜପଂ ନ ସୁରାର୍ଚନମ୍
ଏଠାରେ ସ୍ନାନ, ଜପ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ପ୍ରଶଂସା ହୁଏ ନାହିଁ।
ମୃତ୍ଯୁଂ ପ୍ରାତ୍ଯୁଂ ନରଃ କାମଂ କୃତକୃତ୍ଯୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵନ୍
ଏଠାରେ ଯିଏ ଇଚ୍ଛାରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳ ହୁଏ।
ଭୋଗିନୀମପି ମୋକ୍ଷାଯ କିଂ ପୁନର୍ଵ୍ରତଧାରିଣାମ୍
ଏଠାରେ ଏକ ଭୋଗିନୀ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାଏ—ତେଣୁ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ତ ଅବଶ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଵିଯୋଜିତା ତୁ ଯା ପୂର୍ଵଂ ତେନ ଦୁଷ୍ଟେନ ରକ୍ଷସା
ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ—
ଏଷ ପ୍ରଭାଵୋ ଽପି ହିତଃ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯାସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ମ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ଏହି ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଭୂତଵ୍ଯଭଵିଷ୍ଯାଣି ଜ୍ଞାନାଜ୍ଞାନକୃତାନି ଚ
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ ପୂର୍ବ, ବର୍ତ୍ତମାନ କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟତରେ, ଜାଣି କିମ୍ବା ଅଜାଣି କରାଯାଇଛି—
ଯସ୍ଯାଂ ମୃତା ଦୁଃଖମନନ୍ତମୁଗ୍ରଂ ଭୁଞ୍ଜନ୍ତି ମର୍ତ୍ଯା ଯମଯାତନାଂ ନୋ
ଏଠାରେ ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ ମାନବ ଅନନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଯମ ଯାତନା ଭୋଗ କରିବେ ନାହିଁ।
ପୃଷ୍ଠାତ୍କରୋଣୁରୂପିଣ୍ଯାଃ ସକନ୍ଯୋ ଽଵାତରଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ମୃଗୀ ଆକୃତି ଥିବା ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ପଛରୁ, ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକ କନ୍ୟା ସହିତ ଅବତରିଲେ।
କ୍ଷପାଚରୀ କ୍ଷପାନାଥଵକ୍ତ୍ରା ପୀନୋନ୍ନତସ୍ତନୀ
ସେ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ଜଣେ ନାରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ମୁହଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ ଓ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ।
ବାହ୍ଯରକ୍ଷାସ୍ଥିତ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପୁରପାଲମୁଵାଚ ହ
ବାହାର ରକ୍ଷା ସ୍ଥାନରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ସେ ଆସିଥିବା ସହର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବ୍ରୂହି ମାଂ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତାଂ ରତ୍ନଶାଲାଂ ପୁରା ହୃତାମ୍
ମୋତେ କୁହ, ମୁଁ ଆସିଛି—ପୂର୍ବେ ହରାଯାଇଥିବା ରତ୍ନଶାଳା କେଉଁଠି?
ତଲ୍ପସ୍ଥା ରକ୍ଷସା ରାତ୍ରୌ ସ୍ଵପୁରସ୍ଥା ହୃତା ଦ୍ଵିଜ
ମୁଁ ରାତିରେ ମୋ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ, ଏକ ରାକ୍ଷସ ମୋ ନିଜ ସହରରୁ ମୋତେ ନେଇଯାଇଥିଲା, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ସମାଶ୍ଵସିହି ଶୋକଂ ତ୍ଵଂ ମା କୃଥା ମତ୍କୃତେ କ୍ଵଚିତ୍
ତୁମେ ମନ ମଜବୁତ କର, ମୋ ପାଇଁ କେବେ ମନେ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ତଵ କୀର୍ତିକରୀ ତଦ୍ଵନ୍ମାତୁଃ ସୌଶୀଲ୍ଯସୂଚିକା
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ମହିମା ଦେଉଛି, ଏବଂ ଏହା ମୋର ମାଆଙ୍କର ଉତ୍ତମ ସ୍ୱଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରମାଣ କରେ।
ଅବାହୁରିତି ଵିଖ୍ଯାତଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସୁଦ୍ଯୁମ୍ରସନ୍ନିଧୌ
ଅବାହୁ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ରାଜନ୍ନୁପାଗତା ନଷ୍ଟା ଦିହିତା ତଵ ମାନଦ
ହେ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କ ହରାଇଯାଇଥିବା କନ୍ୟା ପୁଣି ଫେରିଆସିଛି, ହେ ମାନଦାତା।
ପୁରବାହ୍ଯେ ସ୍ଥିତା ଦୃଷ୍ଟା ମଯା ଜ୍ଞାତା ନ ଚାଭଵତ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସହର ବାହାରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ଦେଖିଲି, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋତେ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଵିପ୍ଲୁତାହଂ ଵଦତି ମାଂ ଜାନାତୁ ସମାଗତାମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଅକ୍ଷତ ଅଛି, ସବୁଠୁ ମୁଁ ପୁଣି ଫେରିଛି ବୋଲି ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତୁ।'
ତଦଦ୍ଭୁତଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୁରପାଲସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସହରର ରକ୍ଷକଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ସେ ତକ୍ଷଣାତ୍ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ।
ସ ତୁ ଗତ୍ଵା ପୁରାଦ୍ବ୍ରାହ୍ଯେ ଗଙ୍ଗାତୀରେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାମ୍
ସେ ସହରରୁ ବାହାରି ଗଲେ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସହଜେ ନୈଵ ଵେଷେଣ ଭୂଷିତାଂ ଭୂଷଣପ୍ରିଯାମ୍
ସେ ସାଧାରଣ ଭଳି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗହନା ପ୍ରେମିକା ଥିଲେ ଏବଂ ସେ ନିଜ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।