କନ୍ଦଲୀତି ଚ ଵିଖ୍ଯାତା ତନଯୌର୍ଵମୁନେର୍ଦ୍ଵିଜ
ସେ ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବରେ କଣ୍ଡଳୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ପୁରୁଷୋ ମେ ସହଭଵୋ ଦମିତୋ ଧର୍ମକାରଣାତ୍
ଧର୍ମ ପାଇଁ ମୋ ସହଭାଗୀ ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲି।
ତଂ ପତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାକ୍କର୍ମଵଶାଗା ହ୍ଯହମ୍
ହେ ବିପ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ପତିକୁ ପାଇ ମୁଁ ପୂର୍ବ କର୍ମର ପ୍ରଭାବରେ ଅଧୀନ ହେଇଥିଲି।
କିଞ୍ଚିତ୍ପାପାଵଶେଷେଣ ରାକ୍ଷସୀଂ ଯୋନିମାଗତା
କିଛି ପାପର ଅବଶିଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ରାକ୍ଷସୀ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲି।
ଗୋଭିଲୋ ନାମ ତେଜସ୍ଵୀ ସ ତ୍ଵଯା ଵିନିପାତିତଃ
ଗୋଭିଳ ନାମକ ଏକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ବଧ କରିଥିଲ।
କସ୍ଯାଶ୍ଚିଦ୍ରାଜକନ୍ଯାଯାଃ ସ୍ତ୍ରିଯାଽରବ୍ଧା ମୃତିସ୍ତଵ
କିଛି ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ମହିଳା, ତୁମର ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଶୁଭସ୍ଯ ବଲମାପନ୍ନା ଜାତା ତଵ ସହାଯିନୀ
ଶୁଭ ଶକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ମୁଁ ତୁମର ସହଚରୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲି।
ଭାର୍ଯାଥ ପାପିନା ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତେନ ଵ୍ଯାପାଦିତୋ ମଯା
ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ପାପୀର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାଇ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେଲି।
ତତସ୍ତ୍ଵାଂ ଗୋପଯିଷ୍ଯାମି ସର୍ଵଭାଵେନ କାମୁକ
ସେହିପାଇଁ, ହେ କାମୁକ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଭାବରେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବି।
କୃତ୍ସ୍ନସ୍ଯ ପୁରୁଷସ୍ଯେହ ସନ୍ନିଧୌ ଵ୍ଯାହୃତୋ ମଯା
ଏଠାରେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଛି।
ମଦ୍ଵାକ୍ଯେ ଭଵତା ସ୍ଥେଯଂ ସର୍ଵକୃତ୍ଯେଷୁ ମାନଦ
ହେ ମାନଦାତା, ସମସ୍ତ କାମରେ ମୋ କଥା ଅନୁସାରେ ଚାଲିବାକୁ ହେବ।
ପ୍ରତିପେଦେ ଵଚଃ ସର୍ଵଂ ଯତ୍କୃତଂ ହି ତଯା ତଦା
ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ସେବେଳେ ଯାହା କହାଯାଇଥିଲା, ଠିକ୍ ସେହିପରି କଲେ।
କରେଣୁରୂପିଣୀ ଭୂତ୍ଵା ପୃଷ୍ଠେ କୃତ୍ଵା ପତିଂ ମମ
ହାତୀଣୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ପିଠରେ ବସାଇଲେ।
ଯଯାଵାକାଶମାର୍ଗେଣ କାଶୀମଭି ମୁଲୋଚନେ
ଆକାଶପଥ ଦ୍ୱାରା ସେ କାଶୀକୁ ଯାଇଲେ, ହେ ବିଶାଳନୟନୀ।
ତ୍ରିଭିର୍ମୁହୂର୍ତୈଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତା କାଶୀଂ ଵିଶ୍ଵେଶମନ୍ଦିରମ୍
ତିନି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସେ କାଶୀରେ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ଇଯଂ ପାପତରୋଃ କାନ୍ତ କୁଠାରା ପରିକୀର୍ତିତା
ହେ ପ୍ରିୟ, ଏହିଠିକୁ ପାପ ଗଛର କୁଠାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କର୍ମବୀଜୋପଶମନୀ ସର୍ଵେଷାଂ ଗତିଦାଯିକା
ଏହା କର୍ମର ବୀଜକୁ ନଶ୍ଟ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ନାଵୈଷ୍ଣଵେ ସ୍ଥଲେ ମୁକ୍ତିଃ ସର୍ଵସ୍ଯ ତୁ କଦାଚନ
ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କେବେ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ।
ମୁକ୍ତିଦା ସର୍ଵଜନ୍ତୂନାଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶିନୀ
ଏହିଅଟି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରିଦିଏ।
ସର୍ଵଲୋକୈକକର୍ତାରଂ ଭ୍ରାଜମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା
ସମସ୍ତ ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ
ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସ୍ଥିତୋ ହ୍ଯଗ୍ରେ ଵେଦପାଠଂ ନିଶାମଯନ୍
ନମସ୍କାର କରି ସେ ଆଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ବେଦ ପାଠ ଶୁଣୁଥିଲେ।
ଉଦ୍ଗିରନ୍ତଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରୀତୋ ଽଭଵତ୍ତଦା
ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଦେଖି ସେ ବେଳେ ସେ ଖୁସି ହେଲେ।
ପ୍ରଗଲ୍ଭଂ ତମୁପାଲକ୍ଷ୍ଯ କ୍ଷଣାଜ୍ଜାତଃ ସମତ୍ସରଃ
ତାଙ୍କର ସାହସ ଦେଖି କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଇର୍ଷ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଚକର୍ତ ତନ୍ନଖାଗ୍ରେଣ ଖସ୍ଥଂ ଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ତିନି ଆଖି ଥିବା ମହାଦେବ ନିଜ ନଖର ଟିପ୍ପରେ ଆକାଶରେ ଥିବା ସେ ମୁହଁଟି କାଟିଦେଲେ।
ଵାମେ ନିର୍ଧୂତମାନିଶଂ ନ ନିଵୃତ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ ସେ ମୁହଁଟି ଅବିରତ ହେଲେଇ ହେଉଥିଲା, କେବେ ବନ୍ଦ ହେଉନଥିଲା, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ।
ରୁଦ୍ରୋ ଽପି ଲଜ୍ଜିତୋ ଭୂତ୍ଵା ନିର୍ଜ୍ଜଗାମ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ରୁଦ୍ର ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ନ ଶଶାକ ପରିତ୍ଯକ୍ତୁଂ ତଦଦ୍ଭୁତମଭୂନ୍ମହତ୍
ସେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା।
ତେନ ସଂସ୍ମୃତମାତ୍ରସ୍ତୁ ଶୀଘ୍ରମାଵିରଭୂଚ୍ଚ ସଃ
ତାଙ୍କ ମନେ ପଡ଼ିବା ସହିତ ଏହା ତୁରନ୍ତ ପୁନି ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ନନାମ ଶିରସା ନମ୍ରୋ ନିଷ୍ପ୍ରଭୋ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ନମ୍ର ହୋଇ ଏବଂ ତେଜହୀନ ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯା ବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ତତ୍ତୋଷପରିକାରକମ୍
ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି ସେ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇବା ପାଇଁ କଥା କହିଲେ।