ଦ୍ଵାରାଣି ସଧ୍ଵାନ୍ତନିଶାସୁ ଭୂପ ଗୁପ୍ତାନି କୁର୍ଵନ୍ତି ନ ଦସ୍ଯୁ ଭୀତାଃ
ହେ ରାଜା, ରାତିରେ ଦ୍ୱାରଗୁଡିକ ଖୋଲା ଏବଂ ରକ୍ଷିତ ଥିଲା, କାରଣ ଲୋକମାନେ ଚୋରମାନେ ଭୟ କରୁନଥିଲେ।
କ୍ଷୀରଂ କ୍ଷରନ୍ତ୍ଯୋ ଘଟଵତ୍ସୁଭୂରିଶୋ ଵତ୍ସପ୍ରିଯାଃ ଶାନ୍ତିକରାଶ୍ଚ ଗାଵଃ
ଗାଁମାନେ ତାଙ୍କର ଛୁଆଁକୁ ଭଲପାଇ, ଶାନ୍ତି ଦେଇ, ଘଟ ଭରି ଦୁଧ ଦେଉଥିଲେ।
ମାତୁଃ ପଯୋଭିଃ ଶିଶଵଃ ସୁପୁଷ୍ଟା ଭର୍ତୁଃ ପ୍ରଯୋଗୈଃ ପ୍ରମଦାଃ ସୁପୁଷ୍ଟାଃ
ଶିଶୁମାନେ ମାଆଙ୍କର ଦୁଧରେ ଭଲ ଭାବେ ପୁଷ୍ଟି ହେଇଥିଲେ, ଜୀବନୀମାନେ ପତିଙ୍କର ଯତ୍ନରେ ସୁସ୍ଥ ହେଇଥିଲେ।
ସଂରକ୍ଷ୍ଯମାଣେ ହି ନୃପାତ୍ମଜେନ ଜଗାମ କାଲଃ ସୁଖହେ ତୁଭୂତଃ
ରାଜାଙ୍କର ପୁଅ ଦେଶକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ସମୟ ଉଲ୍ଲାସରେ କଟିଗଲା।
ପୃଥ୍ଵୀପତିଶ୍ଚାତିଵିମୋହିତଶ୍ଚ ଵିମୋହିନୀଚେଷ୍ଟିତସୌଖ୍ଯଯୁକ୍ତଃ
ପୃଥିବୀର ନାଥ ବହୁତ ମୋହିତ ହେଇଗଲେ, ମୋହିନୀଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ଅତୀଵ ମୁଗ୍ଧଃ ସୁରତେନ ତସ୍ଯା ଵିରଞ୍ଚିପୁତ୍ର୍ଯାଃ ଶୁଭଚେଷ୍ଟିତାଯାଃ ପକ୍ଷେଷୁ ଶୁକ୍ଲେଷ୍ଵିଵ ଶୀତଭାନୁର୍ନ କ୍ଷୀଯତେ ସଂତତସେଵନେନ
ବିରଞ୍ଚିର ଝିଅଙ୍କ ସହିତ ମିଳନରେ, ତାଙ୍କର ଭଲ ଚାଳ-ଚଳନାରେ ସେ ଏତେ ମୋହିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଅବିରତ ଉପଭୋଗ କରିଲେ ମଧ୍ୟ କମି ଯାଏନା।
ପିବଂସ୍ତୁ ପାନଂ ସୁମନୋହରଂ ହି ଶୃଣ୍ଵଂସ୍ତୁ ଗୀତଂ ସୁପଦପ୍ରଯୁକ୍ତମ୍
ସେ ମନୋହର ପାନ ପିଇ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଗୀତ ଶୁଣୁଥିଲେ।
ଵିମର୍ଦ୍ଦମାନସ୍ତୁ କରେଣ ତୁଙ୍ଗୌ ସୁଖେନ ପୀନୌ ପିଶିତୋପରୂଢୌ
ସେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ପୁଷ୍ଟ ମାଂସଳ ଅସ୍ଥିଗୁଡିକୁ ସୁଖରେ ଚାପିଥିଲେ।
ଵଲିତ୍ରଯଂ ନାତିଵିଵର୍ଦ୍ଧମାନଂ ମନୋହରଂ ଲୋମଶରାଜିଶୋଭମ୍
ତିନିଟି ଭାଗ ଅତିରିକ୍ତ ଭାବରେ ନୁହେଁ, ମନୋହର କେଶର ଶୃଙ୍ଗାର ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲା।
ନହୀଦୃଶଂ ଚାରୁତରଂ ନିତାନ୍ତଂ ନିତଂବିନୀନାଂ ମନସୋ ଽଭିରାମମ୍
ସ୍ଲିମ୍ ଦେହର ଜୀବନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା କିଛି ନାହିଁ।
ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୋଃକରସନ୍ନିକାଶେ ଜଙ୍ଘେ ଵିଲୋମେ ଦ୍ରୁତକାଞ୍ଚନାଭେ
ସିଂହର ଶତ୍ରୁଙ୍କର ହାତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା ତାଙ୍କର ଜଂଘା ଅତି ସ୍ମୂଥ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ, ଦ୍ରୁତ ହେଉଥିବା ସୁନାର ଭଳି ଚମକୁଛି।
ଆପାଦଶୀର୍ଷଂ କିଲ ତତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ସଂପଶ୍ଯତଚ୍ଚାରୁଵିଶାଲନେତ୍ର୍ଯାଃ
ପାଦରୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ରୂପ ଦେଖାଯାଉଛି; ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଓ ଉଡା ଆଖି ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ଅହୋ ସୁତନ୍ଵୀ ଵିପୁଲେକ୍ଷଣେଯଂ ଯାଚିଷ୍ଯତେ ଯଚ୍ଚ ତଦେଵ ଦେଯମ୍
ଆହା, ଏହି ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁସ୍କନା ଜଣେ ଜନାନୀ, ତାଙ୍କର ଉଡା ଆଖି ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ। ସେ ଯାହା ଚାହିଁବେ, ସେହି ଦେବା ଉଚିତ।
ସୁଦୁର୍ଲଭଂ ଦେଯମଦେଯମନ୍ଯୈର୍ଦାସ୍ଯାମି ଚାସ୍ଯା ଯଦି ଵାପ୍ଯଦେଯମ୍
ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଇପାରନାହାନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇବି; ଯଦି ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ତାହା ଭଲ।
