ଇହୋପଵିଶ୍ଯତାଂ କାନ୍ତ ପର୍ଯଙ୍କେ ମୃଦୁତୂଲକେ
ଏଠାରେ ଆସ, ପ୍ରିୟ, ଏହି ମୃଦୁ ତୁଳା ଶୟନ ଉପରେ ବସ ।
ଅଦ୍ଯାପି ନହି ତେ ଵାଞ୍ଛା ରାଜ୍ଯେ ପରିନିଵର୍ତତେ
ଏଯାଁ ଅପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମର ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ଶାନ୍ତ ହୋଇନାହିଁ ।
ଯଃ ସମର୍ଥଂ ସୁତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ପଶ୍ଯେନ୍ନୃପଶ୍ରିଯମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ସମର୍ଥ ଜାଣି, ତଥାପି ନିଜେ ରାଜା ରୂପରେ ଶ୍ରୀ ଚାହେ—
ସୁପୁତ୍ରାଣାଂ ପିତୄଣାଂ ହି ସୁଖଂ ଯାତି କ୍ଷଣଂ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଭଲ ପୁଅ ଥିବା ପିତାମାନେର ସୁଖ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଟିକେ ।
ସର୍ଵାଶ୍ଚ ପ୍ରକୃତୀ ରାଜଂସ୍ତଵେଷ୍ଟାଃ ପୂର୍ଣପୁଣ୍ଯଜାଃ
ତୁମର ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା, ରାଜା, ତୁମ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଏହା ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ଫଳରୁ ଜନ୍ମିତ ।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରିଯାସୌଖ୍ଯଂ କୀନାଶ ଇଵ ଦୁର୍ବଲଃ
ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସୁଖକୁ ଛାଡି, ସେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛି, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଯାଉଥିବା ଲୋକର ପରି ।
ନିଷ୍ପ୍ରଯୋଜନମାନୀତା କ୍ଷୀରସାଗରମସ୍ତକାତ୍
କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିନା ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇଛି, ଦୁଧ ଉପସାଗରର ଶିର ଠାରୁ ଆଣିଥିବା ପରି ।
ଯୋ ଭାର୍ଯାଂ ଯୌଵନୋପେତାଂ ନ ସେଵେଦିହ ଦୁର୍ମତିଃ
ଯିଏ ଯୁବତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ସହ ରମଣ କରେନାହିଁ, ସେ ନିଜର ମନ ମୂଢ଼ ।
ଅସେଵିତା ଵ୍ରଜେଦ୍ଭାର୍ଯା ଅଦତ୍ତଂ ହି ଧନଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯିଏ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ରମଣ କରେନାହିଁ, ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଛାଡି ଚାଲିଯାଏ; ଦିଆଯାଇନଥିବା ଧନ ମଧ୍ୟ ହରାଯାଏ ।
ନାଲସୈଃ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଵିଦ୍ଯା ନ ଭାର୍ଯା ଵ୍ରତସଂସ୍ଥିତୈଃ
ଅଳସମାନେ ଶିକ୍ଷା ଲଭିପାରିନାହିଁ; ଏବଂ ଯିଏ ନିୟମରେ ଲଗିଥିବା, ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଲଭିପାରିନାହିଁ ।
ନୋଦ୍ଯମୀ ସୁଖମାପ୍ନୋତି ନାଭାର୍ଯଃ ସଂତତିଂ ଲଭେତ୍
ଯେ କୌଣସି ପ୍ରୟାସ କରିନାହିଁ, ସେ ସୁଖ ପାଉନାହିଁ; ଯେଉଁଠାରେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ସନ୍ତାନ ମିଳେନାହିଁ।
ଅପୃଚ୍ଛନ୍ନୈଵ ଜାନାତି ଅଗଚ୍ଛନ୍ନ କ୍ଵଚିଦ୍ଵ୍ରଜେତ୍
ପ୍ରଶ୍ନ କରିନାହିଁ, ତଥାପି ଜାଣିପାରେ; ଯାଇନାହିଁ, ତଥାପି କେଉଁଠି ଯାଇପାରେ।
କସ୍ମାଦ୍ଭୂପାଲ ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଗୃହେ ଶୁଭେ
ହେ ରାଜା, ଆପଣ କାହିଁକି ମୋତେ ଧର୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କର ଶୁଭ ଘରେ ଛାଡିଦେଲେ?
ଵୀକ୍ଷ୍ଯସେ ରାଜ୍ଯପଦଵୀଂ ସମର୍ଥେ ତନଯେ ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଦେଖୁଛନ୍ତି ରାଜସିଂହାସନ ଆପଣଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ପୁଅ ଠାରେ।
ଵ୍ରୀଡାନ୍ଵିତଃ ପୁତ୍ରସମୀପଵର୍ତୀ ପ୍ରୋଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ନୃପତିଃ ପ୍ରିଯାନ୍ତାମ୍
ଲଜ୍ଜିତ ରାଜା, ପୁଅ ନିକଟରେ ଥିବା, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରମାତୁରସ୍ଯ ନିଦ୍ରା ମେ ପ୍ରଵୃତ୍ତା ମୁଖଦାଯିନୀ
କ୍ଲାନ୍ତ ହେବାରୁ ମୋତେ ଘୁମ ଆସିଛି, ଏହା ମୋ ମୁହଁକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଛି।
ପୂଜଯସ୍ଵ ଯଥାନ୍ଯା ମମେଷା ପତ୍ନୀ ପ୍ରିଯା ମମ
ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଯେପରି ଆଦର କରିଥାଉ, ଏହି ମୋର ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀକୁ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଆଦର କର।
ନିର୍ଵାତଵାତସଂଯୁକ୍ତଂ ସର୍ଵର୍ତୁସୁଖଦାଯକମ୍
ସାନ୍ତ ହାବା ହାବା ସହିତ ଏହା ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଶଯନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କଷ୍ଟାତ୍ତେ ଅଭାଗ୍ଯୋ ହି ଧନଂ ଯଥା
ଶୟନ କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତୁମେ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରୁଛ; ଅଭାଗୀ ହେବାରୁ ଧନ ମିଳିଲା ପରି।
ଯଦ୍ଵ୍ରଵୀଷି ଵଚୋ ଦେଵି ତତ୍କରୋମି ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ମୁଁ ସେ କରିବି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମମୋଦ୍ଵାହେନ ନିର୍ଵିଣ୍ଣାନ୍ନିରାଶାନ୍କାମଭୋଗଯୋଃ
ମୋ ସହ ବିବାହ କରି, ତୁମେ ଆଶାହୀନ ଓ ନିରୁତ୍ସାହ ହେଇପାରିଛ।
ମୂର୍ଘ୍ନି କୀଲଂ କନିଷ୍ଠାଖ୍ଯଂ ଯୋ ହି ରାଜନ୍ନିଖାନଯେତ୍
ହେ ରାଜା, ଯେଉଁଠି ମୁଣ୍ଡରେ 'କନିଷ୍ଠା' ନାମକ କିଳ ଲଗାଇଦିଏ—
ପତିଵ୍ରତାଶ୍ରୁଦଗ୍ଧାଯାଃ କା ଶାନ୍ତିର୍ମେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ପତିବ୍ରତା ଜନନୀ ଲୁହରେ ଜଳିଯିବା ପରେ, ମୋ ପାଇଁ କେମିତି ଶାନ୍ତି ହେବ?
କିଂ ପୁନଃ ପ୍ରାକୃତଂ ଭୂପ ତ୍ଵାଦୃଶୀଂ ତଥା
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ପରି ସାଧାରଣ ଜନନୀ ପାଇଁ କଣ?
ତଵ ସ୍ନେହନିବଦ୍ଧାଙ୍ଗୀ ସଂଭୋଜଯତି ଷଡ୍ରସୈଃ
ତୁମେ ପ୍ରତି ମମତାରେ ବାନ୍ଧି, ସେ ତୁମକୁ ଷଡ୍ରସ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଆଦର କରେ।
ଏଵଂଵିଧା ହି ଶତଶୋ ନାର୍ଯଃ ସଂତି ଗୃହେ ତଵ
ଏପରି ନାରୀ ଶତଶଃ ତୁମ ଘରେ ଅଛନ୍ତି।
ମୋହିନୀ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵ୍ରୀଡିତୋ ହ୍ଯଭଵନ୍ନୃପଃ
ମୋହିନୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ଇଙ୍ଗିତଜ୍ଞଃ ସୁତୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦଶାଵସ୍ଥାଗତାଂ ନୃପମ୍
ଇଙ୍ଗିତ ବୁଝିପାରିବା ପୁଅ, ରାଜାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ବୁଝିଗଲା।
ମାତୃଃ ସର୍ଵାଃ ସମାହୂଯ ସଂଧ୍ଯାଵଲିପୁରୋଗମାଃ
ସନ୍ଧ୍ୟାବଳୀଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସମସ୍ତ ମାଆଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ।
ଵିମୋହିନୀ ମେ ଜନନୀ ନଵୋଢା ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସୁତା
ଭ୍ରାମଣ ଜନ୍ମର ମୋ ମା Vimohinī ନବବିବାହିତ ।