ତଥୈଵ ସର୍ଵସିଦ୍ଧୀନାଂ ଭକ୍ତିଃ ପରମକାରଣମ୍
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ କାରଣ ହେଉଛି ଭକ୍ତି।
ତଥା ସମସ୍ତସିଦ୍ଧୀନାଂ ଜୀଵନଂ ଭକ୍ତିରିଷ୍ଯତେ
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ଜୀବନ ଭକ୍ତିକୁ ମନାଯାଏ।
ତଥା ଭକ୍ତିଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସର୍ଵକାର୍ଯ୍ଯାଣି ସାଧଯେତ୍
ଏହିପରି, ଭକ୍ତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ସମସ୍ତ କାମ ସାଧନ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ସାଧ୍ଯତେ କାମଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାଵାନ୍ମୋକ୍ଷମାନ୍ପୁଯାତ୍
ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ; ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଭକ୍ତିହୀନେର୍ମୁନିଶ୍ଚେଷ୍ଠ ତୁଷ୍ଯତେ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ବିନା ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଭଗବାନ୍ ହରି କେବେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଦତ୍ତା ଚାପ୍ଯର୍ଥନାଶାଯ ଯତୋଭକ୍ତିଵିଵର୍ଜିତା
ଯାହା କିଛି ଦିଆଯାଏ, ଯଦି ତାହାରେ ଭକ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ କେବଳ ଧନ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ, ସେଥିରେ କୌଣସି ଫଳ ନାହିଁ।
ଅଭକ୍ତ୍ଯା ଯଦ୍ଧୁତଂ ହଵ୍ଯଂ ଭସ୍ମନି ନ୍ଯସ୍ତହଵ୍ଯଵତ୍
ଭକ୍ତି ବିନା ଯେଉଁ ହବିଷ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ତାହା ଅଗ୍ନିରେ ନ ଗଲା, ଅଙ୍ଗାରରେ ପକାଯାଇଥିବା ପରି ହୁଏ।
ତନ୍ନାମ ଜାଯତେ ପୁଂସାଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ପ୍ରତୀଦାଯକମ୍
ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଫଳ ଦିଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତାହା ମିଳେ ନାହିଁ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ନିଷ୍ଫଲଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯଦି ଭକ୍ତିଵିଵର୍ଜିତମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ସେସବୁ କାମ କୌଣସି ଫଳ ଦେଉନାହିଁ।
ତସ୍ଯାଂ ସତ୍ଯାଂ ପିବନ୍ତ୍ଯଜ୍ଞାଃ ସଂସାରଗରଲଂ ହ୍ଯହୋ
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଂସାରର ବିଷ ପିଉଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତସଙ୍ଗଶ୍ଚ ହରିଭକ୍ତିସ୍ତିତିକ୍ଷୁତା
ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହ ସଂଗ, ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ଏବଂ ସହନଶୀଳତା—
ଅଵେହି ନିଷ୍ଫଲଂ ବ୍ରହଂସ୍ତେଷାଂ ଦୂରତରୋ ହରିଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏପରି କାମ ସବୁ ଅଫଳ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୂରରେ ଅଛନ୍ତି।
ମୃଷା ତୁ କୁର୍ଵତାଂ କର୍ମ ତେଷାଂ ଦୂରତରୋ ହରିଃ
ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା କର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହରି ଆଉ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି।
ଧର୍ମେଷ୍ଵଭକ୍ତିମନସାଂ ତେଷାଂ ଦୂରତରୋ ହରିଃ
ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ହରି ଆଉ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ରାଶ୍ରଦ୍ଧାପରା ଯେ ତୁ ତେଷାଂ ଦୂରତରୋ ହରିଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ବିନା ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହରି ଆଉ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି।
ସ ଲୋହକାରଭସ୍ତ୍ରେଵ ଶ୍ଵସନ୍ନପି ନ ଜୀଵତି
ସେ ଲୋକ ଲୁହା କାମ କରୁଥିବା ଧୋକାର ହାଫିଁ ପରି, ଶ୍ୱାସ ନେଉଛି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ବଞ୍ଚି ନାହିଁ।
ଶ୍ରଦ୍ଧାଵତାଂ ହି ସିଧ୍ଯନ୍ତି ନାନ୍ଯଥା ବ୍ରହ୍ମନନ୍ଦନା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣନନ୍ଦନ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଥିଲେ ହିଁ ସଫଳତା ମିଳେ, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ।
ସ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁଭଵନଂ ଯଦ୍ଵୈ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସୂରଯଃ
ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଋଷିମାନେ ଦେଖନ୍ତି।
ହରିଧ୍ଯାନପରୋଯସ୍ତୁ ସ ଯାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯିଏ ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲାଗି ରହିଥାଏ, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଆଶ୍ରମାଚାରଯୁକ୍ତେନ ପୂଜିତଃ ସର୍ଵଦା ହରିଃ
ଯିଏ ନିଜ ଆଶ୍ରମର ଆଚାର ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ସଦା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ସ ଏଵ ପତିତୋ ଜ୍ଞେଯୋ ଯତଃ କର୍ମବହିଷ୍କୃତଃ
ଯିଏ କର୍ମରୁ ବାହାରିଯାଏ, ସେ ଏକମାତ୍ର ପତିତ ବୋଲି ଜଣାଯିବା ଉଚିତ।
ଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଯଃ ସ୍ଵାଶ୍ରମାଚାରାତ୍ପତିତଃ ସୋ ଽଭିଧୀଯତେ
ଯିଏ ନିଜ ଆଶ୍ରମର ଆଚାରରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେ ପତିତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଆଚାରାତ୍ପତିତଂ ମୂଢଂ ନ ପୁନାତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ସଠିକ ଆଚରଣରୁ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେ ଯଦି ଶିକ୍ଷାରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିପାରେନି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ।
ଯଜ୍ଞୋ ଵା ଵିଵିଧୋ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତାଚାରଂନ ରକ୍ଷତି
ଯେଉଁ ଲୋକେ ଆଚରଣକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମର ପାଠ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିପାରେନି।
ଆଚାରାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯତେ ମୋକ୍ଷ ଆଚାରାତ୍କିଂ ନ ଲଭ୍ଯତେ
ଠିକ୍ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା କଣ ମିଳେନାହିଁ?
ହରିଭକ୍ତେପରି ତଥା ନିଦାନଂ ଭକ୍ତିରିଷ୍ଯତେ
ଏହିପରି, ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ଭକ୍ତିକୁ ନିଜେ କାରଣ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ସମସ୍ତଲୋକାନାଂ ଭକ୍ତିର୍ମାତେତି ଗୀଯତେ
ସେହିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମା' ବୋଲି ଭକ୍ତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ।
ତଥା ଭକ୍ତିଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସର୍ଵେ ଜୀଵନ୍ତି ଧାର୍ଂମିକାଃ
ଏଭଳି, ଭକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି, ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକ ଲୋକେ ଜୀବନ୍ତି।
ନ ତସ୍ଯ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ସଦୃଶୋ ଽସ୍ତ୍ଯଜନନ୍ଦନ
ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି, ହେ ଅଜନନ୍ଦନ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁଷ୍ଟେ ଭଵେଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞାନାନ୍ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ଯତେ
ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଜ୍ଞାନ ହୁଏ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ।