ହସ୍ତେ ହି ପାପସ୍ଯ ଦିଵାପ୍ରକୀର୍ତେର୍ଵତ୍ସ୍ଯାମି ତତ୍କର୍ମକରଃ ସୁଭୁକ୍ତଃ
ପାପର ହାତରେ, ଦିନେ ଘୋଷିତ ହେବା ସତ୍ତେ, ମୁଁ ସେ କାମ କରି, ଭଲ ଭାବେ ଭୋଗ କରି ରହିବି।
ତଚ୍ଚାପି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦଦସ୍ଵ ଦେଵ୍ଯୈ ମଜ୍ଜୀଵିତଂ ମଜ୍ଜନନୀଭଵଂ ଵା
ହେ ରାଜା, ଏହା ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଅ—ମୋ ଜୀବନ କିମ୍ବା ମୋ ଜନ୍ମ ତାଙ୍କଠାରୁ।
ଵିରାଜଯିତ୍ଵା ସ୍ଵଗୁଣୈର୍ନୃପୌଘାନ୍କରୈରିଵାତ୍ମପ୍ରଭଵୈଃ ଖଶୋଭୈଃ
ମୁଁ ନିଜ ଗୁଣରେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଶୋଭିତ କରିବି, ଯେପରି ଆପଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆକାଶକୁ ରଶ୍ମିମାନେ ଅଲଙ୍କୃତ କରନ୍ତି।
ସଂମାର୍ଜଯିତ୍ଵା ଵିମଲଂ ଯଶଃ ସ୍ଵଂ କଥଂ ସୁଖୀ ସ୍ଯାଂ ନୃପତେ ତତଃ କ୍ଷମଃ
ନିଜ ନିର୍ମଳ କୀର୍ତ୍ତିକୁ ଶୁଧ କରି, ଏପରେ ମୁଁ କିପରି ସୁଖୀ ଓ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ହେବି, ରାଜା?
ଗତୋ ଵା ନରକଂ ଘୋରଂ କଥଂ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ହରେର୍ଦିନେ
ମୁଁ ଯଦି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଇଥିଲି ମଧ୍ୟ, ହରିଙ୍କ ଦିନରେ କିପରି ଭୋଜନ କରିପାରିବି?
ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ଵଦତି ମାଂ ଦୁର୍ମେଧାଶ୍ଚ ସୁବାଲିଶା
ମୁଁ ପୁନିପୁନି ଶୁଣୁଛି, ମୂର୍ଖ ଓ ଅତି ଶିଶୁସ୍ୱଭାବ ଲୋକମାନେ ମୋତେ କହୁଛନ୍ତି—
ମୁକ୍ତ୍ଵୈଵଂ ଵାସରେ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଭୋଜନଂ ପାପନାଶନେ
ଏପରି ଭାବେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିନରେ ଭୋଜନ କଲେ, ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ତଥାପି ନୈଵ କର୍ତାହଂ ଭୋଜନଂ ହରିଵାସରେ
ତଥାପି, ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଦିନରେ କେବେ ଭୋଜନ କରିବିନାହିଁ।
ଦୁନ୍ଦୁଭୀ କୁର୍ଵତୀ ନାଦଂ ସା କଥଂ ଵିତଥା ଭଵେତ୍
ଡ଼଼ମ୍ବ ତାଳିଲେ ଯେ ଶବ୍ଦ ହୁଏ, ସେ କିପରି ମିଥ୍ୟା ହେବ?
ଅପେଯଂ ଚୈଵ ପୀତ୍ଵା ତୁ କିଂ ଜୀଵେଚ୍ଛରଦଃ ଶତମ୍
ପିଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ପିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—ଏହିପରି ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ ମିଳିଲେ କଣ ହେବ?
ଧିକ୍କୃତୋ ଽପି ଜନୈଃ ସର୍ଵୈର୍ନ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ହରିଵାସରେ
ସମସ୍ତେ ମୋତେ ନିନ୍ଦା କଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଦିନରେ ଭୋଜନ କରିବିନାହିଁ।
ତଚ୍ଚାପି ଵରମେଵାତ୍ର ନ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ହରିଵାସରେ
ଏହିପରି ମଧ୍ୟ, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ—ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଦିନରେ ଭୋଜନ କରିବିନାହିଁ।
ଵ୍ରଜଦ୍ଭିର୍ମନୁଜୈର୍ମାର୍ଗେ ନିରଯସ୍ଯାତିଦୁଃଖିତୈଃ
ପଥରେ ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ନରକର ଅତି ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ସେଠାରେ ଥାଆନ୍ତି—
ଜନୈଃ ପୂର୍ଣା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମଯି ଭୁକ୍ତେ ତୁ ତାଃ ସୁତ
ମୁଁ ଯଦି ଭୋଜନ କରିଲି, ସେ ସମସ୍ତ ଜନେଇଁ ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯିବେ, ମୋ ପୁଅ।
ସମର୍ଥୋ ଯସ୍ତୁ ଶତ୍ରୂଣାଂ ହର୍ଷଂ ସଂଜନଯେଦ୍ଭୁଵି
ଯିଏ ନିଜ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଖୁସି ଦେଇପାରେ—
ତନ୍ନ ଦାସ୍ଯାମି ମୋହିନ୍ଯା ଯାଚିତୋ ଽପି ସୁରାସୁରୈଃ
ସେଥିକି, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଏହା ଦେଇବିନାହିଁ।
ଆକାଶଭାସା ସ୍ଵଶିରଶ୍ଛିନ୍ଦ୍ଯାଦେଵ ଵରାସିନା
ସେ ଆକାଶ ପରି ଚମକୁଥିବା ଉତ୍ତମ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେବା ଉଚିତ।
ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦେତି ମନ୍ନାମ ପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ମୋର ନାମ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ, ଏହା ତିନି ଭୁବନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସ କଥଂ ଭୋଜନଂ କୃତ୍ଵା ନାଶଯେ ସ୍ଵକୃତଂ ଯଶଃ
ଯିଏ ନିଜେ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କରିଛି, ସେ କିପରି ଖାଇସାରି ନିଜ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ନଷ୍ଟ କରିପାରିବ?
ଵିରମତି ତଦପି ନ ଚେତୋ ମାମକମିତି ମୋହିନୀହେତୋଃ
ତଥାପି, ମୋ ମନ ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଅବିରତ ଭାବେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଉଛି।
ନ ତ୍ଵେଵ କୁର୍ଯାଂ ମଧୁସୂଦନସ୍ଯ ଦିନେ ସୁପୁଣ୍ଯେ ଽନ୍ନନିଷେଵଣଂ ହି
ମୁଁ କେବେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କର ପବିତ୍ର ଦିନରେ ଭୋଜନ କରିବି ନାହିଁ।
ଆହୂଯ ଜନନୀଂ ଶୀଘ୍ରଂ ନାମ୍ନା ସଂଧ୍ଯାଵଲୀଂ ଶୁଭାମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ମାଆ ସନ୍ଧ୍ୟାବଳୀଙ୍କୁ ନାମ ଧରି ତୁରନ୍ତ ଡାକିଲେ।
ପାଲଯନ୍ତୀଂ ଧରାଂ ସର୍ଵାଂ ପାଦଵିନ୍ଯାସଵିକ୍ରମୈଃ
ସେ ନିଜ ପାଦର ଚାଲିଚାଳିରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଶ୍ରାଵିତା ମୋହିନୀ ଵାକ୍ଯଂ ପିତୁର୍ଵାକ୍ଯଂ ତଥୈଵ ଚ
ମୋହିନୀ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ କଥା ଓ ମାଆଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ।
ଭୋଜନାଯ ସ୍ଥିତାମେନାଂ ନୃପସ୍ଯ ହରିଵାସରେ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ଦିନରେ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଦଢ଼ି ହୋଇଥିଲେ।
ତଥା ଵିଧୀଯତାମେଵଂ କୁଶଲଂ ଚୋଭଯୋର୍ଭଵେତ୍
ଏହିପରି ଉପାୟ କରାଯାଉ, ଯାହାରେ ଉଭୟଙ୍କ ଭଲ ହେଉ।
ମୋହିନୀଂ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଵାଚା ପ୍ରାହ ବ୍ରହ୍ମସୁତା ତଦା
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ।
ନାସ୍ଵାଦଯତି ପାପାନ୍ନ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ହରିଵାସରେ
ହରିଙ୍କ ଦିନ ଆସିଲେ ସେ କେବେ ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ସ୍ୱାଦ ନେଇନାହାନ୍ତି।
ସଦା ଭଵତି ଯା ନାରୀ ଭର୍ତୁର୍ଵଚନକାରିଣୀ
ଯେ ଜଣେ ଜଣା ନାରୀ ସଦା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କାମ କରନ୍ତି, ସେ ଧନ୍ୟ।
ଯଦ୍ଯନେନ ପୁରା ଦେଵି ତଵ ଦତ୍ତଃ କରୋ ଗିରୌ
ହେ ଦେବୀ, ଯଦି ପୂର୍ବେ ପାହାଡ଼ରେ ସେ ତୁମକୁ ହାତ ଦେଇଥିଲେ,