ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୋଃକରସନ୍ନିକାଶେ ଜଙ୍ଘେ ଵିଲୋମେ ଦ୍ରୁତକାଞ୍ଚନାଭେ
ସିଂହର ଶତ୍ରୁଙ୍କର ହାତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା ତାଙ୍କର ଜଂଘା ଅତି ସ୍ମୂଥ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ, ଦ୍ରୁତ ହେଉଥିବା ସୁନାର ଭଳି ଚମକୁଛି।
ଆପାଦଶୀର୍ଷଂ କିଲ ତତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ସଂପଶ୍ଯତଚ୍ଚାରୁଵିଶାଲନେତ୍ର୍ଯାଃ
ପାଦରୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ରୂପ ଦେଖାଯାଉଛି; ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଓ ଉଡା ଆଖି ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ଅହୋ ସୁତନ୍ଵୀ ଵିପୁଲେକ୍ଷଣେଯଂ ଯାଚିଷ୍ଯତେ ଯଚ୍ଚ ତଦେଵ ଦେଯମ୍
ଆହା, ଏହି ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁସ୍କନା ଜଣେ ଜନାନୀ, ତାଙ୍କର ଉଡା ଆଖି ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ। ସେ ଯାହା ଚାହିଁବେ, ସେହି ଦେବା ଉଚିତ।
ସୁଦୁର୍ଲଭଂ ଦେଯମଦେଯମନ୍ଯୈର୍ଦାସ୍ଯାମି ଚାସ୍ଯା ଯଦି ଵାପ୍ଯଦେଯମ୍
ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଇପାରନାହାନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇବି; ଯଦି ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ତାହା ଭଲ।
ଦାସ୍ଯାମି ଚେଦଂ ନ ଵିଚାରଯିଷ୍ଯେ ପୁତ୍ରଂ ଵିନା ନାସ୍ତି ନଦେଯମସ୍ଯାଃ
ମୁଁ ଏହା ଦେଇଦେବି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଦେବା ପାଇଁ ଭାବିବି ନାହିଁ; ପୁଅ ନଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ କିଛି ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ତ୍ରୀଣି ପଞ୍ଚ ଚ ଵର୍ଷାଣି ଵ୍ଯତୀତାନି ସୁଖେନ ଵୈ
ତିନି ଓ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଖୁସିରେ କଟିଗଲା।
ଜିତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯାଧରାନ୍ପଞ୍ଚ ମଲଯେ ପର୍ଵତୋତ୍ତମେ
ମଲୟ ପାହାଡରେ, ପାଞ୍ଚ ଜଣେ ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କୁ ଜିତିଲା।
ଏକଂ କାଞ୍ଚନଦାତାରଂ କୋଟିକୋଟିଗୁଣଂ ଶୁଭମ୍
ଏକ ଜଣେ ସୁନା ଦେଇଥିଲେ, ଏହା ଅତି ଶୁଭ ଏବଂ କୋଟି କୋଟି ଗୁଣ ଉତ୍ତମ।
ତୃତୀଯମମୃତସ୍ରାଵି ପୁନର୍ଯୌଵନକାରକମ୍
ତୃତୀୟ ମଣି ଅମୃତ ଝରାଇଥାଏ, ଏହା ପୁନି ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଇଥାଏ।
ପଞ୍ଚମଂ ଵ୍ଯୋଭଗତିଦଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପରିସର୍ପଣମ୍
ପଞ୍ଚମ ମଣି ଆକାଶରେ ଘୁଡିବା ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ତିନି ଲୋକରେ ଯାଇପାରିବା।
ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଵିଦ୍ଯାଧରାଣାଂ ଚ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରାଭିରାଵୃତଃ
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ, ତାଙ୍କର ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରି, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ମଣୀନ୍ପଞ୍ଚ ସମର୍ପ୍ଯାଥ ପାଦଯୋଃ ପ୍ରାହ ସଂନତଃ
ସେ ତାଙ୍କର ପାଦରେ ପାଞ୍ଚ ମଣି ଦେଇ, ନମ୍ର ହୋଇ କହିଲେ।
ମଲଯେ ଭୂଧରଶ୍ରେଷ୍ଠେ ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରେଣ ଭୂପତେ
ମଲୟ ପାହାଡରେ, ଭୂପତି, ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ସେ ଉତ୍ତମ ପାହାଡରେ।
ମଣୀନ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମୋହିନ୍ଯୈ ଭୁଜଭୂଷଣହେତଵେ
ମଣିଗୁଡିକୁ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଦିଅ, ତାଙ୍କର ହାତ ସଜାଇବା ପାଇଁ।
ଜୀର୍ଣଦନ୍ତାଃ ପୁନର୍ବାଲା ଭଵନ୍ତି ମଣିଧାରଣାତ୍
ଝିଣ୍ଡି ଦାନ୍ତ ଥିବାମାନେ ମଣି ପିନ୍ଧିଲେ ପୁନି ଯୁବା ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଦାତାରୋ ମାସଯୁଦ୍ଧେନ ସାଧିତାସ୍ତଵ ତେଜସା
ମାସ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିବା ଦାତାମାନେ, ତୁମ ତେଜରେ ବଶ ହୋଇଛନ୍ତି।
କରଦାନିସମସ୍ତାନି କୃତାନି ତଵ ତେଜସା
ସମସ୍ତ କର ଓ ଦାନ ତୁମ ତେଜରେ ସଫଳ ହୋଇଛି।
ଜିତା ଭୋଗଵତୀ ତାତ ମଯା ନାଗସମାଵୃତା
ତାତ, ମୁଁ ନାଗମାନେ ଭରିଥିବା ଭୋଗବତୀକୁ ଜିତିଛି।
ତତ୍ରାପି ହାରରତ୍ନାନି ସୁବହୂନ୍ଯାହୃତାନି ଚ
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ହାର ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ।
ତାନ୍ନିର୍ଜିତ୍ଯଂ ଚ କନ୍ଯାନାଂ ସୁରୂପାଣାଂ ସୁଵର୍ଚସାମ୍
ସେମାନେକୁ ଜିତି, ମୁଁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କନ୍ୟାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଲାଗିଥିଲି।
ଦଶକୋଟ୍ଯସ୍ତୁ ରତ୍ନାନାଂ ଦୀପକର୍ମ ନିଶାଗମେ
ରାତିରେ ଦୀପ ଜଳାଇବା ପାଇଁ ଦଶ କୋଟି ମଣିମାଣିକ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥିଲା।
ତତୋ ଽହଂ ଵାରୁଣଂ ଲୋକଂ ରସାତଲତଲସ୍ଥିତମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ରସାତଳର ଗଭୀର ତଳରେ ଥିବା ବାରୁଣ ଲୋକକୁ ଗଲି।
ତତ୍ରୋକ୍ତୋ ଵରୁଣୋ ଦେଵଃ ସ୍ଥୀଯତାଂ ମତ୍ପିନ୍ତୁର୍ଵଶେ
ସେଠାରେ ବାରୁଣ ଦେବତା କହିଲେ, 'ମୋ ବାପାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ରୁହ।'
କୁପିତୋ ମମ ଵାକ୍ଯେନ ଵରୁଣୋ ଯୋଦ୍ଧୁମାଗତଃ
ମୋ କଥାରେ ବାରୁଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ।
ଜିତୋ ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରେଣ ମଯା ସ ଜଲନାଯକଃ
ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ଜଳର ନାୟକଙ୍କୁ ଜିତିଲି।
ନିର୍ଜିତେନାଯୁତଂ ଦତ୍ତଂ ଵାଜିନାଂ ଵାତରଂହସାମ୍
ଜିତି ଯିବା ପରେ, ସେ ମୋତେ ଦଶ ହଜାର ବେଗୁନ୍ତି ଘୋଡ଼ା ଦେଲେ।
ତୃଣତୋଯଵିହୀନା ଯେ ଜୀଵନ୍ତି ବହୁଶଃ ସମାଃ
ଏହି ଘୋଡ଼ାମାନେ ତିନି ଓ ପାଣି ବିନା ବହୁ ବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଭାର୍ଯାର୍ଥେ ଵରୁଣଃ ପ୍ରାଦାତ୍ସାପ୍ଯାନୀତା ମଯା ଶୁଭା
ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଇଁ ବାରୁଣ ତାକୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ସେ ଶୁଭା ମହିଳାକୁ ଆଣିଲି।
ତନ୍ନିସ୍ତି ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ସ୍ଥାନଂ ତାତ ସୁଦୁର୍ଗମମ୍
ସେଠିଏ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନ, ପୁଅ, ଯାହାକୁ ତିନି ଲୋକରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ତଦୁତ୍ତିଷ୍ଠ ପରୀକ୍ଷସ୍ଵ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାର୍ଜିତାଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ସେଠିପାଇଁ, ଉଠ ଓ ତୁମେ ମୋ ବାପାଙ୍କ ଦୟାରେ ମିଳିଥିବା ଧନ ସମ୍ପଦ ଦେଖ।