ଅଵିମୁକ୍ତସ୍ଯ ସୀମାଯାଂ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ତଯ ଧୂର୍ଜଟିଃ
ଧୂର୍ଜଟି ଚାରିପାଖ ଦେଖି, ଅବିମୁକ୍ତ ଦେଶର ସୀମାଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଯତୋ ଭୂତ୍ଵା ମାଧଵଂ ଵନ୍ଦ୍ଯମୀଶ୍ଵରମ୍
ମନ ଲଗାଇ, ସେ ମାଧବଙ୍କୁ, ପୂଜ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ଷ୍ଟୁତି କଲେ।
ମଧୁମଥନ ନୃସିଂହ ପୀତଵାସୋ ଗରୁଡାଧିଷ୍ଠିତ ମାଧଵାଦିଦେଵ
ହେ ମଧୁ ନାଶକ, ହେ ନୃସିଂହ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା, ମାଧବ, ଆଦିଦେବ, ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସୁରଵରକରୁଣାର୍ଣଵାର୍ତିନାଶିନ୍ନଲିନାକ୍ଷାଧିପତେ ଵିଭୋ ପରେଶ
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କରୁଣାର ସାଗର, ଦୁଃଖ ନାଶକ, କମଳନୟନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପରମ ଈଶ୍ୱର, ତୁମକୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କୁହେ।
କଲିକଲୁଷହରାଙ୍ଘ୍ରିପଦ୍ମଯୁଗ୍ମ ଗୃଣଦାତ୍ମପ୍ରଦ କୂର୍ମ କଶ୍ଯପୋତ୍ଥ
କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କୂର୍ମ, ତୁମର ଦୁଇଟି ପଦପଦ୍ମ କଳିଯୁଗର ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଆତ୍ମା ଦାନ କରନ୍ତି।
ଭଵଭଯହର ଭକ୍ତଵଶ୍ଯ ଗୋପ ପ୍ରଣତ୍ତୋଦ୍ଧାରକ ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତିନାମ୍
ସଂସାରର ଭୟକୁ ଦୂର କରୁଥିବା, ଭକ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ପୂରଣ କରୁଥିବା, ଗୋପମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଯେମାନେ ଶରଣାଗତ ହୁଅନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଥିବା, ଯାହାଙ୍କର ନାମ ପୁଣ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
କମଲକର କୁଶେଶଯା ଧିଵାସ ପ୍ରିଯକାମୋନ୍ମଥନ ତ୍ର୍ଯଧୀଶଵନ୍ଦ୍ଯ
ପଦ୍ମର ଉତ୍ସ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବାସ କରୁଥିବା, ପ୍ରିୟଙ୍କ ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଉଦ୍ଭବ କରାଉଥିବା, ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।
ହଲଧର ଦୁରିତାପହ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତ୍ରିଗୁଣଵ୍ଯାପ୍ତ ଜଗତ୍ତ୍ରିକାଲଦକ୍ଷ
ହଳଧର, ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରୁଥିବା, ମୁଁ ଯାହାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ତିନି ଗୁଣରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ତିନି କାଳରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ।
ରଵିଶଶିନଯନ ପ୍ରଗଲ୍ଭଚେଷ୍ଟ ପ୍ରଧୁତଧ୍ଵାନ୍ତ ନଵାଂବୁଦାଭ ମେଶ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ନୟନ, ଦୃଢ଼ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିବା, ନୂତନ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ହେ ମେଷ।
ଅଘବକଵୃଷକେଶିପୂତନାନ୍ତ ତ୍ରିଶିରୋଵାଲିଦଶାସ୍ଯଭେଦକାରିନ୍
ଅଘାସୁର, ବକାସୁର, ବୃଷାସୁର, କେଶୀ, ପୂତନାଙ୍କୁ ସଂହାର କରିଥିବା, ତିନି ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦଶ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିଲେ।
ଭଵତରଣିଵହିତ୍ରପାଦପଦ୍ମ ପ୍ରକଟୈଶ୍ଵର୍ଯ ପୁରାଣ ପୂର୍ଣବାହୋ
ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ଯାହାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ନୌକା ସମାନ, ଯାହାଙ୍କର ଏଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ, ପୁରାତନ, ଦୃଢ଼ ବାହୁ ଥିବା।
ତଵ ଵରଦ ଵରେଣ୍ଯମଙ୍ଘ୍ରିଯୁଗ୍ମଂ ଶରଣଂ ପ୍ରାପ୍ତମଘାର୍ଦିତଂ ପ୍ରପାହି
ପାପରେ ପୀଡିତ ମୁଁ, ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଦୟାଳୁ ଦୁଇଟି ପଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ନହି ମମ ଗତିଦଂ ପୁରାଣପୁଂସୋ ଽନ୍ଯଦିତି ପ୍ରାର୍ଥନଯା ପ୍ରସୀଦଽମେଦ୍ଯ
ମୋ ପାଇଁ ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା, ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଦୟା କର।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ସହସା ମାଧଵୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ହଠାତ୍ ମାଧବ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ, ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ପୁନରୁତ୍ଥାଯ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ନନାମ ଵିଧୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ପୁନିଥରେ ଉଠି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଞ୍ଜଳି ଧରି ନମସ୍କାର କଲେ।
ଵରଂ ଵୃଣୁ ପ୍ରଦାସ୍ଯେ ଽହଂ ସଂତୁଷ୍ଟଃ ସ୍ତୋତ୍ରତସ୍ତଵ
ତୁମେ ଯେଉଁ ଵର ଚାହଁ, ମୁଁ ସେଥିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦେବି, ତୁମର ସ୍ତୁତିରେ ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।
ପୀଡିତାତ୍ମା ଜଗାଦେଦଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ହରିମ୍
ମନରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ହରିଙ୍କୁ ଏଭଳି କହିଲେ।
ତ୍ଵତ୍କ୍ଷେତ୍ରସୀମାବାହ୍ଯସ୍ଥା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଯଦୀକ୍ଷ୍ଯତେ
ତୁମର କ୍ଷେତ୍ର ସୀମା ବାହାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଦେଖାଯାଏ ଯଦି,
ମମ ନିର୍ଗମନେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ମାଂ ପୁନରେଷ୍ଯତି
ମୁଁ ବାହାରିଗଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ପୁଣି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଯିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ହ୍ଯଭଵତ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ଦେଵଦେଵଂ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ
ଏଭଳି କହି, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ବୃଷଧ୍ୱଜ, ନିରବ ହେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଶୈଵଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ନିଗଦ୍ଯତେ
ସେଇ ସମୟରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଶୈବ କ୍ଷେତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କୃପଯା ସଂପରୀତସ୍ଯ ମାଧଵସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଧବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ମାଧଵସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ତତ୍ର ସସ୍ନୌ ଦେଵୋ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ
ମାଧବଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଠାରେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବ ସ୍ନାନ କଲେ।
କପାଲମୋଚନଂ ନାମ ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଖ୍ଯାତିମାଗତମ୍
ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଟି 'କପାଳମୋଚନ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ଭକ୍ତିଭାଵେନ ଶଂଭୁସ୍ତୁ ନିବଦ୍ଧସ୍ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ ଶମ୍ଭୁ ସେଠାରେ ବନ୍ଧି ରହିଲେ।
ସୂର୍ଯାଯୁତସମପ୍ରଖ୍ଯ ଦିଗଂବରନିଷେଵିତମ୍
ଏହା ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୟୋତିମୟ ଏବଂ ଦିଗମ୍ବର ସନ୍ୟାସୀମାନେ ସେଠାରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯୈର୍ଵିଘ୍ନୈରଭିଭୂତାସ୍ତୁ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶିଵାର୍ଚକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା କରନ୍ତି, ବିପଦରେ ପଡି ତାଙ୍କମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶିଵସ୍ଯ ଚିନ୍ତନାଦ୍ଵିପ୍ର ଶୈଵାଃ ସର୍ଵେ ନିରାକୁଲାଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶିବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ସମସ୍ତ ଶୈବ ଭକ୍ତମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ବହୁପୁଣ୍ଯଯୁତାଃ ସଂତୋ ନିଵସଂତ୍ତଯତ୍ର ନୀରୁଜଃ
ଏଠାରେ ବହୁ ପୁଣ୍ୟ ଥିବା ସଜ୍ଜନମାନେ ନିରୋଗ ଭାବେ ବସିଥାନ୍ତି।
ନାତ୍ର ସ୍ନାନଂ ପ୍ରଶଂସଂତି ନ ଜପଂ ନ ସୁରାର୍ଚନମ୍
ଏଠାରେ ସ୍ନାନ, ଜପ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ପ୍ରଶଂସା ହୁଏ ନାହିଁ।