ନୋଦ୍ଯମୀ ସୁଖମାପ୍ନୋତି ନାଭାର୍ଯଃ ସଂତତିଂ ଲଭେତ୍
ଯେ କୌଣସି ପ୍ରୟାସ କରିନାହିଁ, ସେ ସୁଖ ପାଉନାହିଁ; ଯେଉଁଠାରେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ସନ୍ତାନ ମିଳେନାହିଁ।
ଅପୃଚ୍ଛନ୍ନୈଵ ଜାନାତି ଅଗଚ୍ଛନ୍ନ କ୍ଵଚିଦ୍ଵ୍ରଜେତ୍
ପ୍ରଶ୍ନ କରିନାହିଁ, ତଥାପି ଜାଣିପାରେ; ଯାଇନାହିଁ, ତଥାପି କେଉଁଠି ଯାଇପାରେ।
କସ୍ମାଦ୍ଭୂପାଲ ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଗୃହେ ଶୁଭେ
ହେ ରାଜା, ଆପଣ କାହିଁକି ମୋତେ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କର ଶୁଭ ଘରେ ଛାଡିଦେଲେ?
ଵୀକ୍ଷ୍ଯସେ ରାଜ୍ଯପଦଵୀଂ ସମର୍ଥେ ତନଯେ ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଦେଖୁଛନ୍ତି ରାଜସିଂହାସନ ଆପଣଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ପୁଅ ଠାରେ।
ଵ୍ରୀଡାନ୍ଵିତଃ ପୁତ୍ରସମୀପଵର୍ତୀ ପ୍ରୋଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ନୃପତିଃ ପ୍ରିଯାନ୍ତାମ୍
ଲଜ୍ଜିତ ରାଜା, ପୁଅ ନିକଟରେ ଥିବା, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରମାତୁରସ୍ଯ ନିଦ୍ରା ମେ ପ୍ରଵୃତ୍ତା ମୁଖଦାଯିନୀ
କ୍ଲାନ୍ତ ହେବାରୁ ମୋତେ ଘୁମ ଆସିଛି, ଏହା ମୋ ମୁହଁକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଛି।
ପୂଜଯସ୍ଵ ଯଥାନ୍ଯା ମମେଷା ପତ୍ନୀ ପ୍ରିଯା ମମ
ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଯେପରି ଆଦର କରିଥାଉ, ଏହି ମୋର ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀକୁ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଆଦର କର।
ନିର୍ଵାତଵାତସଂଯୁକ୍ତଂ ସର୍ଵର୍ତୁସୁଖଦାଯକମ୍
ସାନ୍ତ ହାବା ହାବା ସହିତ ଏହା ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଶଯନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କଷ୍ଟାତ୍ତେ ଅଭାଗ୍ଯୋ ହି ଧନଂ ଯଥା
ଶୟନ କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତୁମେ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରୁଛ; ଅଭାଗୀ ହେବାରୁ ଧନ ମିଳିଲା ପରି।
ଯଦ୍ଵ୍ରଵୀଷି ଵଚୋ ଦେଵି ତତ୍କରୋମି ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ମୁଁ ସେ କରିବି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମମୋଦ୍ଵାହେନ ନିର୍ଵିଣ୍ଣାନ୍ନିରାଶାନ୍କାମଭୋଗଯୋଃ
ମୋ ସହ ବିବାହ କରି, ତୁମେ ଆଶାହୀନ ଓ ନିରୁତ୍ସାହ ହେଇପାରିଛ।
ମୂର୍ଘ୍ନି କୀଲଂ କନିଷ୍ଠାଖ୍ଯଂ ଯୋ ହି ରାଜନ୍ନିଖାନଯେତ୍
ହେ ରାଜା, ଯେଉଁଠି ମୁଣ୍ଡରେ 'କନିଷ୍ଠା' ନାମକ କିଳ ଲଗାଇଦିଏ—
ପତିଵ୍ରତାଶ୍ରୁଦଗ୍ଧାଯାଃ କା ଶାନ୍ତିର୍ମେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ପତିବ୍ରତା ଜନନୀ ଲୁହରେ ଜଳିଯିବା ପରେ, ମୋ ପାଇଁ କେମିତି ଶାନ୍ତି ହେବ?
କିଂ ପୁନଃ ପ୍ରାକୃତଂ ଭୂପ ତ୍ଵାଦୃଶୀଂ ତଥା
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ପରି ସାଧାରଣ ଜନନୀ ପାଇଁ କଣ?
ତଵ ସ୍ନେହନିବଦ୍ଧାଙ୍ଗୀ ସଂଭୋଜଯତି ଷଡ୍ରସୈଃ
ତୁମେ ପ୍ରତି ମମତାରେ ବାନ୍ଧି, ସେ ତୁମକୁ ଷଡ୍ରସ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଆଦର କରେ।
ଏଵଂଵିଧା ହି ଶତଶୋ ନାର୍ଯଃ ସଂତି ଗୃହେ ତଵ
ଏପରି ନାରୀ ଶତଶଃ ତୁମ ଘରେ ଅଛନ୍ତି।
ମୋହିନୀ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵ୍ରୀଡିତୋ ହ୍ଯଭଵନ୍ନୃପଃ
ମୋହିନୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ଇଙ୍ଗିତଜ୍ଞଃ ସୁତୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦଶାଵସ୍ଥାଗତାଂ ନୃପମ୍
ଇଙ୍ଗିତ ବୁଝିପାରିବା ପୁଅ, ରାଜାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ବୁଝିଗଲା।
ମାତୃଃ ସର୍ଵାଃ ସମାହୂଯ ସଂଧ୍ଯାଵଲିପୁରୋଗମାଃ
ସନ୍ଧ୍ୟାବଳୀଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସମସ୍ତ ମାଆଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ।
ଵିମୋହିନୀ ମେ ଜନନୀ ନଵୋଢା ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସୁତା
ଭ୍ରାମଣ ଜନ୍ମର ମୋ ମା Vimohinī ନବବିବାହିତ ।
ଆତ୍ମନା ସହ ଖେଲାର୍ଥଂ ତନ୍ମୋଦଧ୍ଵଂ ସୁହର୍ଷିତାଃ
ତାଙ୍କ ସହିତ ଖେଳିବା ପାଇଁ ତମେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କର ।
କୋ ହି ଦୀପଯତେ ଵହ୍ନିଂ ସ୍ଵଦେହେ ଦେହିନାଂ ଵର
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜୀବ, କିଏ ନିଜ ଦେହକୁ ଆଗି ଲଗାଇବ ?
କସ୍ତରେତ୍ସାଗରଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଗ୍ରୀଵାଯାଂ ଦାରୁଣାଂ ଶିଲାମ୍
କିଏ ଗଭୀର ପଥର ଗଳାରେ ବାନ୍ଧି ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ ?
କୋ ନିଷୀଦତି ଧାରାଯାଂ ଖଙ୍ଗସ୍ଯା କାଶଭାସିନଃ
କିଏ କାଶା ଘାସ ପରି ଚମକୁଥିବା ତଳୱାର ଧାର ଉପରେ ବସିପାରିବ ?
ସର୍ଵସ୍ଯାପି ପ୍ରଦାନେନ ନୈତନ୍ମନସି ଵର୍ତତେ
ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଇ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଭାବ ମନରୁ ଯାଏ ନାହିଁ ।
କା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦଯିତଂ କାନ୍ତଂ ନିରୀକ୍ଷେଦନ୍ଯଯାହୃତମ୍
କେଉଁ ଜଣେ ଜୀବା ନିଜ ପ୍ରିୟଜନକୁ ଅନ୍ୟଜଣୀ ନେଇଥିବା ଦେଖିପାରିବ ?
ଆତ୍ମପ୍ରାଣସମଂ କାନ୍ତମନ୍ଯସ୍ତ୍ରୀକୁଚପୀଡନମ୍
ନିଜ ପ୍ରାଣ ସମାନ ପ୍ରିୟଜନ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ଅଂକରେ ଚାପି ରହିଲେ—
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦୁଃଖାନାଂ ଦୁଃଖମେତଦନନ୍ତକମ୍
ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟରୁ, ଏହି ଦୁଃଖ ସର୍ବଦା ଅନନ୍ତ ।
ଵରଂ ସର୍ଵା ମୃତାଃ ପୁତ୍ର ଯୁଗପନ୍ମାତରସ୍ତଵ
ପୁଆ, ତୋ ସମସ୍ତ ମାଆ ଏକାସାଥିରେ ମରିଯିବା ଭଲ ।
ଯଦି ମେ ନ ପିତୁଃ ସୌଖ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯଥ ଶୁଭାନନାଃ
ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ତମେ ମୋ ବାପାଙ୍କୁ ଖୁସି ଦେଇନାହିଁ, ତେବେ—