ନ ତ୍ଵେଵ କୁର୍ଯାଂ ମଧୁସୂଦନସ୍ଯ ଦିନେ ସୁପୁଣ୍ଯେ ଽନ୍ନନିଷେଵଣଂ ହି
ମୁଁ କେବେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କର ପବିତ୍ର ଦିନରେ ଭୋଜନ କରିବି ନାହିଁ।
ଆହୂଯ ଜନନୀଂ ଶୀଘ୍ରଂ ନାମ୍ନା ସଂଧ୍ଯାଵଲୀଂ ଶୁଭାମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ମାଆ ସନ୍ଧ୍ୟାବଳୀଙ୍କୁ ନାମ ଧରି ତୁରନ୍ତ ଡାକିଲେ।
ପାଲଯନ୍ତୀଂ ଧରାଂ ସର୍ଵାଂ ପାଦଵିନ୍ଯାସଵିକ୍ରମୈଃ
ସେ ନିଜ ପାଦର ଚାଲିଚାଳିରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଶ୍ରାଵିତା ମୋହିନୀ ଵାକ୍ଯଂ ପିତୁର୍ଵାକ୍ଯଂ ତଥୈଵ ଚ
ମୋହିନୀ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ କଥା ଓ ମାଆଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ।
ଭୋଜନାଯ ସ୍ଥିତାମେନାଂ ନୃପସ୍ଯ ହରିଵାସରେ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ଦିନରେ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଦଢ଼ି ହୋଇଥିଲେ।
ତଥା ଵିଧୀଯତାମେଵଂ କୁଶଲଂ ଚୋଭଯୋର୍ଭଵେତ୍
ଏହିପରି ଉପାୟ କରାଯାଉ, ଯାହାରେ ଉଭୟଙ୍କ ଭଲ ହେଉ।
ମୋହିନୀଂ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଵାଚା ପ୍ରାହ ବ୍ରହ୍ମସୁତା ତଦା
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ।
ନାସ୍ଵାଦଯତି ପାପାନ୍ନ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ହରିଵାସରେ
ହରିଙ୍କ ଦିନ ଆସିଲେ ସେ କେବେ ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ସ୍ୱାଦ ନେଇନାହାନ୍ତି।
ସଦା ଭଵତି ଯା ନାରୀ ଭର୍ତୁର୍ଵଚନକାରିଣୀ
ଯେ ଜଣେ ଜଣା ନାରୀ ସଦା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କାମ କରନ୍ତି, ସେ ଧନ୍ୟ।
ଯଦ୍ଯନେନ ପୁରା ଦେଵି ତଵ ଦତ୍ତଃ କରୋ ଗିରୌ
ହେ ଦେବୀ, ଯଦି ପୂର୍ବେ ପାହାଡ଼ରେ ସେ ତୁମକୁ ହାତ ଦେଇଥିଲେ,
ଯଦ୍ଦେଯଂ ତଦ୍ଦଦାତ୍ଯେଷ ହ୍ଯଦେଯଂ ପ୍ରାର୍ଥଯସ୍ଵ ମା
ଯାହା ଦେଇପାରିବ, ସେ ଦେଉଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯାହା ଦେଇହେବ ନାହିଁ, ତାହା ଚାହିଁବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନ ଭୁକ୍ତଂ ଯେନ ସୁଭଗେ ଶୈଶଵେ ଽପି ହରେର୍ଦିନେ
ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ସେ ଶୈଶବରେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ଦିନରେ କେବେ ଭୋଜନ କରିନାହାନ୍ତି।
କାମଂ ଵରଯ ଵାମୋରୁଵରମନ୍ଯଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ହେ ସୁନ୍ଦର ଜଂଘାବତୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଵର ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଚୟନ କର।
ମନ୍ଯସେ ଯଦି ମାଂ ଦେଵି ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଵିରୋହିଣୀମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କ ବିରୋଧୀ ନୁହେଁ ବୋଲି ଭାବୁଛ,
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପସମେତଂ ହି ସସରିଦ୍ଵନପର୍ଵତମ୍
ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ, ନଦୀ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ
ଭର୍ତୁରର୍ଥେ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ପ୍ରସୀଦ ତନୁମଧ୍ଯମେ
ବଡ଼ ଆଖି ଓ ସୁନ୍ଦର ଦେହବଳିଥିବା ତୁମେ, ପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଦୟା କର।
ଅକାର୍ଯଂ କାରଯେତ୍ପାପା ସା ନାରୀ ନିରଯେ ଵସେତ୍
ଯେ ମହିଳା ଖରାପ କାମ କରାଏ, ସେ ପାପିନୀ ନରକରେ ବସିବ।
ସୂକରୀଂ ଯୋନିମାପ୍ନୋତି ଚାଣ୍ଡାଲୀଂ ଚ ତତଃ ପରମ୍
ସେ ପ୍ରଥମେ ଶୁଆର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ପରେ ଚଣ୍ଡାଳ ଯୋନିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥାଏ।
ନିଵାରିତାସି ଵାମୋରୁ ସଖୀଭାଵେନ ସୁଂଦରି
ସୁନ୍ଦର ଜଘନ୍ନ ଥିବା ତୁମେ, ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ତୁମକୁ ରୋକାଯାଇଛି।
କିଂ ପୁନଃ ସଖିସଂସ୍ଥାଯାସ୍ତଵ ପଦ୍ମନିଭାନନେ
ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁ ଥିବା ତୁମର ବନ୍ଧୁ ଭୂମିକା କଣ ଅର୍ଥ ରହିଲା?
ଉଵାଚ କନକାଭାଂ ତାଂ ଭର୍ତୁର୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଂ ପ୍ରିଯାଂ ତଦା
ତାପରେ ସେ ସୁନା ରଙ୍ଗର, ପତିଙ୍କ ବଡ଼ ଓ ପ୍ରିୟା ଝିଅକୁ କହିଲେ।
ଵିଦ୍ଵଦ୍ଭିର୍ମୁନିଭିର୍ଯ୍ଯତ୍ତୁ ଗୀଯତେ ନାରଦାଦିଭିଃ
ଯାହା ପଣ୍ଡିତ ଓ ମୁନିମାନେ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଗାନ କରନ୍ତି,
କ୍ରିଯତାମପରଂ ଦେଵି ମରଣାଦଧିକଂ ତଵ
ହେ ଦେବୀ, ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ତୁମ ପାଇଁ କରାଯାଉ।
କସ୍ଯେଷ୍ଟମାତ୍ମହନନଂ କସ୍ଯେଷ୍ଟଂ ଵିଷଭକ୍ଷଣମ୍
କିଏ ନିଜକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହେ? କିଏ ବିଷ ଖାଇବାକୁ ଚାହେ?
ଵ୍ଯାଘ୍ରସିଂହାଭିଗମନଂ ସମୁଦ୍ରତରଣଂ ତଥା
ବାଘ ଓ ସିଂହ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା, ସମୁଦ୍ର ଅଟକିବା ଭଳି କାମ,
ଅପଥ୍ଯଭକ୍ଷଣଂ ଲୋକେ ତଥାଭକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯ ଭକ୍ଷଣମ୍
ଏହି ଜଗତରେ ଅଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା, ଓ ନିଷିଦ୍ଧ ଜିନିଷ ଭୋଜନ କରିବା,
ଛେଦନଂ ତୃଣକାଷ୍ଠାନାଂ ଲୋଷ୍ଟାନାମଵମର୍ଦ୍ଦନମ୍
ଘାସ କାଟିବା, କାଠ କାଟିବା, ଏବଂ ମାଟି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିବା,
ଦୈଵାଵିଷ୍ଟୋ ଵରାରୋହେ ନରଃ ସର୍ଵଂ କରୋତି ଵୈ
ହେ ସୁନ୍ଦର କଟି ଥିବା, ଭାଗ୍ୟରେ ଆସିଲେ ମଣିଷ ସବୁ କାମ କରିଥାଏ।
ନରକାର୍ହେ ନରୋ ଦେଵି କରୋତ୍ଯଶୁଭକର୍ମ ତତ୍
ହେ ଦେବୀ, ଯିଏ ନରକ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ସେ ଅଶୁଭ କାମ କରେ।
ଯାଦୃଶେନ ହି ଭାଵେନ ଯୋନୌ ଶୁକ୍ରଂ ସମୁତ୍ସୃଜେତ୍
ଯେଭଳି ଭାବରେ ମଣିଷ ଯୋନିରେ ଶୁକ୍ର ଦେଉଛି, ସେଭଳି ଫଳ ମିଳେ।