ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ତୁ ହତ୍ଯାଯାମାତୁରସ୍ଯୌଷଧଂ ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଅସୁସ୍ଥ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଔଷଧ ଯେପରି, ପ୍ରିୟା।
ଯଦ୍ଵେଦୈର୍ଗୀଯତେ ସୁଭ୍ରୁ ଉପାଙ୍ଗୈର୍ଯତ୍ପ୍ରଗୀଯତେ
ଯାହା ବେଦରେ ଗାୟନ କରାଯାଏ, ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିବତୀ, ଏବଂ ଯାହା ବେଦର ଉପାଙ୍ଗରେ ପଢ଼ାଯାଏ—
ରଟନ୍ତୀହ ପୁରାଣାନି ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ଵରାନନେ
ଏଠାରେ ସେ ପୁନିପୁନି ପୁରାଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁବଳି।
ପୁରାଣମନ୍ଯଥା ମତ୍ଵା ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେଉଁଠି ପୁରାଣକୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ବୁଝାଯାଏ, ସେ ପଶୁ ଜନ୍ମ ପାଏ।
ପିତରଂ କୋ ନ ଵନ୍ଦେତ ମାତରଂ କୋ ନ ପୂଜଯେତ୍
କିଏ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ନକରିବ? କିଏ ତାଙ୍କ ମାଆକୁ ପୂଜା ନକରିବ?
କୋ ହି ଦୂଷଯତେ ଵେଦଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ କୋ ନିପାତଯେତ୍
କିଏ ବେଦକୁ ଅପବିତ୍ର କରିବ? କିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗଡ଼ି ଦେଇବ?
କୋ ଗଚ୍ଛେତ୍ପରଦାରାନ୍ ହି କୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ହରିଵାସରେ
କିଏ ପରସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବ? କିଏ ହରିବାରରେ ଖାଇବ?
ଯଦ୍ଭୋଜନେନାତ୍ମନିପାତକାରିଣା ଯମସ୍ଯ ରଵାତେଷୁ ଚିରଂ ସୁଲୋଚନେ
ଯେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଛି, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନୟନବତୀ, ସେ ଯମର ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖ ପାଏ।
ଯେଷାଂ ଵାକ୍ଯେନ ଯୁକ୍ତୋ ଽଯଂ ରାଜା କୁର୍ଯାଦ୍ଧି ଭୋଜନମ୍
ଯାହାଙ୍କ କଥାରେ ଏହି ରାଜା ଚାଲିଥାଏ, ସେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଗୌତମାଦୀନ୍ସମାହୂଯ ମୋହିନୀପାର୍ଶ୍ଵମାନଯତ
ଗୌତମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଂକୁ ଡାକି, ମୋହିନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣ।
ମୋହିନୀ ସହିତା ରାଜ୍ଞା ଵଵନ୍ଦେ କାର୍ଯତତ୍ପରା
ମୋହିନୀ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, କାମରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେମାନେଂକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଆସନେଷୁ ମହୀପାଲ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିସମପ୍ରଭାଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଆସନରେ ବସି, ହେ ଭୂପତି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜ ଦେଖାଉଥିଲେ।
ଵଯଂ ସମାଗତା ଦେଵି ନାନାଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦାଃ
ଆମେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛୁ, ହେ ଦେବୀ, ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ତଚ୍ଛତ୍ଵା ଵଚନଂ ତେଷାଂ ମୋହିନୀ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୁତା
ମୋହିନୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କନ୍ୟା, ସେମାନେଂକର କଥା ଶୁଣିଲେ।
ସଂଦେହସ୍ତୁ ଜଡୌ ହ୍ଯେଷ ସ୍ଵଲ୍ପୋ ଵା ସ୍ଵମତିର୍ଯଥା
ଏହି ସନ୍ଦେହ ମାତ୍ର ମୂଢ଼ କିମ୍ବା ସାଧାରଣ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଥାଏ।
ଅନ୍ନାଧାରମିଦଂ ସର୍ଵଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ, ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।
କର୍କନ୍ଧୁମାତ୍ରଂ ପ୍ରହୁତଂ ପୁରୋଡାଶଂ ହି ଦେଵତାଃ
କର୍କନ୍ଧୁ ଫଳ କିମ୍ବା ଥୋଡ଼ା ପୁରୋଡ଼ାଶ ଦେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ପିପୀଲିକାପି କ୍ଷୁଧିତା ମୁଖେନାଦାଯ ତଣ୍ଡୁଲମ୍
ଏକ ଖାଲି ଜିଅନ୍ତି ପିପିଲିକା ମଧ୍ୟ ତାହାର ମୁହଁରେ ଏକ ଧାନ ଦାଣା ନେଇଥାଏ।
ଅଯଂ ଖାଦତି ନାନ୍ନାଦ୍ଯଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ହରିଵାସରେ
ଯିଏ ହରିଙ୍କର ଉପବାସ ଦିନରେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ, ସେ ମାନେ ଖାଇନଥିବା ସମାନ।
ଵିଧାଵାନାଂ ଯତୀନାଂ ଚ ଯୁଜ୍ଯତେ ଵ୍ରତସେଵନମ୍
ଯେମାନେ ନିୟମ ଓ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଯୋଗୀମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ।
ସୋଂଽଧେ ତମସି ମଜ୍ଜେତ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ
ସେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯେତେବେଳି ଯୁଗ ଅଛି, ସେତେ ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାରରେ ବୁଡ଼ିଯାଏ।
ପ୍ରଜାସଂରକ୍ଷଣଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚତୁର୍ଵର୍ଗଫଲପ୍ରଦମ୍
ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା, ଯାହା ଚାରି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ତାହାକୁ ଛାଡିଦେଇ,
ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ଦ୍ଵିଜସେଵା ଚ ଲୋକରକ୍ଷା ମହୀଭୃତାମ୍
ଶୂଦ୍ରମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ସେବା କରିବା, ଓ ରାଜାମାନେ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା,
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ଵା ପ୍ରମାଦାଚ୍ଚ ପତିତଃ ସ ନ ସଂଶଯଃ
ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅବଧାନ ନଥିବାରୁ, ଯେ ଅପରାଧ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଅଧୋପତିତ ହୁଏ।
ସୁବୁଦ୍ଧ୍ଯାଚାରଶୀଲଶ୍ଚ ଵେଦୋକ୍ତଂ ତ୍ଯଜତି ଦ୍ଵିଜାଃ
ଯଦି ଜଣେ ଦ୍ୱିଜ ଭଲ ବୁଦ୍ଧି, ଆଚରଣ ଓ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବେଦ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ କର୍ମକୁ ଛାଡିଦିଏ,
ଏକାନ୍ତଶୀଲୋ ନୃପତିର୍ଭୃତ୍ଯଃ କର୍ମଵିଵର୍ଜିତଃ
ଏକାକୀ ରହୁଥିବା ରାଜା କିମ୍ବା କୃତ୍ୟ ନ କରୁଥିବା ଦାସ,
ଅଯଂ ହି ନିଯମୋପେତୋ ହରିପୂଜନତତ୍ପରଃ
ଏହି ଲୋକ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଓ ହରିଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।
ଵ୍ଯପୋହ୍ଯ ହରିପୂଜାଂ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ତୁ ଵିନ୍ଦତି
କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ହରିଙ୍କ ପୂଜାକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ପାଏ।
ଅନ୍ନାତ୍ପ୍ରଭଵତି ପ୍ରାଣଃ ପ୍ରାଣାଦ୍ଦେହଵିଚେଷ୍ଟନମ୍
ଖାଦ୍ୟରୁ ପ୍ରାଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ପ୍ରାଣରୁ ଦେହର କ୍ରିୟା ଚାଲିଥାଏ।
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମଯା ରାଜା ବୋଧ୍ଯମାନୋ ନ ବୁଦ୍ଧ୍ଯତି
ମୁଁ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି କଥା ବୁଝାଇଲି ମଧ୍ୟ, ସେ ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି।