ଏତଦ୍ଧର୍ମାଙ୍ଗଦେନୋକ୍ତଂ ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ ମୋହିନୀ
ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୋହିନୀ—
ଯତ୍ର ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦଃ ଶେତେ ମୃତକଲ୍ପୋ ରଵିପ୍ରଭଃ
ଯେଉଁଠି ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୃତ ଭଳି ଶୋଇଛନ୍ତି—
ଦୀପରତ୍ନୈଃ ସୁପ୍ରକାଶେ ଵିଦ୍ରୁମୈଶ୍ଚିତ୍ରିତେ ଵରେ
ପ୍ରଭାଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦୀପମଣିର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୋଠରୀରେ—
ଦୀର୍ଘଵିସ୍ତାରସଂଯୁକ୍ତେ ହ୍ଯନୌପମ୍ଯେ ମନୋହରେ
ଏହି ଦୀର୍ଘ ଓ ପ୍ରଶସ୍ତ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଆକର୍ଷକ କୋଠରୀରେ—
ତାତୈଷା ଜନନୀ ମେ ଽଦ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ଵଦତ୍ଯନୃତୀ ତ୍ଵିତି
ବାପା, ଆଜି ମୋ ମାଁ ତୁମକୁ କହୁଛନ୍ତି, 'ତୁମେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ'।
ସକୋଷରତ୍ନନିଚଯେ ଗଜାଶ୍ଵରଥସଂଯୁତେ
ରତ୍ନର ଢେର, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ସହିତ—
ପ୍ରଦେହି ସକଲଂ ହ୍ଯସ୍ଯୈ ଯତ୍ତ୍ଯା ଶ୍ରାଵିତଂ ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଯାହା ଦେବାକୁ ଦେଉଥିଲେ, ସେ ସବୁ ଏହିଁକୁ ଦିଅ।
ଦେହି ଶକ୍ରପଦଂ ଦେଵ୍ଯୈ ଜିତଂ ଵିଦ୍ଧି ପୁରନ୍ଦରମ୍
ଦେବୀଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ଦିଅ, ଏବଂ ଜାଣ, ପୁରନ୍ଦର ଅଧିକୃତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ତଚ୍ଚାପ୍ଯହଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ତପସା ତୋଷ୍ଯ ପଦ୍ମଜମ୍
ମୁଁ ମଧୁର ତପସ୍ୟା କରି ପଦ୍ମଯନ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବି।
ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପେ ଵାପି ପରେ ପଦେ ଵା ଦାସ୍ଯାମି ଜିତ୍ଵା ନରଦେଵଦାନଵାନ୍
ସ୍ୱର୍ଗରେ କିମ୍ବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମରେ, ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ଏହା ଦେଇଦେବି।
ହସ୍ତେ ହି ପାପସ୍ଯ ଦିଵାପ୍ରକୀର୍ତେର୍ଵତ୍ସ୍ଯାମି ତତ୍କର୍ମକରଃ ସୁଭୁକ୍ତଃ
ପାପର ହାତରେ, ଦିନେ ଘୋଷିତ ହେବା ସତ୍ତେ, ମୁଁ ସେ କାମ କରି, ଭଲ ଭାବେ ଭୋଗ କରି ରହିବି।
ତଚ୍ଚାପି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦଦସ୍ଵ ଦେଵ୍ଯୈ ମଜ୍ଜୀଵିତଂ ମଜ୍ଜନନୀଭଵଂ ଵା
ହେ ରାଜା, ଏହା ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଅ—ମୋ ଜୀବନ କିମ୍ବା ମୋ ଜନ୍ମ ତାଙ୍କଠାରୁ।
ଵିରାଜଯିତ୍ଵା ସ୍ଵଗୁଣୈର୍ନୃପୌଘାନ୍କରୈରିଵାତ୍ମପ୍ରଭଵୈଃ ଖଶୋଭୈଃ
ମୁଁ ନିଜ ଗୁଣରେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଶୋଭିତ କରିବି, ଯେପରି ଆପଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆକାଶକୁ ରଶ୍ମିମାନେ ଅଲଙ୍କୃତ କରନ୍ତି।
ସଂମାର୍ଜଯିତ୍ଵା ଵିମଲଂ ଯଶଃ ସ୍ଵଂ କଥଂ ସୁଖୀ ସ୍ଯାଂ ନୃପତେ ତତଃ କ୍ଷମଃ
ନିଜ ନିର୍ମଳ କୀର୍ତ୍ତିକୁ ଶୁଧ କରି, ଏପରେ ମୁଁ କିପରି ସୁଖୀ ଓ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ହେବି, ରାଜା?
ଗତୋ ଵା ନରକଂ ଘୋରଂ କଥଂ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ହରେର୍ଦିନେ
ମୁଁ ଯଦି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଇଥିଲି ମଧ୍ୟ, ହରିଙ୍କ ଦିନରେ କିପରି ଭୋଜନ କରିପାରିବି?
ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ଵଦତି ମାଂ ଦୁର୍ମେଧାଶ୍ଚ ସୁବାଲିଶା
ମୁଁ ପୁନିପୁନି ଶୁଣୁଛି, ମୂର୍ଖ ଓ ଅତି ଶିଶୁସ୍ୱଭାବ ଲୋକମାନେ ମୋତେ କହୁଛନ୍ତି—
ମୁକ୍ତ୍ଵୈଵଂ ଵାସରେ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଭୋଜନଂ ପାପନାଶନେ
ଏପରି ଭାବେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିନରେ ଭୋଜନ କଲେ, ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ତଥାପି ନୈଵ କର୍ତାହଂ ଭୋଜନଂ ହରିଵାସରେ
ତଥାପି, ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଦିନରେ କେବେ ଭୋଜନ କରିବିନାହିଁ।
ଦୁନ୍ଦୁଭୀ କୁର୍ଵତୀ ନାଦଂ ସା କଥଂ ଵିତଥା ଭଵେତ୍
ଡ଼଼ମ୍ବ ତାଳିଲେ ଯେ ଶବ୍ଦ ହୁଏ, ସେ କିପରି ମିଥ୍ୟା ହେବ?
ଅପେଯଂ ଚୈଵ ପୀତ୍ଵା ତୁ କିଂ ଜୀଵେଚ୍ଛରଦଃ ଶତମ୍
ପିଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ପିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—ଏହିପରି ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ ମିଳିଲେ କଣ ହେବ?
ଧିକ୍କୃତୋ ଽପି ଜନୈଃ ସର୍ଵୈର୍ନ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ହରିଵାସରେ
ସମସ୍ତେ ମୋତେ ନିନ୍ଦା କଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଦିନରେ ଭୋଜନ କରିବିନାହିଁ।
ତଚ୍ଚାପି ଵରମେଵାତ୍ର ନ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ହରିଵାସରେ
ଏହିପରି ମଧ୍ୟ, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ—ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଦିନରେ ଭୋଜନ କରିବିନାହିଁ।
ଵ୍ରଜଦ୍ଭିର୍ମନୁଜୈର୍ମାର୍ଗେ ନିରଯସ୍ଯାତିଦୁଃଖିତୈଃ
ପଥରେ ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ନରକର ଅତି ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ସେଠାରେ ଥାଆନ୍ତି—
ଜନୈଃ ପୂର୍ଣା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମଯି ଭୁକ୍ତେ ତୁ ତାଃ ସୁତ
ମୁଁ ଯଦି ଭୋଜନ କରିଲି, ସେ ସମସ୍ତ ଜନେଇଁ ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯିବେ, ମୋ ପୁଅ।
ସମର୍ଥୋ ଯସ୍ତୁ ଶତ୍ରୂଣାଂ ହର୍ଷଂ ସଂଜନଯେଦ୍ଭୁଵି
ଯିଏ ନିଜ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଖୁସି ଦେଇପାରେ—
ତନ୍ନ ଦାସ୍ଯାମି ମୋହିନ୍ଯା ଯାଚିତୋ ଽପି ସୁରାସୁରୈଃ
ସେଥିକି, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଏହା ଦେଇବିନାହିଁ।
ଆକାଶଭାସା ସ୍ଵଶିରଶ୍ଛିନ୍ଦ୍ଯାଦେଵ ଵରାସିନା
ସେ ଆକାଶ ପରି ଚମକୁଥିବା ଉତ୍ତମ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେବା ଉଚିତ।
ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦେତି ମନ୍ନାମ ପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ମୋର ନାମ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ, ଏହା ତିନି ଭୁବନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସ କଥଂ ଭୋଜନଂ କୃତ୍ଵା ନାଶଯେ ସ୍ଵକୃତଂ ଯଶଃ
ଯିଏ ନିଜେ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କରିଛି, ସେ କିପରି ଖାଇସାରି ନିଜ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ନଷ୍ଟ କରିପାରିବ?
ଵିରମତି ତଦପି ନ ଚେତୋ ମାମକମିତି ମୋହିନୀହେତୋଃ
ତଥାପି, ମୋ ମନ ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଅବିରତ ଭାବେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଉଛି।