ଉଲ୍ଲିଖନ୍ତଂ ହି ଶିଖରୈଃ ଖମଧ୍ଯଂ ସ୍ଵାତ୍ମନସ୍ତ୍ରିଭିଃ
ତାହାଁର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ତିନିଟି ନିଜ ଦେହରେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଉଥିଲା।
ଆରୁରୋହ ମୁଦାଯୁକ୍ତୋ ଵିତ୍ତାକାଙ୍କ୍ଷୀ ସୁଲୋଚନେ
ଧନ ଆଶାରେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲା, ହେ ସୁନୟନୀ।
ତତ ଉତ୍ଥାଯ ଭକ୍ଷ୍ଯାର୍ଥଂ ଵୃକ୍ଷାଂସ୍ତତ୍ର ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍
ତାପରେ ଉଠି ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜିବାକୁ ସେ ସେଠାରେ ଥିବା ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲା।
ଶାନ୍ତିଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତତୋ ଽପଶ୍ଯତ୍ସାଲମେକଂ ସୁନିର୍ମଲମ୍
ଶାନ୍ତି ପାଇ ସେ ଏକ ସୁପବିତ୍ର ସାଲ ଗଛକୁ ଦେଖିଲା।
ତସ୍ଯାଧସ୍ତାତ୍ସ ସୁଷ୍ଵାପ ସ୍ଵୋତ୍ତରୀଯଂ ପ୍ରସାର୍ଯ ଚ
ସେ ଗଛଟି ତଳେ ନିଜ ଉପରବସ୍ତ୍ର ପିଛାଇ ଶୁଇଁଗଲା।
ତାଵତ୍ସୁପ୍ତୋ ଽତିଖିନ୍ନୋ ଽସୌ ଯାଵତ୍ସୂର୍ଯୋ ଽସ୍ତତାଂ ଗତଃ
ସେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଶୁଇଥିଲା, ଏହିଭଳି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା।
ଅଭ୍ଯଗାଦ୍ରାକ୍ଷସୋ ଘୋରୋ ଗର୍ଜମାନୋ ଯଥା ଘନଃ
ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ଘନ ମେଘର ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି ଆସିଲା।
ଶୁଭାଂ କାଶୀପତେଃ ପୁତ୍ରୀଂ ନାମ୍ନା ରତ୍ନାଵଲୀଂ ଶୁଭାମ୍
କାଶୀର ରାଜାଙ୍କର ଶୁଭ୍ର ଝିଅ ରତ୍ନାବଳୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ପତିକାମା କୁମାରୀ ସା ନାଵିନ୍ଦତ୍ସଦୃଶଂ ପତିମ୍
ସେ କୁମାରୀ ଏକ ଭଲ ବର ପାଇବାକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ପିତା ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରଦାନେ ତୁ ଚିନ୍ତାଵିଷ୍ଟୋ ହ୍ଯହର୍ନ୍ନିଶମ୍
ତାଙ୍କର ବିବାହ ନେଇ ତାଙ୍କ ପିତା ଦିନରାତି ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିଲେ।
ଅଟମାନେନ ପାପେନ ଦୃଷ୍ଟା ସା ରୂପଶାଲିନୀ
ଏହିଭଳି ଘୁରୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟଟି ତାଙ୍କୁ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖିଲା।
ଉଭଯୋର୍ଦଶ ରତ୍ନାନି ନିଷ୍କେ ଚ ଦଶପଞ୍ଚ ଚ
ଦୁଇପକ୍ଷରୁ ଦଶଟି ରତ୍ନ ଓ ପନ୍ଦରଟି ସୁନା ମୁଦ୍ରା ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଏଵଂ ରତ୍ନାଚିତାଂ ବାଲାଂ ଶାତକୁମ୍ଭସମପ୍ରଭାମ୍
ଏଭଳି ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେ ଝିଅଟି।
ଵାଯୁମାର୍ଗଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ବାୟୁର ପଥ ଧରି ସେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ନିଜ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ତତ୍ର ତସ୍ଯ ଗୁହାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଵର୍ଣସଦୃଶପ୍ରଭାମ୍
ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କର ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୁହାକୁ ଦେଖିଲା।
ଅନେକୈର୍ମଣିଵିନ୍ଯାସୈଃ ସଂଯୁକ୍ତାଂ ଚିତ୍ରମନ୍ଦିରାମ୍
ଅନେକ ମଣିର ଶୋଭାରେ ଶୁଭିତ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମହଳ ଥିଲା।
ଭୋଜନୈଃ ପାନପାତ୍ରୈଶ୍ଚ ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯୈରନେକଧା
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ, ପାନ ପାତ୍ର ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭୋଜ୍ୟ ଓ ଭକ୍ଷ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା,
ରୁଦତୀମତିସଂତ୍ରସ୍ତାଂ ପୀନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରାମ୍
ସେ, କାନ୍ଦୁଥିବା ଓ ଅତି ଭୟଭୀତ, ଭରିପୁରା କଟି ଓ ଉତ୍ତଳ ଅଂତଃସ୍ଥଳ ଥିବା,
ଆଜଗାମ ତ୍ଵରାଯୁକ୍ତା ଯତ୍ରାସୌ ରାକ୍ଷସଃ ସ୍ଥିତଃ
ତ୍ୱରାରେ ଏଉଁଠି ଆସିଲା, ଯେଉଁଠି ସେ ରାକ୍ଷସ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ନିଜଭର୍ତାରଂ କ୍ରୁଦ୍ଧା ନିର୍ଭର୍ତ୍ସତୀ ସତୀ
କ୍ରୋଧିତ ଓ ତିରସ୍କାର କରୁଥିବା ସତୀ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଅନ୍ଯାଂ ସମୀହସେ ଭାର୍ଯାଂ ନାହଂ ଭାର୍ଯାଂ ଭଵାମି ତେ
ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବିନି।
ଉଵାଚ ରାକ୍ଷସୋ ହର୍ଷାତ୍ସ୍ଵାଂ ପ୍ରିଯାଂ ଚାରୁଲୋଚନାମ୍
ରାକ୍ଷସ ଖୁସିହୋଇ, ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ କହିଲେ:
ଦୈଵୋପପାଦିତଂ ଦ୍ଵାରି ଦ୍ଵିତୀଯଂ ମମ ତିଷ୍ଠତି
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମୋ ପାଇଁ ଦ୍ୱାରରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣେ ଦଣ୍ଡାଇଛନ୍ତି।
ତମାନଯ ତ୍ଵରାଯୁକ୍ତା ଯେନାହଂ ଭକ୍ଷ୍ଯମାଚରେ
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣ, ଯାହାଫଳରେ ମୁଁ ଖାଇପାରିବି।
ମିଥ୍ଯା ରାକ୍ଷସି ଭର୍ତା ତେ ଭାଷତେ ତ୍ଵଦ୍ଭଯାଦଯମ୍
ରାକ୍ଷସୀ, ତୁମ ଭୟରୁ ତୁମର ପତି ଭୁଲ କଥା କହୁଛି।
ସୁପ୍ତାଂ ପିତୃଗୃହେ ରାତ୍ରୌ ମାଂ ସମାସାଦ୍ଯ କାମତଃ
ରାତିରେ ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ, ସେ ଚାହିଁ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲା।
ଇତୀରିତମୁପାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚନଂ ରାଜକନ୍ଯଯା
ରାଜକନ୍ୟା କହିଥିବା ଏହି କଥା ଶୁଣି,
ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ରୂପମାଲୋକ୍ଯ ସତ୍ଯମେଵାଵଧାରଯତ୍
ତାଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି, ସେ ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବିଲା।
ଅଵଶ୍ଯଂ ମୂର୍ଘ୍ନିଂ କୀଲଂ ମେ ରୋଷଯିଷ୍ଯତି ରାକ୍ଷସଃ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ରାକ୍ଷସ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଗଡ଼ି ଠୋକିବ।
ଯା ସାପତ୍ନ୍ଯେନ ଦୁଃଖେନ ପୀଡ୍ଯମାନା ହି ଜୀଵତି
ଯିଏ ସାପତ୍ନୀର ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ବଞ୍ଚୁଛି,