ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସ୍ଥିତୋ ହ୍ଯଗ୍ରେ ଵେଦପାଠଂ ନିଶାମଯନ୍
ନମସ୍କାର କରି ସେ ଆଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ବେଦ ପାଠ ଶୁଣୁଥିଲେ।
ଉଦ୍ଗିରନ୍ତଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରୀତୋ ଽଭଵତ୍ତଦା
ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଦେଖି ସେ ବେଳେ ସେ ଖୁସି ହେଲେ।
ପ୍ରଗଲ୍ଭଂ ତମୁପାଲକ୍ଷ୍ଯ କ୍ଷଣାଜ୍ଜାତଃ ସମତ୍ସରଃ
ତାଙ୍କର ସାହସ ଦେଖି କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଇର୍ଷ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଚକର୍ତ ତନ୍ନଖାଗ୍ରେଣ ଖସ୍ଥଂ ଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ତିନି ଆଖି ଥିବା ମହାଦେବ ନିଜ ନଖର ଟିପ୍ପରେ ଆକାଶରେ ଥିବା ସେ ମୁହଁଟି କାଟିଦେଲେ।
ଵାମେ ନିର୍ଧୂତମାନିଶଂ ନ ନିଵୃତ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ ସେ ମୁହଁଟି ଅବିରତ ହେଲେଇ ହେଉଥିଲା, କେବେ ବନ୍ଦ ହେଉନଥିଲା, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ।
ରୁଦ୍ରୋ ଽପି ଲଜ୍ଜିତୋ ଭୂତ୍ଵା ନିର୍ଜ୍ଜଗାମ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ରୁଦ୍ର ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ନ ଶଶାକ ପରିତ୍ଯକ୍ତୁଂ ତଦଦ୍ଭୁତମଭୂନ୍ମହତ୍
ସେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା।
ତେନ ସଂସ୍ମୃତମାତ୍ରସ୍ତୁ ଶୀଘ୍ରମାଵିରଭୂଚ୍ଚ ସଃ
ତାଙ୍କ ମନେ ପଡ଼ିବା ସହିତ ଏହା ତୁରନ୍ତ ପୁନି ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ନନାମ ଶିରସା ନମ୍ରୋ ନିଷ୍ପ୍ରଭୋ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ନମ୍ର ହୋଇ ଏବଂ ତେଜହୀନ ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯା ବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ତତ୍ତୋଷପରିକାରକମ୍
ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି ସେ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇବା ପାଇଁ କଥା କହିଲେ।
ତତ୍ଫଲଂ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ସର୍ଂଵଜ୍ଞ କିଯତ୍କାଲଂ କୃତଂ ସ୍ଵଯମ୍
ହେ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା, ତୁମେ ନିଜେ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଭୋଗ କର।
ନାଭୁକ୍ତଂ କ୍ଷୀଯତେ କର୍ମ ହ୍ଯପି ଜନ୍ମଶତୈଃ ପ୍ରିଯ
ପ୍ରିୟ, କର୍ମ ଭୋଗ ଛାଡ଼ି କେବେ ନଶ୍ୱନ ହୁଏନାହିଁ, ଶତ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ।
ପ୍ରାଣା ଵିକଲତାଂ ଯାନ୍ତି ମମ ତ୍ଵଦ୍ଦୁଃଖଦର୍ଶନାତ୍
ତୁମ ଦୁଃଖ ଦେଖି ମୋର ପ୍ରାଣ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି।
ନ ତାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଯାଃ ସମାନୀତି ମତିର୍ମମ
ମୋ ମତରେ, ଏଗୁଡ଼ିକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପ ସମାନ ନୁହେଁ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଭିଭୂତସ୍ତୁ କ୍ଷଣଂ ସ୍ଥାତୁଂ ନ ଚ କ୍ଷମଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ସେ କ୍ଷଣମାତ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଲେଲିହାନା ସୁରେଶାନ ଗ୍ରହୀତୁଂ ତ୍ଵାନୁଧାଵତି
ଦେବତାମାନେ ଜିଭ ଚାଟି ତୁମକୁ ଧରିବାକୁ ଧାଉଛନ୍ତି।
ଅଟନୀଯଂ ହିତାର୍ଥାଯ ପାପନାଶାଭିକାମ୍ଯଯା
ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ପାପ ନଶ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଏଠୁ ସେଠା ଘୁରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରକ୍ଷାଲଯନ୍କରଂ ଵାମଂ ଭିକ୍ଷାଂ ଗୃହ୍ଣନ୍କପାଲକେ
ବାମ ହାତ ଧୋଇ, ସେ ଭିକ୍ଷାକୁ ଏକ ଭାଣ୍ଡରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ଵିପ୍ର ସ୍ଥାଣୁଃ ସର୍ଵଗତୋ ଽଭଵତ୍
ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଋଷି ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ହେଲେ।
ଵର୍ଷତ୍ରଯଂ ଭ୍ରମିତ୍ଵା ତୁ ପ୍ରାପ୍ତୋ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ତିନି ବର୍ଷ ଘୁରିବା ପରେ, ସେ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦ୍ଵାରସ୍ଥୋ ଦେହି ଭିକ୍ଷାଂ ମେ ଵିଷ୍ଣୋ ଇତ୍ଯଵଦନ୍ମୁହୁଃ
ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ସେ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, 'ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ।'
ଗୃହାଣ ଭିକ୍ଷାମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଦଦୌ ଦକ୍ଷିଣଂ କରମ୍
'ଭିକ୍ଷା ନିଅ' ବୋଲି କହି, ସେ ଦକ୍ଷିଣ ହାତ ବଢ଼ାଇଲେ।
ପ୍ରାହରଦ୍ଦକ୍ଷିଣଂ ପାଣିଂ ତ୍ରିଶୂଲେନ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ତାହାପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତିନି ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦକ୍ଷିଣ ହାତକୁ ଘାତ କଲେ।
ପ୍ରସ୍ଥଦ୍ଵାଦଶହସ୍ତାଶ୍ଚ ନିର୍ଗତାଶ୍ଚିତ୍ରଵର୍ଣିକାଃ
ବାରଟି ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଧାରା ସେଠାରୁ ବହିଗଲା।
ଦ୍ଵିତୀଯା ତନ୍ମୁଖେ ପ୍ରାପ୍ତା ପଯସ୍ଯାଥ ତୃତୀଯକା
ଦ୍ୱିତୀୟ ଧାରା ତାଙ୍କର ମୁଁହରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ତୃତୀୟ ଧାରା ଦୁଧର ଥିଲା।
ତା ଧାରାସ୍ତ୍ରୀଣି ଵର୍ଷାଣି ସଂସେଵ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ଧରଃ
ସେହି ଧାରାଗୁଡ଼ିକୁ ତିନି ବର୍ଷ ଧରି, ହରା ନିୟମରେ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ହରଃ ସ୍ଥାଣୁର୍ଭୂତସ୍ତତ୍ର ପପାତ ଚ
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ହରା ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ହେଲେ ଏବଂ ସେଠି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଵର୍ଷତ୍ରଯେ ଗତେ ତତ୍ର କ୍ଷତାର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗୋ ଵିନିଃସୃତଃ
ସେଠି ତିନି ବର୍ଷ କଟିଲାପରେ, ତାଙ୍କର ଅର୍ଧ ଶରୀର ଘାୟଳ ଅବସ୍ଥାରେ ବାହାରିଲା।
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଵରଂ ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ତୁ ସଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦେଲେ।
ତତୋ ହରିଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପରୀତ୍ଯ ବହୁଧା ତଥା
ତାପରେ, ହରିଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଏବଂ ବହୁପ୍ରକାର ଗୁଣଗାନ କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।