ଦାସ୍ଯାମି ଚେଦଂ ନ ଵିଚାରଯିଷ୍ଯେ ପୁତ୍ରଂ ଵିନା ନାସ୍ତି ନଦେଯମସ୍ଯାଃ
ମୁଁ ଏହା ଦେଇଦେବି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଦେବା ପାଇଁ ଭାବିବି ନାହିଁ; ପୁଅ ନଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ କିଛି ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ତ୍ରୀଣି ପଞ୍ଚ ଚ ଵର୍ଷାଣି ଵ୍ଯତୀତାନି ସୁଖେନ ଵୈ
ତିନି ଓ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଖୁସିରେ କଟିଗଲା।
ଜିତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯାଧରାନ୍ପଞ୍ଚ ମଲଯେ ପର୍ଵତୋତ୍ତମେ
ମଲୟ ପାହାଡରେ, ପାଞ୍ଚ ଜଣେ ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କୁ ଜିତିଲା।
ଏକଂ କାଞ୍ଚନଦାତାରଂ କୋଟିକୋଟିଗୁଣଂ ଶୁଭମ୍
ଏକ ଜଣେ ସୁନା ଦେଇଥିଲେ, ଏହା ଅତି ଶୁଭ ଏବଂ କୋଟି କୋଟି ଗୁଣ ଉତ୍ତମ।
ତୃତୀଯମମୃତସ୍ରାଵି ପୁନର୍ଯୌଵନକାରକମ୍
ତୃତୀୟ ମଣି ଅମୃତ ଝରାଇଥାଏ, ଏହା ପୁନି ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଇଥାଏ।
ପଞ୍ଚମଂ ଵ୍ଯୋଭଗତିଦଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପରିସର୍ପଣମ୍
ପଞ୍ଚମ ମଣି ଆକାଶରେ ଘୁଡିବା ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ତିନି ଲୋକରେ ଯାଇପାରିବା।
ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଵିଦ୍ଯାଧରାଣାଂ ଚ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରାଭିରାଵୃତଃ
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ, ତାଙ୍କର ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରି, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ମଣୀନ୍ପଞ୍ଚ ସମର୍ପ୍ଯାଥ ପାଦଯୋଃ ପ୍ରାହ ସଂନତଃ
ସେ ତାଙ୍କର ପାଦରେ ପାଞ୍ଚ ମଣି ଦେଇ, ନମ୍ର ହୋଇ କହିଲେ।
ମଲଯେ ଭୂଧରଶ୍ରେଷ୍ଠେ ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରେଣ ଭୂପତେ
ମଲୟ ପାହାଡରେ, ଭୂପତି, ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ସେ ଉତ୍ତମ ପାହାଡରେ।
ମଣୀନ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମୋହିନ୍ଯୈ ଭୁଜଭୂଷଣହେତଵେ
ମଣିଗୁଡିକୁ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଦିଅ, ତାଙ୍କର ହାତ ସଜାଇବା ପାଇଁ।
ଜୀର୍ଣଦନ୍ତାଃ ପୁନର୍ବାଲା ଭଵନ୍ତି ମଣିଧାରଣାତ୍
ଝିଣ୍ଡି ଦାନ୍ତ ଥିବାମାନେ ମଣି ପିନ୍ଧିଲେ ପୁନି ଯୁବା ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଦାତାରୋ ମାସଯୁଦ୍ଧେନ ସାଧିତାସ୍ତଵ ତେଜସା
ମାସ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିବା ଦାତାମାନେ, ତୁମ ତେଜରେ ବଶ ହୋଇଛନ୍ତି।
କରଦାନିସମସ୍ତାନି କୃତାନି ତଵ ତେଜସା
ସମସ୍ତ କର ଓ ଦାନ ତୁମ ତେଜରେ ସଫଳ ହୋଇଛି।
ଜିତା ଭୋଗଵତୀ ତାତ ମଯା ନାଗସମାଵୃତା
ତାତ, ମୁଁ ନାଗମାନେ ଭରିଥିବା ଭୋଗବତୀକୁ ଜିତିଛି।
ତତ୍ରାପି ହାରରତ୍ନାନି ସୁବହୂନ୍ଯାହୃତାନି ଚ
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ହାର ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ।
ତାନ୍ନିର୍ଜିତ୍ଯଂ ଚ କନ୍ଯାନାଂ ସୁରୂପାଣାଂ ସୁଵର୍ଚସାମ୍
ସେମାନେକୁ ଜିତି, ମୁଁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କନ୍ୟାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଲାଗିଥିଲି।