ପୂର୍ଣତା ଯେନ ଭଵତଗି ଵ୍ରତାନାଂ ପୃଥିଵୀପତେ
ଏହି ମାଧ୍ୟମରେ, ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜା, ସମସ୍ତ ବ୍ରତର ସଫଳତା ମିଳେ।
ନକ୍ତଵ୍ରତୀ ଷଡ୍ରସେନ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଭୋଜଯେତ୍ପ୍ରିଯେ
ହେ ପ୍ରିୟେ, ଯିଏ ରାତିରେ ବ୍ରତ ରହେ, ସେ ଛଅ ରସର ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇବା ଉଚିତ୍।
ଅମାଂସାଶୀଭଵେଦ୍ଯସ୍ତ୍ତୁ ଗାଂ ପ୍ରଦଦ୍ଯାତ୍ସଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଯିଏ ମାଂସ ଖାଏ ନାହିଁ, ସେ ଉଚିତ୍ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଗାଁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଫଲାନାଂ ନିଯମେ ସୁଭ୍ରୁ ଫଲଦାନଂ ସମାଚରେତ୍
ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିବତୀ, ଫଳ ଦେବାର ନିୟମରେ ଫଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଧାନ୍ଯାନାଂ ନିଯମେ ଶାଲୀଂସ୍ତତ୍ତଦ୍ଧାନ୍ଯମଥାପି ଵା
ଧାନ୍ୟ ଦେବା ନିୟମରେ ଚାଉଳ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଧାନ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ପତ୍ରଭୋଜୀ ନରୋଦଦ୍ଯାଦ୍ଭାଜନଂ ଘୃତସଂଯୁତମ୍
ପତ୍ରରେ ଖାଉଥିବା ଲୋକ ଘୃତ ମିଶାଇଥିବା ପାତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ।
ଦଂପତ୍ଯୋର୍ଭୋଜନଂ କାର୍ଯମୁଭଯୋଃ ଶଯନାନ୍ଵିତମ୍
ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ଦୁହେଁ ପାଇଁ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାତଃ ସ୍ନାନେ ହଯଂ ଦଦ୍ଯାନ୍ନିଃସ୍ନେହେ ଘୃତସକ୍ତୁକାନ୍
ସକାଳ ବିଶ୍ରାନ୍ତି ସମୟରେ ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ଘୃତ ମିଶା ତେଲ ଛଡ଼ା ପିଠା ଦେବା ଉଚିତ।
ଉପାନହୌ ପ୍ରଦଦ୍ଯାତ୍ତୁ ପାଦତ୍ରାଣଵିଵର୍ଜନେ
ପାଦ ଢାକିବା ଜିନିଷ ନଥିଲେ ଚପ୍ପଲ ଦେବା ଉଚିତ।
ଆମିଷସ୍ଯ ପରିତ୍ଯାଗେ ସଵତ୍ସାଂ କପିଲାଂ ଦଦେତ୍
ମାଂସ ଛାଡ଼ିଲେ ବଛା ସହିତ ହଳଦିଆ ଗାଈ ଦେବା ଉଚିତ।
ସ କାଞ୍ଚନଂ ତଥା ତାମ୍ରଂ ସଘୃତଂ ଦୀପକଂ ପ୍ରିଯେ
ସେ ସୁନା, ତାମ୍ବା ଏବଂ ଘୃତ ଭରା ଦୀପ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ, ପ୍ରିୟେ।
ଏକାନ୍ତରୋପଵାସୀ ତୁ କ୍ଷୌମଵସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଦାପଯେତ୍
ଦିନ ଛାଡ଼ି ଦିନ ଉପବାସ କରୁଥିବା ଲୋକ କପଡ଼ା ଦେବା ଉଚିତ।
ଷଡ୍ରରାତ୍ରାଦ୍ଯୁପଵାସେଷୁ ଶିବିକାଂ ଛତ୍ରସଂଯୁତାମ୍
ଛଅ ରାତି କିମ୍ବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଉପବାସରେ ଛତା ସହିତ ଡୋଲି ଦେବା ଉଚିତ।
ଅଜାଵିକଂ ତ୍ଵେକଭକ୍ତେ ଫଲାହାରେ ସୁଵର୍ଣକମ୍
ଦିନକୁ ଏକଥର ଖାଇ ଫଳ ଖାଇଥିଲେ ଛୋଟ ଛାଗ ଏବଂ ସୁନା ଦେବା ଉଚିତ।
ରସାନାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ତ୍ଯାଗେ ଽନୁକ୍ତସ୍ଯ ଵାପି ଚ
ସମସ୍ତ ପାନୀୟ ଛାଡ଼ିଲେ କିମ୍ବା ଯଦି କିଛି ଉଲ୍ଲେଖ ନଥାଏ,
ଯଥୋକ୍ତସ୍ଯାପ୍ରଦାନେ ତୁ ଯଥୋକ୍ତାକରଣେ ଽପି ଵା
ଯାହା କହାଯାଇଛି ତାହା ନ ଦେଲେ କିମ୍ବା ତାହା ନ କଲେ,
ଵୃଥା ଵିପ୍ରଵଚୋ ଯସ୍ତୁ ମନ୍ଯତେ ମନୁଜଃ ଶୁଭେ
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥାକୁ ବ୍ୟର୍ଥ ଭାବେ ଭାବେ, ହେ ଶୁଭେ,
ଵ୍ରତଵୈକଲ୍ଯମାସାଦ୍ଯ କୁଷ୍ଠୀ ଚାନ୍ଧଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କଲେ ଲୋକ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ କିମ୍ବା ଅନ୍ଧା ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
କୋ ଲଙ୍ଘଯେତ୍ସୁଭ୍ରୁ ଵଚୋ ହି ତେଷାଂ ଶ୍ରେଯୋଭିକାମୋ ମନୁଜସ୍ତୁ ଵିଦ୍ଵାନ୍
କିଏ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ ସୁନ୍ଦର ଭୂରୁ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ କଥାକୁ ଅବହେଳା କରିବ?
ପ୍ରକାଶିତଂ ତୁଭ୍ଯମନନ୍ଯଵାଚ୍ଯଂ ଫଲପ୍ରଦଂ ମାଧଵତୁଷ୍ଟିହେତୁମ୍
ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି, ଅନ୍ୟକୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହା ଫଳଦାୟକ ଏବଂ ମାଧବଙ୍କୁ ଖୁସି କରେ।
ଵ୍ରତାଦିକରଣଂ ରାଜ୍ଞାଂ ନୋକ୍ତଂ କ୍ଵାପି ନିଦର୍ଶନେ
ରାଜାମାନେ ବ୍ରତ କରିଥିବା ଉଦାହରଣ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇନାହିଁ।
ଦାନଂ ହି ପାଲନଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ତୃତୀଯଂ ଭୂଭୁଜାଂ ସ୍ମୃତମ୍
ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ଦାନ, ରକ୍ଷା ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ — ଏହି ତିନିଟି କାମ ମୁଖ୍ୟ ମନାଯାଏ।
ମୁହୂର୍ତମପି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ନ ଶକ୍ନୋମି ତ୍ଵଯା ଵିନା
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ରହିପାରିବି ନାହିଁ।
ଯତ୍ରୋପଵାସକରଣଂ ମନ୍ଯସେ ଵସାଧାଧିପ
ହେ ପୃଥିବୀର ନାଥ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଉପବାସ କରିବାକୁ ଚାହାଅ, ସେଠି ମୁଁ ଯିବି।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତୁ ଵଚନେ ମୋହିନ୍ଯା ରୁକ୍ମଭୂଷଣଃ
ମୋହିନୀ ସୁନାର ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତା ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଆହୂତା ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାପ୍ତା ରାଜାନଂ ଭୂରିଦକ୍ଷିଣମ୍
ତାଙ୍କୁ ଡାକିବା ସହିତ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଦାନଶୀଳ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ସଂଘୃଷ୍ଟଂ ହି କୁଚାଗ୍ରେଣ ସ୍ଵର୍ଣକୁଂଭନିଭେନ ହି
ତାଙ୍କର ସୁନା ପିଚୁଳି ପରି ଛାତି ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲା।
କୃତାଂ ଜଲିପୁଟା ଭୂତ୍ଵା ଭର୍ତୁର୍ନମିତକନ୍ଧରା
ସେ ଗଳା ନମାଇ ହସ୍ତକୁ ଜଳ ପାଇଁ ପାତ୍ର କରି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ହେଲେ।
ତଵ ଵାକ୍ଯେ ସ୍ଥିତା କାନ୍ତ ଦୁଃସାପତ୍ନ୍ଯଵିଵର୍ଜିତା
ହେ ପ୍ରିୟା, ତୁମେ ମୋ କଥାରେ ଅଟୁଟ ଅଛ, ଏବଂ ସହପତ୍ନୀ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ।
ତଥା ତଥା ମମ ପ୍ରୀତିର୍ଵର୍ଦ୍ଧତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏଭଳି ତୁମ ପ୍ରତି ମୋର ସ୍ନେହ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଛି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।