ଋତ୍ଵିଗ୍ଵା ଶାସ୍ତ୍ରହୀନଶ୍ଚ ମା ମେ ରାଜ୍ଯେ ଵସେଦିହ
ଯିଏ କୃତ୍ୟ ବିନା ପୁରୋହିତ କିମ୍ବା ଶାସ୍ତ୍ର ଅଜ୍ଞାନୀ, ସେ ମୋ ରାଜ୍ୟରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନିର୍ଵାସ୍ଯୌ ତାଵୁଭୌ ପାପୌ ଯୋ ଵୈ ମଦ୍ଯଂ କରୋତି ଚ
ଯିଏ ମଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ କିମ୍ବା ପିଏ, ସେ ଦୁଇ ଜଣେ ପାପୀକୁ ରାଜ୍ୟରୁ ନିକାଳି ଦେବା ଉଚିତ୍।
ତସ୍ଯ ଵାସୋ ନ ମେ ରାଜ୍ଯେ ସ୍ଵକଲତ୍ରଂ ତ୍ଯଜେଚ୍ଚ ଯଃ
ଯେଉଁଠି ମୋ ରାଜ୍ୟରେ ବସିବାକୁ ଚାହେଁନାହିଁ, କିମ୍ବା ନିଜ ଜୀବନ ସାଥୀକୁ ଛାଡିଦେଇଛି, ସେମାନେ ଶାସ୍ତିଯୋଗ୍ୟ।
ଗଚ୍ଛେତ୍ସଗର୍ଭାଂ ଯୁଵତୀଂ ପ୍ରସୂତାଂ ଦଣ୍ଡ୍ଯଶ୍ଚ ଵଧ୍ଯଶ୍ଚ ସ ଚାସ୍ମଦୀଯୈଃ
ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଯୁବତୀ ଗର୍ଭବତୀ କିମ୍ବା ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି, ତାଙ୍କୁ ଯେ ଲୋକ ନିକଟେ ଯାଏ, ସେମାନେ ମୋ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ।
ପିତୁର୍ନନିଯୋଗାଦ୍ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପାଲଯନ୍ ହରିଵାସରମ୍
ହେ ରାଜା, ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଛଡା, ହରିଙ୍କ ଦିନ ପାଳନ କରିଥିଲେ।
ନାସୁଖୀ ନାପ୍ରଜଃ କଶ୍ଚିନ୍ନ ଵା ଫୁଷ୍ଠୀ ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, କୌଣସି ଲୋକ ଦୁଃଖି ନଥିଲେ, କିମ୍ବା ସନ୍ତାନହୀନ ନଥିଲେ, କିମ୍ବା ଅସୁସ୍ଥ ନଥିଲେ।
ଘଟଦୋଗ୍ଧ୍ରୀଷୁ ନୃପତେ ତୃପ୍ତଵତ୍ସାସୁ ଧେନୁଷୁ
ହେ ରାଜା, ଦୁହିନି ଝିଅମାନେ ଓ ଦୁହିନି ଗାଈମାନେ ଯେଉଁଠି ଛୋଟ ଛୋଟ ଛୋଟାମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ମିଳିଥିଲେ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଯାଂ ତୁ ମେଦିନ୍ଯାଂ ସର୍ଵଧାନ୍ଯସମୁଦ୍ଭଵଃ
ପୃଥିବୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧାନ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଥିଲା।
ଵ୍ଯତୀତେ ଜଲଦାପାଯେ ନିର୍ମଲେ ଚାଂବରେ ଗୃହେ
ବଦଳ ଉଡିଯିବା ପରେ, ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଇଥିଲା, ଘର ଶୁଭ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ହେଇଥିଲା।
ମଧ୍ଯପ୍ରଵାହଯୁକ୍ତାସୁ ନିମ୍ନଗାସୁ ସମନ୍ତତଃ
ମଧ୍ୟରେ ବହୁଥିବା ନଦୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରାଂଶୁଧଵଲେ ଲୋକେ ନାତିତୀଵ୍ରେ ଦିଵାକରେ
ଚାନ୍ଦ୍ରମାର ଆଲୋକରେ ଦିନ ଅତି ତୀବ୍ର ନଥିଲା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଥିଲା।
ଯତ୍ରୋତ୍ସୁକୈଃ ପ୍ରଯାତୈସ୍ତୁ ଭୂମିପାଲୈଃ ସମନ୍ତତଃ
ଯେଉଁଠି ରାଜାମାନେ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଯାଉଥିଲେ।
ମୋହିନୀ ରମଯାମାସ ତତ୍କାଲେ ହୃଚ୍ଛଯାର୍ଦିତା
ସେଇ ସମୟରେ, ମୋହିନୀ ପ୍ରେମରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।
ଵନେଷୁ ଗିରିଶୃଙ୍ଗେଷୁ ନଦୀନାଂ ସଂଗମେଷୁ ଚ
ବନମାନେ, ପାହାଡ଼ର ଚୁଡ଼ାମାନେ, ନଦୀମାନଙ୍କ ମିଶଣ ସ୍ଥାନରେ,
ମଲଯେ ମନ୍ଦରେ ଵିନ୍ଧ୍ଯେ ମହେନ୍ଦ୍ରେ ଵିବୁଧାଲଯେ
ମଲୟ, ମନ୍ଦର, ବିନ୍ଧ୍ୟ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥାନରେ,
ଅନ୍ଯେଷୁ ଚୈଵ ରାଜାନଂ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଥାନାଦିକେଷୁ ଚ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଦିରେ ଥିବା ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ,
ରାଜାପି ମୋହିନୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସର୍ଵଂ କୃତ୍ଯଂ ପରିତ୍ଯଜନ୍
ରାଜା ମୋହିନୀଙ୍କୁ ପାଇଯିବା ପରେ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ।
ଵ୍ରତଂ ନୋପେକ୍ଷତେ ତତ୍ତୁ ଅତିମୁଗ୍ଧୋ ଽପି ପାର୍ଥିଵଃ
ରାଜା ଅତି ମୋହିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ବ୍ରତକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିନଥିଲେ।
ଏଵଂ ପ୍ରକୀଡତସ୍ତସ୍ଯ ପୂର୍ଣେ ସଂଵତ୍ସରେ ଗତେ
ଏଭଳି ଖେଳିବା ସମୟରେ, ଏକ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ନିଦ୍ରାଛେଦକରୋ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସ ମାସଃ ପୁଣ୍ଯଦାଯକଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସେଇ ମାସ, ଯାହା ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ନିଦ୍ରା ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲା।
ଅକ୍ଷଯଂ ହି ଭଵେତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକପ୍ରଦାଯକମ୍
ଯେଉଁ ଦାନ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି କରାଏ, ସେ ଦାନ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ।
ନ ଧର୍ମସ୍ତୁ ଦଯା ତୁଲ୍ଯୋ ନ ଜ୍ଯୋତିଶ୍ଚକ୍ଷୁଷା ସମମ୍
ଦୟା ପରି ଧର୍ମ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ, ଚକ୍ଷୁ ପରି ଆଲୋକ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ନ ଭୂମ୍ଯା ସଦୃଶଂ ଦାନଂ ନ ସୁଖଂ ଭାର୍ଯଯା ସମମ୍
ଭୂମି ଦାନ ପରି ଦାନ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମିଳୁଥିବା ସୁଖ ପରି ସୁଖ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ନ ତପୋ ଽନଶନାଦନ୍ଯନ୍ନ ଦମେନ ସମଂ ଶିଵମ୍
ଉପବାସ ପରି ତପ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ପରି ଶୁଭ କିଛି ନାହିଁ।
ନ ଧର୍ମେଣ ସମଂ ମିତ୍ରଂ ନ ସତ୍ଯେନ ସମଂ ଯଶଃ
ଧର୍ମ ପରି ମିତ୍ର ଆଉ କିଛି ନାହିଁ, ସତ୍ୟ ପରି କୀର୍ତି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ନ କାର୍ତିକସମଂ ଲୋକେ ପାଵନଂ କଵଯୋ ଵିଦୁଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଜାଣନ୍ତି, କାର୍ତିକ ମାସ ପରି ପବିତ୍ର କିଛି ନାହିଁ।
ଅଵ୍ରତୋ ହି କ୍ଷିପେଦ୍ଯସ୍ତୁ ମାସଂ ଦାମୋଦରପ୍ରିଯମ୍
ଯେଉଁଠି ଏକାଗ୍ରତା ଓ ନିୟମ ନାହିଁ, ସେ କାର୍ତିକ ମାସକୁ ଅବହେଳା କରେ, ଯେଉଁ ମାସ ଦାମୋଦରଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିମଵାପ୍ନୋତି ସର୍ଵଧର୍ମବହିଷ୍କୃତଃ
ସେ ଲୋକ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ପଶୁ ଜନ୍ମ ପାଇଥାଏ।
ମୋହିନୀଂ ମୋହସଂଯୁକ୍ତାଂ କଥଂ ସ ବୁଭୁଜେ ଵଦ
ମୋହରେ ଭରିଥିବା ମୋହିନୀଙ୍କୁ କିପରି ଉପଭୋଗ କଲେ, ମୋତେ କହ।
ତସ୍ମିନ୍ପୁଣ୍ଯତମେ ମାସେ କିଂ ଚକାର ନୃପୋତ୍ତମଃ
ସେ ପବିତ୍ରତମ କାର୍ତିକ ମାସରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା କଣ କଲେ?